II SAB/Lu 7/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Wojewody w przedmiocie zwierzyny bezprawnie pozyskanej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. S. P. w dniu 2 stycznia 2009 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wojewody polegającą na niewydaniu decyzji zgodnie z § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie zwierzyny bezprawnie pozyskanej wobec działających w obszarze właściwości Wojewody kół łowieckich, które w ostatnich latach naruszyły art. 52 pkt 5 ustawy Prawo łowieckie. W związku z tym skarżący wniósł o zobowiązanie organu do: 1) wydania wobec wskazanych w skardze kół łowieckich decyzji w przedmiocie podstawy i wysokości poboru ekwiwalentu za zwierzynę pozyskaną bezprawnie, w wyniku przekroczenia rocznych planów łowieckich przez wskazane koła, 2) zagospodarowania w imieniu Skarbu Państwa tusz zwierzyny bezprawnie pozyskanej, środków pieniężnych za zwierzynę bezprawnie pozyskaną oraz trofeów myśliwskich, w celu ich przekazania zgodnie ze powołanym wyżej rozporządzeniem Związkowi Łowieckiemu do wykorzystania w celach dydaktycznych i wystawienniczych, 3) ustalenia wysokości szkody Skarbu Państwa powstałej w wyniku naruszenia przepisów art. 52 pkt 5 ustawy Prawo łowieckie na obszarze województwa przez wskazane w skardze koła łowieckie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie ewentualnie zaś o jej oddalenie. Organ podniósł, iż powołany przez skarżącego art. 227 k.p.a. nie może podstawą skargi do sądu administracyjnego, a zatem skarga jako niedopuszczalna winna ulec odrzuceniu. Zdaniem Wojewody, nawet gdyby Sąd uznał skargę za dopuszczalną, to brak jest podstaw do jej uwzględnienia, gdyż organ ten nie pozostawał w bezczynności w niniejszej sprawie. Wojewoda wyjaśnił, iż obowiązujące przepisy prawa materialnego nie przewidują podstawy do wydania decyzji w zakresie wskazanym przez skarżącego. Normy takiej nie zawiera ani ustawa Prawo łowieckie, ani wskazane w skardze rozporządzenie, które określa jedynie wysokość ekwiwalentu za zwierzynę bezprawnie pozyskaną oraz podmioty właściwe do zagospodarowania w imieniu Skarbu Państwa bezprawnie pozyskanej zwierzyny, pobrania środków pochodzących ze sprzedaży tusz oraz pobrania omawianego ekwiwalentu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl przepisu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 oraz pkt 1-4 ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w sprawach rozstrzyganych przez te organy w drodze decyzji, postanowień wskazanych w tym przepisie oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ustawy). Należy podkreślić, że wykonywanie administracji publicznej w formie decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenia albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy znajduje podstawę prawną w przepisach materialnego prawa administracyjnego (por. B. Adamiak, Glosa do postanowienia NSA z dnia 6 lipca 2004 r., OSK 547/04, OSP 2006 nr 5, poz. 62; postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2005 r., OSK 998/04, niepubl.). Wbrew twierdzeniom skarżącego przepisy § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie zwierzyny bezprawnie pozyskanej (Dz.U. Nr 116, poz. 981) nie dają właściwemu miejscowo wojewodzie, ani żadnemu innemu organowi administracji podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej dotyczącej: 1) ustalenia podstawy i wysokości poboru ekwiwalentu za zwierzynę pozyskaną bezprawnie, w wyniku przekroczenia rocznych planów łowieckich przez koła łowieckie, 2) zagospodarowania w imieniu Skarbu Państwa tusz zwierzyny bezprawnie pozyskanej, środków pieniężnych za zwierzynę bezprawnie pozyskaną oraz trofeów myśliwskich, w celu ich przekazania Związkowi Łowieckiemu do wykorzystania w celach dydaktycznych i wystawienniczych oraz 3) ustalenia wysokości szkody Skarbu Państwa powstałej w wyniku naruszenia przez koła łowieckie art. 52 pkt 5 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz.U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 ze zm.). Powołane przepisy, stanowiąc realizację upoważnienia