II SAB/Lu 704/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 11 września 2013 r. w sprawie usług opiekuńczych I. zobowiązuje Wójta Gminy do załatwienia wniosku Z. W. z dnia 11 września 2013 r. w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku i zwrotu akt administracyjnych; II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W dniu 9 października 2013 r. Z. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – za pośrednictwem Wójta Gminy N. – skargę na bezczynność tego organu, polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia 11 września 2013 r. Skarżący zarzucił Wójtowi niewydanie w sprawie tegoż wniosku orzeczenia zgodnie z art. 104 k.p.a. i naruszenie obowiązków wynikających z art. 35 § 1 i § 2 k.p.a. Podkreślił, że skierował w tej sprawie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. zażalenie z dnia 1 października 2013 r. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy N. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ wyjaśnił, że w przedmiotowym piśmie z dnia 11 września 2013 r. Z. W. oświadczył, iż rezygnuje ze specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi, przyznanych mu decyzją Wójta Gminy N. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...]. Organ wskazał, że ze świadczenia tego skarżący zrezygnował od dnia 1 września 2013 r., co potwierdza pismo Stowarzyszenia Opiekuńczego "N." z dnia 10 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego unormowania. Stosownie zaś do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż organ administracji pozostaje w bezczynności, gdy w prawnie określonym terminie (w terminie wskazanym w art. 35 k.p.a., to jest w ciągu miesiąca, a w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania) nie podjął w sprawie żadnych czynności, albo wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył postępowania stosownym aktem administracyjnym lub nie podjął wymaganej czynności (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 lipca 1999r., sygn. akt I SAB 60/99, OPS 2000, Nr 6, poz.87 oraz z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1904/09 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga Z. W. na bezczynność Wójta Gminy N. polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia 11 września 2013 r. jest zasadna. W pierwszej kolejności wymaga jednak podkreślenia, że skarga jest dopuszczalna. Bezspornym jest bowiem, że skarżący, przed jej wniesieniem, wyczerpał przysługujące mu w administracyjnym toku instancji środki zaskarżenia, albowiem w dniu 4 października 2013 r. skierował do organu wyższego stopnia nad Wójtem Gminy N., tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a., dotyczące bezczynności m.in. w sprawie przedmiotowego wniosku z dnia 11 września 2013 r. Przechodząc do meritum sprawy stwierdzić należy, że z treści przedmiotowego pisma z dnia 11 września 2013 r. - wbrew przekonaniu organu - nie wynika, by zawierało ono jedynie oświadczenie o rezygnacji ze specjalistycznych usług opiekuńczych przyznanych skarżącemu decyzją Wójta Gminy N. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...]. Skarżący istotnie wskazał w nim, że z dniem 1 sierpnia 2013 r. zrezygnował z tego świadczenia, jednak podkreślił również, iż (pomimo złożonej rezygnacji) "Wójt nie uchylił decyzji" i w związku z tym "ponawia rezygnację". W ocenie Sądu treść tego pisma wskazuje zatem jednoznacznie, że skarżący domaga się uchylenia decyzji przyznającej mu specjalistyczne usługi opiekuńcze, z których to usług zrezygnował. Zatem uznać należy, że wolą wnioskodawcy było wszczęcie postępowania nadzwyczajnego w celu wzruszenia decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...]. Z akt sprawy bezspornie wynika, iż pomimo upływu przeszło pół roku od dnia złożenia przedmiotowego pisma z dnia 11 września 2013 r., nie zostało ono załatwione w sposób adekwatny do jego treści. W istocie wniosek ten organ pozostawił bez żadnej reakcji. Ponadto pomimo jego niezałatwienia w terminie, Wójt nie zawiadomił strony o przyczynach zwłoki i nie wyznaczył nowego terminu załatwienia sprawy, do czego był zobligowane nawet, jeśli zwłoka powstała z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 1 i § 2 k.p.a.). Z powyższych względów Sąd uznał skargę Z. W. za zasadną i na podstawie art. 149 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. zobowiązał Wójta Gminy N. do załatwienia wniosku Z. W. z dnia 11 września 2013 r. w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku i zwrotu akt administracyjnych. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zdanie 2 p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność Wójta Gminu N. w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestę Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim fakt, iż opieszałość w działaniu organu odwoławczego nie znajduje żadnego usprawiedliwienia w okolicznościach sprawy, a doprowadziła do znacznej, bo przeszło półrocznej zwłoki w jej załatwieniu. Końcowo wymaga podkreślenia, iż Sądowi z urzędu jest wiadome, że decyzja Wójta Gminy N. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych, wraz z utrzymującą ją w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], na skutek skargi Z. W. została uchylona wyrokiem tut. Sądu z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 388/13. Wyrok ten dotychczas nie stał się jednak prawomocny, bowiem skargę kasacyjną od niego złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. Zatem rozpatrując obecnie będący przedmiotem niniejszej sprawy wniosek Z. W. z dnia 11 września 2013 r. Wójt Gminy N., mając na uwadze powyższe okoliczności, winien wszczęć postępowanie w przedmiocie uchylenia swojej decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r., a następnie zawiesić je do czasu zakończenia powyższego postępowania sądowoadministracyjnego. Postępowanie nadzwyczajne w sprawie tej decyzji może bowiem stać się bezprzedmiotowe i jako takie podlegać umorzeniu, jeżeli wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 388/13 stanie się prawomocny. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.