II SAB/Lu 70/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie braku wypłaty dodatków do zasiłków rodzinnych w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić A. J. przyznania prawa pomocy. W datowanej na 4 października 2010 r. skardze na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie braku wypłaty dodatków do zasiłków rodzinnych A. J. zawarł wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana p.p.s.a.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Okoliczność ta – oczywista bezzasadność skargi – zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa (materialnego i formalnego) niepodlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie. W dniu 4 października 2010 r. A. J. złożył skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej polegającą na niedokonaniu przez ten organ wypłat dodatków do zasiłków rodzinnych przyznanych jego dzieciom M. oraz K. ostateczną decyzja administracyjną z dnia [...] r. W związku z tym, iż orzekanie w sprawie bezczynności w przedmiocie niedokonania przez organ pomocy społecznej wypłat dodatków do zasiłków rodzinnych nie mieści się w zakresie spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., tutejszy Sąd, działając w oparciu o dyspozycję art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargę A. J. jako wniesioną w sprawie nie należącej do właściwości sądu administracyjnego. Z uwagi na powyższe, wobec oczywistej bezzasadności skargi, należało odmówić A. J. przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji postanowienia.