II SAB/Lu 74/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku z dnia 9 listopada 2013 r. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zasiłku okresowego - w zakresie wniosku Z. W. o przyznanie prawa pomocy postanawia przyznać Z. W. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata, o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej . Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku z dnia 9 listopada 2013 r. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zasiłku okresowego. W dniu 15 grudnia 2014 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek Z. W. o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata zasługuje na uwzględnienie. W myśl przepisu art. 245 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), przyznanie prawa pomocy może nastąpić w zakresie całkowitym albo częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje albo zwolnienie tylko od kosztów sądowych (całkowite lub częściowe) albo tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 P.p.s.a.). Przepisy o przyznaniu prawa pomocy – w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy – stosuje się odpowiednio do osób korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych (art. 262 P.p.s.a.). W ocenie Sądu skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Skarżący ma wprawdzie stały dochód w postaci niewielkiej emerytury, jest ona jednak tak niska, że w żadnym wypadku nie pozwoli na pokrycie kosztów ustanowienia fachowego pełnomocnika bez uszczerbku niezbędnych kosztów utrzymania skarżącego. Wysokość tego świadczenia nie pozwala bowiem na skromną nawet egzystencję. Z akt sprawy wynika, że skarżący od lat otrzymuje różne świadczenia z pomocy społecznej, nie jest bowiem w stanie zaspokoić podstawowych swoich potrzeb bytowych. W tej sytuacji wniosek Z. W. o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata zasługuje na uwzględnienie. Z tych względów i na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.