ustawowego zawartego w art. 15 ust. 4 ustawy – Prawo łowieckie, określają jedynie podmioty właściwe do zagospodarowania w imieniu Skarbu Państwa bezprawnie pozyskanej zwierzyny, pobrania środków pochodzących ze sprzedaży tusz oraz pobrania ekwiwalentu za zwierzynę bezprawnie pozyskaną. W myśl § 3 ust. 1, 3 i 4 oraz § 4 ust. 1, 3 i 4 wskazanego rozporządzenia podmiotem tym – w przypadkach określonych w tych przepisach – jest właściwy miejscowo wojewoda. Przepisy te jednak nie wskazują, by organ ten był upoważniony do rozstrzygania spraw w tym zakresie w drodze decyzji, postanowienia albo innego aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy. Podstawy do wydania w tym przedmiocie aktów lub czynności zaskarżalnych do sądu administracyjnego nie przewidują również przepisy ustawy Prawo łowieckie. Ustawa ta wskazuje jedynie, iż zwierzyna bezprawnie pozyskana stanowi własność Skarbu Państwa oraz zawiera delegację ustawową do wydania przez właściwego ministra przepisów wykonawczych dotyczących wysokości ekwiwalentu za zwierzynę bezprawnie pozyskaną, podmiotów właściwych do zagospodarowania w imieniu Skarbu Państwa bezprawnie pozyskanej zwierzyny, pobrania środków pochodzących ze sprzedaży tusz oraz należnego ekwiwalentu (art. 15 ust. 2 i 4). Wyjaśniając wątpliwości co do stosowania tego przepisu przedstawiciele doktryny wskazują, iż realizacja uprawnień właściwego miejscowo wojewody we wskazanym wyżej zakresie nie następuje w drodze postępowania administracyjnego, lecz z uwagi na charakter tych zadań organu winna nastąpić w postępowaniu karnym, ewentualnie w postępowaniu cywilnym, poprzez wystąpienie tego organu w imieniu Skarbu Państwa z powództwem o zapłatę do sądu cywilnego (por. W. Radecki, Prawo łowieckie. Komentarz, Wydawnictwo Difin, Warszawa 2007, s. 99 i 101). Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 9 marca 2006 r., III KK 327/05, Lex nr 181401, stwierdził natomiast, iż art. 15 ust. 2 i 4 ustawy Prawo łowieckie oraz przepisy powołanego wyżej rozporządzenia nie są normami prawa karnego, a ich znaczenie polega na określeniu podmiotu pokrzywdzonego czynem niedozwolonym oraz na określeniu wysokości szkody przez wskazanie ryczałtowego ekwiwalentu za bezprawnie pozyskaną zwierzynę. Również wskazany w skardze art. 52 pkt 5 ustawy Prawo łowieckie nie upoważnia wojewody ani żadnego innego organu do podejmowania w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięć podlegających kontroli Sądu. Przepis ten stanowi normę prawa karnego, która wskazuje, iż ten kto sprawując zarząd z ramienia dzierżawcy, a w obwodach niewydzierżawionych z ramienia zarządcy, zezwala na polowanie osobie nieuprawnionej do wykonywania polowania lub na przekroczenie zatwierdzonego w planie łowieckim pozyskania zwierzyny podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Nie ulega zatem wątpliwości, że powołane w skardze przepisy ustawy Prawo łowieckie oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie zwierzyny bezprawnie pozyskanej nie stanowią normy prawa materialnego dającej podstawę Wojewodzie do wydania w niniejszej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Brak jest również innych przepisów szczególnych, które przewidywałyby podejmowanie takich rozstrzygnięć w omawianym zakresie. Wojewoda nie był upoważniony do podjęcia w żądanym przez skarżącego zakresie decyzji, ani jakiegokolwiek innego aktu lub czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a zatem nie mógł pozostawać w bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy. Ubocznie tylko zauważyć należy, iż powołany przez skarżącego art. 227 k.p.a., nie uzasadnia wniesienia skargi w rozpoznawanej sprawie, gdyż nie dotyczy on skargi do sądu administracyjnego, składanej w trybie przepisów ustawy, lecz skargi, o jakiej mowa w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, składanej do organu administracji publicznej właściwego do jej rozpatrzenia w trybie określonym przepisami k.p.a. Skarga S. P. na bezczynność Wojewody podlega więc odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w postanowieniu.