II SAB/Lu 71/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Protokolant Asystent sędziego Anna Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wniosku z 3 kwietnia 2002 r. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej I. oddala skargę; II. zasądza na rzecz [...] D. S. – N. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych podatku VAT. W dniu 27 sierpnia 2007 r. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy. Skarżący podniósł, że organ ten nie wydał orzeczenia rozstrzygającego o jego żądaniu zawartym we wniosku z dnia 3 kwietnia 2002 r. dotyczącym przyznania świadczenia w postaci zasiłku okresowego. Ponadto skarżący dołączył do akt sprawy zażalenie złożone w dniu 2 sierpnia 2007 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na bezczynność Wójta Gminy w zakresie tego wniosku. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wskazał, że w sprawie wniosku Z. W. z dnia 3 kwietnia 2002 r. została w dniu 6 maja 2002 r. wydana przez organ decyzja odmawiająca przyznania zasiłku okresowego. W wyniku uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze powyższej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, Wójt Gminy wydał decyzję z dnia [...] ponownie odmawiając przyznania pomocy w postaci zasiłku okresowego. Również ta decyzja organu I instancji została w wyniku wniesionego odwołania uchylona decyzją SKO z dnia [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpatrując przedmiotowy wniosek Wójt Gminy decyzją z dnia [...] przyznał stronie zasiłek okresowy w wysokości 51,00 złotych miesięcznie począwszy od dnia 1 lipca 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. z przeznaczeniem na kontynuowanie leczenia, dojazdy do placówek służby zdrowia oraz zaspokojenie potrzeb bytowych. Od decyzji tej Z. W. wniósł odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu tego odwołania decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Od decyzji Kolegium strona nie wnosiła skargi do sądu administracyjnego. Tak przedstawiwszy stan sprawy organ uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie dopuścił się bezczynności w zakresie wniosku z dnia 3 kwietnia 2002 r. o przyznanie zasiłku okresowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. W rozpoznawanej sprawie nie można bowiem zarzucić organowi administracji bezczynności. Zgodnie z zapisem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej - "ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach m. in. dotyczących bezczynności tych organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 cyt. przepisu. Z tego unormowania wynika, że skarga na bezczynność może dotyczyć działalności każdego organu administracji publicznej. Jednakże dla rozstrzygnięcia kwestii, czy dany organ administracji pozostaje w bezczynności czy też nie, należy uprzednio stwierdzić, czy miał on prawny obowiązek załatwienia danej sprawy administracyjnej. Tylko wówczas, gdy pomimo istnienia takiego obowiązku organ nie podjął wymaganych czynności koniecznych dla załatwienia danej sprawy, bądź nie załatwił jej w terminach określonych przez prawo, można mówić o bezczynności. W przekonaniu Sądu, co wynika z lektury akt sprawy, zasadnie należy stwierdzić, iż wbrew zarzutowi skargi, organ administracji publicznej – Wójt Gminy – nie pozostawał i nie pozostaje w bezczynności. O zasadności tego stanowiska przekonuje szereg istotnych argumentów. Z. W. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uczynił bezczynność wskazanego organu administracji publicznej polegającą na niewydaniu rozstrzygnięcia administracyjnego zgodnie z jego wnioskiem z dnia 3 kwietnia 2002 r., w którym domagał się przyznania świadczenia z pomocy społecznej w postaci zasiłku okresowego. Stosownie do art. 62 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się z urzędu lub na wniosek strony. Świadczenia z pomocy społecznej są udzielane w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek zainteresowanego (art. 38 ust. 1 obowiązującej w chwili wydawania rozstrzygnięć ustawy z dnia z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.). Decyzje