II SAB/Lu 84/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Prezesa Sądu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. P. D. (skarżący, strona) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Lublinie (organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Jak wynika z akt sprawy, w piśmie z 8 maja 2024 r., złożonym za pośrednictwem środka komunikacji elektronicznej, skarżący wniósł o udzielenie mu informacji publicznej w następującym zakresie: "podanie art. i przepisów prawa" zezwalających sędziom na "nieczytelne parafowanie" oraz na "nie podpisywanie czytelnie imieniem i nazwiskiem" wydanych przez nich wyroków i postanowień. W odpowiedzi na ten wniosek, zawiadomieniem z 14 maja 2024 r. Prezes Sądu Okręgowego w Lublinie, działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 w zw. z art. 22 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych i art. 4 w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poinformował skarżącego, że żądana przez niego informacja nie stanowi informacji publicznej. W zawiadomieniu tym wskazano między innymi, że w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie przekazuje się informacji i pouczeń o przepisach prawa i sposobie ich stosowania. W skardze na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Lublinie skarżący wniósł o zobowiązanie tego organu do załatwienia wniosku. W skardze zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji, w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji publicznej, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek. W obszernym uzasadnieniu skargi podniósł między innymi, że organ ma obowiązek zrealizować odpowiedz na wniosek, zgodnie z jego treścią lub wydać decyzję odmowną, czego organ nie dokonał i z tego powodu doszło do bezczynności. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zawiadomieniu skierowanym do skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie: 1. wydawania decyzji administracyjnych; 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W świetle wyżej przytoczonych przepisów prawa nie ulega wątpliwości, że skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna, jednakże podlega oddaleniu, jako bezzasadna. Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej: u.d.i.p.), obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej, do których zalicza się organ sądu powszechnego, jakim jest prezesa sądu okręgowego (art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 334). Nie jest więc sporne, że Prezes Sądu Okręgowego w Lublinie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Kwestią sporną jest, czy żądane przez skarżącego we wniosku z 8 maja 2024 r. informacje mają charakter informacji publicznej. Podkreślić należy, że prawo do informacji publicznej, zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji, przysługuje obywatelom i obejmuje uprawnienie do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Szczegółowe warunki realizacji tego prawa Konstytucja pozostawiła ustawodawcy (art. 61 ust. 4). Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce w sytuacji, gdy podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji żadnej z czynności określonych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W sytuacji sporu co do charakteru żądanych informacji konieczne jest ustalenie, czy prawidłowo uznano, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Skarżący przyjmuje, że bezczynność organu w niniejszej sprawie jest oczywista, gdyż organ miał obowiązek zrealizować wniosek zgodnie z jego treścią lub wydać decyzję odmowną, czego nie uczynił. Wniosek obejmował żądanie podania "art. i przepisów prawa" zezwalających sędziom na "nieczytelne parafowanie" oraz "nie podpisywanie czytelnie imieniem i nazwiskiem" wydawanych postanowień i wyroków. Podzielić należy pogląd organu, że żądana przez skarżącego informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Co do zasady do żądania udzielania informacji o obowiązującym prawie nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej, albowiem dostęp do treści aktów prawnych regulowany jest bowiem w przepisach odrębnych. Zgodnie z art. 2a ust. 1 ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. z 2019r., poz. 1461), akty normatywne ogłasza się w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Natomiast zgodnie z art. 26 ust. 1 tej ustawy, terenowe organy administracji rządowej oraz organy samorządu terytorialnego udostępniają nieodpłatnie Dziennik Ustaw i Monitor Polski lub zawarte w nich akty normatywne i inne akty prawne, w tym orzeczenia: 1) do wglądu i do pobrania w formie dokumentu elektronicznego; 2) w postaci elektronicznej do powszechnego wglądu w godzinach pracy urzędów obsługujących te organy, w miejscu do tego przeznaczonym i powszechnie dostępnym. Jeśli chodzi o informację w przedmiocie obowiązywania i stosowania prawa w konkretnej sprawie indywidualnej, tego typu informacja w ogóle nie ma charakteru informacji publicznej, przy czym w przypadku konieczności udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej lub świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego, odbywa się to na zasadach określonych w ustawie z 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz edukacji prawnej (Dz.U. z 2024 r., poz. 1534). Sąd podziela w tym zakresie pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 3301/02 (publik. LEX nr 78064), który zachowuje swoją aktualność także w obecnym stanie prawnym. Nie można więc w rozpoznawanej sprawie skutecznie zarzucić organowi, że bezpodstawnie nie udostępnił wnioskodawcy informacji publicznej, skoro żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Z tego względu stwierdzić należy, że organ nie był bezczynny w zakresie dotyczącym realizacji wniosku, który nie dotyczył informacji publicznej. Organ prawidłowo więc zawiadomił skarżącego, że żądana przez niego informacja nie jest informacją publiczną, co stanowiło prawidłowe zakończenie zainicjowanego przez skarżącego postępowania, do którego – jak już wyżej wskazano – nie znajdowały zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która reguluje tryb i formę działania organów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.