II SAB/Lu 8/22

Sygn. [...] II SAB/Lu 8/22 [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 marca 2022 r. sprawy ze skargi K. L. na bezczynność Wojewody w przedmiocie świadczenia wychowawczego I. zobowiązuje Wojewodę do rozpoznania wniosku K. L. z [...] r. w sprawie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego za okres od [...] r. do [...] r. w terminie 30 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałym zakresie. . K. L. wniosła skargę na bezczynność Wojewody polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego na jej syna R. W. na okres od [...] r. do [...] r. (pkt 2 skargi; k. 3 akt sąd.). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie w całości jako bezzasadnej, wyjaśniając, że przyznał skarżącej żądane świadczenie za okres od [...] r., natomiast w związku z tym, że skarżąca nie złożyła na terytorium Polski wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego za okres od [...] r. do [...] r., nie było podstaw do wydania rozstrzygnięcia w stosunku do tego okresu (s. 5 odpowiedzi na skargę). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest częściowo zasadna. Wojewoda dopuścił się bowiem bezczynności w sprawie z wniosku K. L. o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na jej syna R. W. na okres od [...] r. do [...] r. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Wyrażona w tym przepisie zasada szybkości i wnikliwości postępowania została skonkretyzowana w art. 35 k.p.a., którego § 1 stanowi, że organy administracji publicznej zobowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, zaś § 3 określa terminy załatwiania spraw. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, przy czym obowiązek ten istnieje również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.). Organ pozostawał w bezczynności w niniejszej sprawie, albowiem w terminach przewidzianych ustawowo nie wydał wymaganego prawem rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skarżącej o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na jej syna R. W. na okres od [...] r. do [...] r. W dniu [...] r. skarżąca złożyła w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w K. wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na syna R. W.. Wniosek ten został przekazany Wojewodzie zgodnie z właściwością w dniu [...] r. Informacją z [...] r., znak: [...], Wojewoda ustalił skarżącej prawo do świadczenia wychowawczego na syna R. W. na okres od [...] r. do [...] Następnie, w dniu [...] r. skarżąca złożyła w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w K. kolejny, datowany na [...] r., wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na okres od [...] [...] r. do [...] r. Wniosek ten został przekazany Wojewodzie zgodnie z właściwością w dniu [...] r. Informacją z [...] r., znak: [...] Wojewoda ustalił skarżącej prawo do świadczenia wychowawczego na okres od [...] r. do [...] r. Z powyższego wynika, że rozstrzygnięcia Wojewody w przedmiocie wniosków skarżącej o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego obejmują okresy: od [...] r. do [...] r. oraz od [...] r. do [...] r. Tymczasem drugi z wniosków skarżącej obejmował okres od [...] r. do [...] r., co dowodzi, że brakuje rozstrzygnięcia (pozytywnego bądź negatywnego dla skarżącej) za okres od [...] r. do [...] r. (nie zaś, jak twierdzi skarżąca, od [...] r.). Niezasadne jest stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że skarżąca nie złożyła na terytorium Polski wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego za okres od [...] r. do [...] r., skoro wniosek datowany na [...] r., złożony w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w K., obejmował ten okres. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Jednocześnie, w myśl § 1a tego przepisu, sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W związku z tym, że wniosek skarżącej z [...] r. obejmował okres od [...] r. do [...] r., zaś organ rozstrzygnął jedynie co do okresu: [...] r. – [...] r., należało uznać, że brak jest rozstrzygnięcia dotyczącego okresu: [...] r. – [...] r. i w myśl wyżej powołanego przepisu zobowiązać organ do załatwienia wniosku skarżącej w tym zakresie. Mając na uwadze, że skarżąca zarzuciła bezczynność organu w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego za okres od [...] r., a z akt sprawy bezspornie wynika, że rozstrzygnięcie Wojewody z [...] r. obejmuje okres od [...] r., skargę w tej części należało uznać za pozbawioną podstaw i oddalić ją na podstawie art. 151 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność Wojewody nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestę, Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a zwłaszcza to, że zachowanie organu nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych nań z mocy ustawy. Trzeba bowiem mieć na względzie, że organ każdorazowo podejmował czynności, w tym udzielał odpowiedzi na wnioski oraz pisma skarżącej, ustosunkowując się merytorycznie do zawartych w nich zarzutów, zaś bezczynność w tej sprawie wynikała z wadliwej wykładni przepisów prawa. Taka okoliczność – w świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych – nie daje podstaw do uznania, że działania organu w niniejszej sprawie zakwalifikować można jako podejmowane z rażącym, to jest oczywistym i niebudzącym wątpliwości, naruszeniem prawa. Z tych względów sąd orzekł, jak w sentencji.