II SAB/Lu 70/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Wojciech Kręcisz, , , po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. H. na bezczynność Wojewody w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a odrzucić skargę Skarżący pismem z dnia 29 września 2006 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wojewody , polegającą na uchylaniu się od podjęcia czynności w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania J. i Z. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 266/2 w miejscowości Kolonia S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pismo stanowi skargę na bezczynność organu administracji publicznej, jakim jest Wojewoda. Dokonując analizy skargi Przewodniczący wydziału zarządzeniem z dnia 31 października 2006 r. wezwał skarżącego do wyjaśnienia w terminie 7 dni czy w związku z zarzucaną Wojewodzie bezczynnością składał zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia i do jego nadesłania jeżeli takowe składał. W odpowiedzi na wezwanie skarżący nadesłał trzy pisma – skargi, wszystkie kierowane do Wojewody . Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa - Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 ppsa, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Jednak warunkiem rozpoznania skargi, zgodnie z art. 52 § 1 ppsa jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak m. in. zażalenie. Zgodnie z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego na nie załatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami (bezczynność) stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Dopiero negatywne stanowisko tego organu upoważnia stronę postępowania do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Okoliczność, iż organ administracji (Wojewoda ) nie pouczył skarżącego o takiej możliwości, nie może rozciągać kompetencji sądu administracyjnego poza ramy ustawowo określone. Skarżący zanim skorzysta z możliwości wniesienia skargi do sądu, musi wykorzystać przysługujący mu środek odwoławczy do organu administracji publicznej wyższego stopnia - w postaci wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do właściwego organu wyższego stopnia. Organem administracji publicznej wyższego stopnia jest organ ustalony w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30, poz. 168 ze zm.) – dalej "kpa". Zgodnie z art. 17 pkt 2 kpa organami wyższego stopnia są w stosunku do wojewodów - właściwi w sprawie ministrowie. Przy ustalaniu właściwości instancyjnej ministrów należy uwzględniać definicję ustawową zawartą w art. 5 § 2 pkt 4 kpa, w myśl której ilekroć w przepisach kpa jest mowa o: ministrach - rozumie się przez to Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących funkcję ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonym działem administracji rządowe (...). Tak szeroki zakres pojęcia "minister" zobowiązuje do sięgnięcia do przepisów ustawy materialnoprawnej. W przedmiotowej sprawie gdy przedmiotem jest zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę normą materialnoprawna będą przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 156 poz. 1118). Zgodnie z art. 88a ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wykonuje zadania określone przepisami prawa budowlanego, a w szczególności: pełni funkcję organu wyższego stopnia w stosunku do wojewodów i wojewódzkich inspektorów nadzoru budowlanego. Skarżący nie wyczerpał wskazanego toku postępowania, a jego skarga wniesiona z pominięciem powyższego trybu - z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w postanowieniu.