II SAB/Lu 69/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Maciej Kierek, Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia 1.08.2007 r. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej I. oddala skargę; II. przyznaje [...] A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie w kwocie 292, 80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote 80/100) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w tym 52,80 (pięćdziesiąt dwa złote 80/100) podatku od towarów i usług. M. W. w skardze do sądu administracyjnego zarzucił Wójtowi Gminy bezczynność polegającą na nierozpoznaniu wniosku z dnia 1 sierpnia 2007 r. o przyznanie zasiłku z pomocy społecznej. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że wobec wydania w dniu [...] decyzji rozstrzygającej wniosek M. W. z dnia 1 września 2007 r. nie pozostawał w bezczynności. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W pkt 1 § 2 art. 3 ppsa wymienione zostały decyzje administracyjne. Z powołanych przepisów prawa wynika, że sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność, jeżeli sprawa podlega załatwieniu przez wydanie decyzji. W rozpatrywanej sprawie wniosek M. W. z dnia 1 sierpnia 2007 r. o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej podlegał załatwieniu w drodze decyzji, o czym stanowi art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) w zw. z art. 104 § 1 kpa. Zatem zarzucona przez skarżącego bezczynność organu administracji objęta jest wynikającym z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa zakresem działania sądu administracyjnego i mogła być przedmiotem skargi. Skarżący przed wniesieniem skargi wystąpił w trybie art. 37 § 1 kpa do organu wyższego stopnia (SKO) z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Tym samym wyczerpał tryb określony w art. 52 § 1 i 2 ppsa, co czyni skargę dopuszczalną i podlegającą merytorycznemu rozpoznaniu. Dopuszczalność skargi nie oznacza jej zasadności. Okoliczności występujące w sprawie wskazują na bezzasadność skargi. Wniosek M. W. z dnia 1 sierpnia 2007 r. wpłynął do organu w dniu 2 sierpnia 2007 r. Z akt sprawy wynika, że w dniach 16, 23 i 30 sierpnia 2007 r. organ administracji podejmował czynności zmierzające do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, a następnie w dniu [...] wydał decyzję rozstrzygającą m. in. o wniosku M. W. z dnia 1 sierpnia 2007 r., który wpłynął do organu w dniu 2 sierpnia 2007 r. Oznacza to, że organ administracji nie pozostawał w bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku. Decyzja z dnia [...] została wydana bowiem z zachowaniem miesięcznego terminu określonego w art. 35 § 3 kpa, jeśli wziąć pod uwagę, że ostatni dzień tego terminu (2.09.2007 r.) przypadł w niedzielę (art. 57 § 3 i 4 kpa). Z uwagi na to, że organ administracji, rozpatrując wniosek M. W. z dnia 1 sierpnia 2007 r. nie pozostawał w bezczynności, skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa. Wyznaczonemu w ramach prawa pomocy adwokatowi przyznane zostało wynagrodzenie w kwocie 240 zł na podstawie § 18 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz należny podatek od towarów i usług w kwocie 52,80 zł na podstawie § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, a to w myśl art. 250 ppsa. Z tych względów należało orzec jak w sentencji wyroku.