II SAB/Lu 74/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Stażysta Paulina Gąsławska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lutego 2011 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. P. P. w skardze na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. podniósł, że w dniu 3 listopada 2009 r., wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. o nadesłanie mu dokumentów dotyczących sprawy samowoli budowlanej, której dopuścił się S. P. na działce nr ewid. 735, położonej w P. Działka ta sąsiadowała z działką nr ewid. 733/1, należącą do jego babci J. P., a obecnie stanowi jego własność. W związku z tym, że korespondencja z Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w L., a następnie z Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w L. nie doprowadziła do oczekiwanych przez niego działań, to jest do wydania decyzji zgodnie z treścią wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie, sygn. akt SA/Lu 1030/95, w dniu 17 sierpnia 2010 r. zwrócił się on do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o usunięcie naruszenia prawa w tym przedmiocie. Uzyskanej od organu odpowiedzi, że ugoda zawarta w dniu 8 listopada 2000 r. w postępowaniu administracyjnym nie została wysłana J. P., ponieważ nie była ona stroną postępowania, nie uznał za załatwienie sprawy i wystąpił o wznowienie postępowania. W ocenie skarżącego, część budynku S. P. położona jest na działce nr ewid. 733/1, a zatem koniecznym jest "sprostowanie błędu w ewidencji i jednoznaczne oznaczenie granic". Powinna być także wydana decyzja określająca, którą cześć budynku należy rozebrać. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. wniósł o odrzucenie skargi. Organ zarzucił, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, jakie służyły mu w postępowaniu administracyjnym (art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał trybu określonego w art. 37 kpa, gdyż nie złożył zażalenia do organu wyższego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zawartego w odpowiedzi na skargę żądania odrzucenia skargi z powodu nie wyczerpania w sprawie administracyjnego trybu instancji określonego w art. 37 kpa, należy uznać to żądanie za niezasadne. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że uznając działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. za niespełniające żądań zawartych we wniosku z dnia 3 listopada 2009 r., skarżący zwracał się do organu wyższej instancji, to jest Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. o skorzystanie z uprawnień nadzorczych (pismo z dnia 23 czerwca 2010 r. – k. 27 akt adm.), pismo z dnia 17 sierpnia 2010 r. – k. 45 akt adm.). Jakkolwiek nie nazwał swoich pism "zażaleniem", to dawał w nich wyraz niezadowolenia z powodu niezałatwienia sprawy przez organ pierwszej instancji i "wzywał do usunięcia naruszenia prawa, to jest wydania decyzji zgodnie z wyrokiem NSA", a zatem nie można uznać, że wniósł on skargę do sądu administracyjnego bez wyczerpania środków zaskarżenia, z naruszeniem wymogów art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." Oceniając zasadność skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. trzeba mieć na względzie, że prawna instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony, przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając skargę na bezczynność za zasadną Sąd na podstawie art. 149 p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania decyzji (aktu) w określonym terminie nie wskazując przy tym sposobu rozstrzygnięcia sprawy i nie wpływając na treść przyszłej decyzji. O bezczynności organu administracji publicznej można mówić w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999 r., I SAB 60/90, OSP 2000, nr 6, poz. 87). W rozpatrywanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Skarżący twierdzi, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. pozostaje w bezczynności w sprawie wydania decyzji nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczego zrealizowanego przez S. P. na działce nr ewid. 735 w P. Skarżący jest następcą prawnym J. P., która jako właścicielka działki nr ewid. 733/1 w P. była stroną postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Wojewody L. z dnia 24 kwietnia 1995 r., nr [...], nakazującą S. P. rozbiórkę obiektu inwentarskiego na działce nr ewid. 735. Decyzja ta została uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 13 lutego 1996 r., wydanym w sprawie o sygn. akt SA/Lu 1030/95. P. P. uważając, że organ administracji wykonując wskazania zawarte w tym wyroku powinien ponownie rozpoznać sprawę i orzec o rozbiórce części przedmiotowego budynku, czego dotychczas nie uczynił, złożył skargę na bezczynność. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że po wydaniu wyroku w sprawie SA/Lu 1030/95 Wojewoda L. ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia 3 czerwca 1996 r., nr [...], uchylił decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia 3 marca 1995 r. nakazującą S. P. rozbiórkę obiektu inwentarskiego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., odpowiadając na pisma skarżącego, zażądał od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. dokumentacji postępowania administracyjnego dotyczącego przedmiotowego budynku inwentarskiego i pismem z dnia 6 sierpnia 2010 r. poinformował skarżącego P. P. o stanie sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. (funkcjonujący tam od 1999 r.) prowadził postępowanie w sprawie przedmiotowego budynku inwentarskiego i w dniu 8 listopada 2000 r. przed upoważnionymi pracownikami PINB strony zawarły ugodę na podstawie art. 114 kpa. W związku z zawartą ugodą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. postanowieniem z dnia 13 listopada 2000 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 119 § 1 kpa, zatwierdził tę ugodę, która stała się wykonalna i wywarła skutki, jak decyzja administracyjna. Postanowienie to stało się ostateczne, wobec niewniesienia zażalenia przez żadną ze stron. J. P. nie została uznana za stronę tego postępowania, gdyż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. uznał, iż nie ma ona interesu prawnego warunkującego przymiot strony. Skarżącemu wyjaśniono ponadto pismem z 15 września 2010 r., że może żądać wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 13 listopada 2000 r., jeśli uważa, że J. P. powinna być stroną tego postępowania. Przytoczono mu również treść przepisów art. 147 i art. 148 kpa, informując go o terminie i trybie wniesienia podania o wznowienie postępowania. Skarżący P. P. w dniu 24 września 2010 r. złożył wniosek o wznowienie postępowania. Postanowieniem z dnia 26 października 2010 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem z dnia 13 listopada 2000 r. Na rozprawie sądowej w dniu 3 lutego 2011 r. skarżący wyjaśnił, że organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone przez niego rozstrzygnięcie PINB z 26 października 2010 r. W styczniu 2011 r. wniósł on skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie WINB. W powyższej sytuacji nie można uznać, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. pozostaje w bezczynności. Wydając w dniu 13 listopada 2000 r. zatwierdzające ugodę sprawie dotyczącej budynku inwentarskiego na działce nr 735 w P., organ nadzoru budowlanego zakończył postępowanie dotyczące tego obiektu. Postanowienie to zyskało walor ostateczności i nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, a zatem nie można uznać, że organ nadzoru budowlanego pozostaje w bezczynności. Okoliczność, że postępowanie administracyjne zostało zakończone w sposób niesatysfakcjonujący skarżącego, gdyż nie został wydany nakaz rozbiórki obiektu, nie może być utożsamiana z bezczynnością organu. Zarzuty skarżącego dotyczące wadliwości prawnej postępowania zakończonego wydaniem postępowania zatwierdzającego ugodę administracyjną mogą być podnoszone przez skarżącego w toczącym się postępowaniu wznowieniowym. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.