II SAB/Lu 75/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 31 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. Ś. na bezczynność Starosty w przedmiocie wydania decyzji o odmowie przyjęcia zbiorów danych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego I. stwierdza bezczynność Starosty w zakresie wniosku M. Ś. z dnia 9 grudnia 2015 r. o przyjęcie zbioru danych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Starosty na rzecz M. Ś.100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 7 kwietnia 2016 r. M. Ś. (dalej także: skarżący) wniósł skargę na bezczynność Starosty (dalej także: Starosta) w zakresie wniosku skarżącego z dnia 9 grudnia 2015 r. o przyjęcie zbioru danych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W odpowiedzi na skargę Starosta opisał przebieg postępowania w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ podkreślił, że opisany wniosek skarżącego został już rozpoznany merytorycznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarga jest dopuszczalna. Skarżący wniósł bowiem skargę, po uprzednim złożeniu do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie – pismem z dnia 30 marca 2016 r. (k. 36 akt administracyjnych). Oczywiste jest również, że skarżący M. Ś., prowadzący działalność gospodarczą jako "Usługi geodezyjne M. Ś. posiada zdolność sądową i procesową. W rozstrzyganej sprawie, wbrew twierdzeniom organ zawartym w odpowiedzi na skargę, nie zachodzą zatem przesłanki odrzucenia skargi przewidziane w art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest przepis art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; albo 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Zauważyć należy, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że w dniu 28 stycznia 2016 r. skarżący, działając jako wykonawca pracy geodezyjnej o identyfikatorze zgłoszenia pracy [...], zawiadomił Starostę o wykonaniu w całości zgłoszonej pracy geodezyjnej dotyczącej geodezyjnej inwentaryzacji obiektów budowlanych położonych na działkach nr [...] i nr [...] w B. , gmina Z.. Organ dokonał, Starosta dokonał, na podstawie art. 12b ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.), negatywnej weryfikacji, zgłoszonej pracy, co utrwalono w protokole weryfikacji z dnia 24 lutego 2016 r., zawierającym opis braków w przekazanej dokumentacji i opis stwierdzonych nieprawidłowości wynikających z naruszenia przepisów. W związku z tym, w dniu 25 lutego 2016 r. organ zwrócił wykonawcy zbiory danych i inne materiały (skompletowane w operat techniczny) wraz z protokołem weryfikacji. Następnie w dniu 3 marca 2016 r. do organu wpłynęło pismo skarżącego, zawierające jego stanowisko wykonawcy pracy geodezyjnej do wyników weryfikacji wraz z informacją o usunięciu usterki wymienionej w pkt 5. podpunkt 3 protokołu weryfikacji z dnia 24 lutego 2016 r. W wyniku ponownej weryfikacji dokumentacji w formie operatu technicznego, przedłożonej wraz z wymienionym wyżej pismem, organ stwierdził, że dokumentacja ta nadal obarczona jest wadami uniemożliwiającymi przyjęcie jej do zasobu geodezyjno-kartograficznego i nie uznał stanowiska skarżącego zawartego w tym piśmie. Organ wskazał przy tym, że w jego ocenie wykonawca nadal nie usunął usterki wymienionej w pkt 5 podpunkt 3 protokołu, o której usunięciu poinformował w piśmie. Wyniki tej weryfikacji zostały utrwalone w protokole weryfikacji z dnia 22 marca 2016 r., zaś protokół ten wraz ze złożoną dokumentacją został zwrócony wykonawcy pracy w dniu 24 marca 2016 r. W tej sytuacji skarżący w piśmie z dnia 30 marca 2016 r. zarzucił organowi bezczynność polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej o odmowie włączenia złożonego przez niego operatu do zasobu geodezyjno-kartograficznego. W odpowiedzi organ pismem z dnia 4 kwietnia 2016 r., nr [...], wskazał, w jaki sposób – jego zdaniem – winna przebiegać weryfikacji przedłożonej przez skarżącego dokumentacji oraz stwierdził, że w niniejszej sprawie, na obecnym etapie, nie zachodzi bezczynność organu. W dniu 7 kwietnia 2016 r. wpłynęła do organu skarga M. Ś., kierowana do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem Starosty na bezczynność Starosty w tej sprawie. Po dokonaniu ponownej analizie dokumentacji w sprawie oraz uwzględniając argumenty zawarte w skardze, organ pismem z dnia 15 kwietnia 2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 61 § 4 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23; dalej także: k.p.a.), zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie odmowy przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przedmiotowych zbiorów danych i innych materiałów. Starosta pismem z dnia 19 kwietnia 2016 r., nr [...], w myśl art. 10 § 1 k.p.a., zawiadomiono skarżącego o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co uczynił on w dniu 22 kwietnia 2016 r. Następnie decyzją z dnia 29 kwietnia 2016 r., nr [...], organ odmówił przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego opisanych wyżej zbiorów danych i innych materiałów, sporządzonych w ramach zgłoszenia pracy geodezyjnej o identyfikatorze [...], dotyczących geodezyjnej inwentaryzacji obiektów budowlanych. Z powyższego wynika, że organ pozostawał w bezczynności w niniejszej sprawie, albowiem w terminach przewidzianych ustawowo nie wydał wymaganego prawem rozstrzygnięcia. Stosownie bowiem do treści art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Wyrażona w tym przepisie zasada szybkości i wnikliwości postępowania została skonkretyzowana w art. 35 k.p.a., którego § 1 stanowi, że organy administracji publicznej zobowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, zaś § 3 określa terminy załatwiania spraw. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, przy czym obowiązek ten istnieje również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.). Podkreślenia wymaga, że pomimo prowadzonej przez organ ze skarżącym korespondencji, nie budzi wątpliwości, że w opisanych wyżej terminach nie została wydana decyzja administracyjna, wymagana przepisem art. 12b ust. 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jednak w związku z tym, że przed datą orzekania przez Sąd bezczynność Starosty ustała na skutek wydania w dniu 29 kwietnia 2016 r. decyzji odmawiającej przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego opisanych wyżej zbiorów danych i innych materiałów, nie było podstaw do zobowiązania organu do wydania decyzji w tej sprawie. W tej sytuacji Sąd stwierdził, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wskazać należy nadto, że ustanie bezczynności organu przed rozpoznaniem skargi nie zwalnia Sądu z obowiązku oceny, czy bezczynność ta nosiła cechy rażącego naruszenia prawa. Rozpatrzenie wniosku skarżącego i wydanie w tej sprawie stosownego rozstrzygnięcia nie spowodowało bowiem bezprzedmiotowości postępowania w tym zakresie (zob. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12, ONSAiWSA 2013, nr 1, poz. 7). Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., stwierdził, że bezczynność Starosty nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestę, Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a zwłaszcza to, że zachowanie organu nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych nań z mocy ustawy. Trzeba bowiem mieć na względzie, że organ każdorazowo podejmował czynności, w tym udzielał odpowiedzi na wnioski oraz pisma skarżącego, ustosunkowując się merytorycznie do zawartych w nich zarzutów, zaś bezczynność w tej sprawie polegała na uchyleniu się przez organ od wydania wymaganej decyzji odmownej, co wynikało jednak – jak wynika z akt sprawy – z wadliwej wykładni przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Taka okoliczność – w świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych – nie daje podstaw do uznania, że działania organu w niniejszej sprawie zakwalifikować można jako podejmowane z rażącym, to jest oczywistym i niebudzącym wątpliwości, naruszeniem prawa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Z tych względów sąd orzekł, jak w sentencji.