II SAB/Lu 78/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M. i K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 lutego 2009 r. (II SAB/Lu 78/08) oddalające wniosek M. i K. S. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 stycznia 2009 r. (II SAB/Lu 78/08) odrzucającego skargę M. i K. S. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wykonywania robót budowlanych innych niż budowa obiektu p o s t a n a w i a odrzucić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 27 lutego 2009 r. (sygn. akt II SAB/Lu 78/08) oddalił wniosek M. i K. S. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 stycznia 2009 r. odrzucającego ich skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wykonywania robót budowlanych. Odpis niniejszego postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem, iż od postanowienia tego przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego został doręczony skarżącym w dniu 5 marca 2009 r. W dniu 20 marca 2009 r. (data nadania) skarżący wnieśli pismo, w którym wskazali, iż w wyniku podjętych konsultacji ustalili, iż postanowienie oddalające wniosek o uzupełnienie orzeczenia podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, a nie skargi kasacyjnej, jak pouczył ich Sąd. W związku z tym wnieśli o ustalenie prawidłowości udzielonego im pouczenia, a w przypadku wystąpienia nieprawidłowości o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Następnie w wyniku skierowania do skarżących wezwania Sąd ustalił, iż ww. pismo z dnia 20 marca 2009 r. stanowi zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2009 r. zawierające jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zażalenie jako niedopuszczalne należało odrzucić. Zgodnie z przyjętą w postępowaniu sądowoadministracyjnym regułą, wyrażoną w art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a.. Z treści tego przepisu wynika więc wniosek, że jeżeli nie istnieje przepis, który upoważnia strony do wniesienia zażalenia na konkretne rozstrzygnięcie, (np. art. 260 in fine p.p.s.a. przewiduje możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy), lub kwestionowane rozstrzygnięcie nie zostało ujęte w zamkniętym katalogu art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a., to zażalenie na takie rozstrzygnięcie jest niedopuszczalne. Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż w katalogu postanowień wymienionych w art. 194 § 1 p.p.s.a. nie ma postanowienia, którego przedmiotem jest oddalenie wniosku o uzupełnienie wyroku (postanowienia). Prawa do zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia nie można również odnaleźć w przepisach szczególnych. Również z brzmienia art. 163 § 2 p.p.s.a. nie można wnioskować, że od każdego postanowienia wydanego na posiedzeniu niejawnym, zawierającego uzasadnienie, przysługuje środek zaskarżenia. Gdyby tak było, nie byłoby konieczności pouczania strony o dopuszczalności środka zaskarżenia, do czego zobowiązuje ten przepis. W tym miejscu należy przyznać rację stronie skarżącej, która wskazuje iż od postanowienia Sądu oddalającego wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie przysługuje skarga kasacyjna do NSA o czym wadliwie pouczył strony Sąd. Jednakże skarżący błędnie wywodzą, iż w takiej sytuacji strona uprawniona jest do zaskarżenia takiego orzeczenia poprzez złożenia zażalenia do NSA, które jest innym od skargi kasacyjnej środkiem zaskarżenia. Jak już bowiem wskazano, przesądza treść przepisu art. 194 p.p.s.a., przy czym należy zaznaczyć, iż samo błędne pouczenie nie tworzy uprawnienia do wniesienia środka zaskarżenia, jeśli przepisy prawa na działanie takie nie zezwalają. W związku z tym, skoro możliwość zaskarżenia postanowienia o oddaleniu wniosku o uzupełnienie orzeczenia Sądu nie wynika expressis verbis z art. 194 § 1 p.p.s.a. i nie istnieje na gruncie ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi inny przepis, dopuszczający możliwość zaskarżenia tego rodzaju rozstrzygnięcia, to z tych powodów należy uznać, że takie postanowienie jest niezaskarżalne. Powyższy pogląd znajduje zresztą potwierdzenie zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 17 maja 2004 r., sygn. FSK 242/04 – niepubl.), jak również piśmiennictwie (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005 s. 490 i B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego LexisNexis Warszawa 2008 s. 372). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.