w sprawach świadczeń pomocy społecznej są wydawane w formie pisemnej (art. 43 ust. 1 przywołanej ustawy). Wypełniając wyżej wskazane normy prawne w zakresie obowiązku wszczęcia postępowania i wydania rozstrzygnięcia w zakresie złożonego wniosku Wójt Gminy wydał w dniu [...], nr [...] decyzję którą odmówił skarżącemu przyznania zasiłku okresowego. W związku z tym oczekiwanie skarżącego odnośnie podjęcia rozstrzygnięcia w zakresie złożonego wniosku zostało powyższą decyzją zaspokojone. Bezsporne jest również, iż postępowanie w zakresie przedmiotowego wniosku nie zostało na tym etapie zakończone. Powyższa decyzja z [...] została w wyniku jej zaskarżenia uchylona przez organ odwoławczy, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Skutkiem tego było wydanie przez organ I instancji w dniu [...], nr [...] kolejnej decyzji w zakresie złożonego wniosku również odmawiającej przyznania świadczenia w postaci zasiłku okresowego. Również ta decyzja z dnia [...] została wyeliminowana z obrotu prawnego przez uchylającą ją decyzję Kolegium z dnia [...], nr [...]. Trzeci raz orzekając w zakresie przedmiotowego wniosku Wójt Gminy decyzją z dnia [...], nr [...], przyznał Z. W. zasiłek okresowy w wysokości 51,00 złotych miesięcznie od dnia 1 lipca 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. z przeznaczeniem na kontynuowanie leczenia, dojazdy do placówek służby zdrowia oraz zaspokojenie potrzeb bytowych Decyzja ta uwzględniająca żądanie strony stała się przedmiotem odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] po rozpatrzeniu odwołania utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Od ostatecznej decyzji Kolegium strona nie wnosiła skargi do sądu administracyjnego. Mając na uwadze przedstawiony chronologicznie przebieg całego postępowania, należało uznać, że żądanie zawarte we wniosku z dnia 3 kwietnia 2002 r. zostało ostatecznie rozstrzygnięte wydaną decyzją, od której przysługiwał środek zaskarżenia w postaci skargi do sądu administracyjnego, za pomocą którego skarżący mógł żądać weryfikacji zapadłego rozstrzygnięcia w przedmiocie zasiłku okresowego. W tym stanie rzeczy, zważywszy na wyżej wskazane niesporne fakty, zwłaszcza zaś fakt wszczęcia z wniosku skarżącego postępowania administracyjnego i zakończenia tego postępowania decyzją administracyjną, nie sposób zasadnie bronić tezy, iż Wójt Gminy pozostawał w jakiejkolwiek bezczynności odnośnie wniosku skarżącego z dnia 3 kwietnia 2002 r. Należy również wskazać, że nie stanowi o zasadności skargi fakt kilkumiesięcznego trwania postępowania zawierającego się w okresie od chwili złożenia wniosku do dnia wydania ostatecznej decyzji z dnia [...]. Sam fakt toczenia się przez kilka miesięcy postępowania w sprawie rozpoznania wniosku o przyznanie świadczenia nie świadczy jeszcze o bezczynności organu. Należy pamiętać, że przez "załatwienie sprawy" należy rozumieć rozstrzygnięcie sprawy decyzją administracyjną. Na tak rozumiane załatwienie sprawy (wymagające postępowania wyjaśniającego) organ I instancji ma jedno - lub dwumiesięczny termin (art. 35 § 3 k.p.a.). Natomiast organ odwoławczy obowiązany jest wydać decyzję w ciągu miesiąca od dnia wpływu odwołania wraz z aktami sprawy nie wliczając do tego okresu czasu trwania czynności organu I instancji, za pośrednictwem którego odwołanie jest wnoszone. W związku z tym czas trwania przedmiotowego postępowania bezspornie wynikał z faktu rozpatrywania odwołań strony i uchylania decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy. Jednakże z prawa strony do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy nie można wywodzić, bezczynności organu, który bezspornie wydał rozstrzygnięcie merytorycznie załatwiając sprawę, nie uchylając się od tego obowiązku. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa. O wynagrodzeniu radcy prawnego z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 ppsa. Wysokość tego wynagrodzenia określono zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu z dnia 28 września 2002 r. (Dz. U. 2002r., Nr 163, poz. 1349 ze zm.).