II SAB/Lu 77/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. K. na bezczynność Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w przedmiocie udzielenia pomocy społecznej w postaci zwrotu kosztów leczenia, w zakresie formalnoprawnej dopuszczalności skargi p o s t a n a w i a odrzucić skargę. J. B. K. w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym wystąpił ze skargą na bezczynność organu administracji publicznej pierwszej instancji, wywodząc nierozpatrzenie jego żądania przyznania pomocy społecznej we wnioskowanym zakresie. Skierowanie na drogę postępowania sądowoadministracyjnego skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak to wynika z akt postępowania administracyjnego, nie poprzedziło wystąpienie skarżącego z zażaleniem do organu wyższego stopnia, którym w badanym postępowaniu administracyjnym jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaistniałej sytuacji proceduralnej zważył, co następuje: Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w ustawowo stanowionym terminie stronie służy zażalenie do właściwego organu administracji publicznej wyższego stopnia. W dalszej kolejności art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi o prawie strony do wystąpienia ze skargą na drogę postępowania sądowoadministracyjnego wyłącznie po uprzednim wyczerpaniu przezeń przysługujących środków zaskarżenia, jakim jest między innymi zażalenie przewidziane mocą przywołanego na wstępie rozważań art. 37 § 1 k.p.a. Wskazana ustawowa regulacja nakłada zatem na stronę postępowania administracyjnego oblig wyczerpania trybu zażaleniowego przed wystąpieniem ze skargą na bezczynność organu administracji publicznej pierwszej instancji, a na drogę postępowania sądowoadministracyjnego w sposób formalnoprawnie skuteczny. Zaniechanie tej proceduralnej czynności na etapie postępowania administracyjnego czyni skargę w omawianej materii, kierowaną na drogę postępowania sadowoadministracyjnego, niedopuszczalną, jako przedwczesną. Zaistniała sytuacja proceduralna realizuje blankietowo sformułowaną hipotezę art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czyniąc zasadnym zastosowanie dyspozycji wskazanego unormowania, stanowiącej obligatoryjny rygor odrzucenia skargi. Z tych względów na mocy wskazanego art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki d Administracyjny orzekł jak w sentencji.