II SAB/Lu 7/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta w przedmiocie przeprowadzenia kontroli budowy p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 18 stycznia 2011 r. (data wpływu do organu) Wspólnota Mieszkaniowa wniosła do tut. Sądu skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta w przedmiocie przeprowadzenia kontroli budowy Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 lutego 2011 r. wezwano skarżącą do wyjaśnienia w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi składała zażalenie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta do organu wyższego stopnia - pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wyjaśniła, iż przed wniesieniem skargi nie składała formalnego zażalenia, gdyż nie przypuszczała, iż organ nie podporządkuje się obowiązującym przepisom prawa o których został pouczony przez WINB. Wskazała, iż zażalenia takie zostało złożone dopiero w dniu 1 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Tego typu sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z treści art. 52 § 1 p.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wyczerpała wskazanego trybu zażaleniowego przed wniesieniem sądowej skargi. Co prawda jak wynika z nadesłanych przez skarżącą dokumentów wniosła ona zażalenie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta do organu wyższego stopnia, jednakże uczyniła to dopiero po wniesieniu skargi zamiast przed jak tego wymaga omawiana procedura. Podsumowując, jeśli dana osoba domaga się od organu podjęcia czynności, najpierw powinna wszcząć postępowanie składając pismo odpowiedniej treści (zażalenie), a następnie bronić swych praw, stosując właściwe środki prawne w zależności od stanowiska organu. Omawiane zażalenie jest swoistym środkiem prawnym służącym przeciwdziałaniu negatywnemu zachowaniu się (bezczynności) organu administracji publicznej. Dopiero wyczerpanie wskazanego trybu uprawnia sąd do badania zasadności skargi. Skarżąca nie wyczerpała wskazanego toku postępowania, a jej skarga wniesiona z pominięciem powyższego trybu - z mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów. Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w postanowieniu.