II SAB/Lu 77/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie dofinansowania do ekologicznej przydomowej oczyszczalni ścieków p o s t a n a w i a odrzucić skargę. S. M. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie dotyczącą dofinansowania do ekologicznej przydomowej oczyszczalni ścieków. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 listopada 2009 r. skarżący został wezwany do wyjaśnienia, czy w przedmiotowej sprawie składał zażalenie na bezczynność Wójta Gminy do organu wyższego stopnia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie otwartym, skarżący przesłał pismo, w którym wyjaśnił, że w tej sprawie nie występował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego . Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa wniesienia zażalenia zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., który stanowi, że na niezałatwienie sprawy przez organ administracji publicznej w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracyjnego wyższego stopnia. W związku z tym, iż skarżący w niniejszej sprawie nie wyczerpał toku postępowania przed organami administracji, skarga do sadu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji jest niedopuszczalna i, jako taka, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.