II SAB/Lu 85/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska, Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie odstąpienia od żądania zwrotu odpłatności za specjalistyczne usługi opiekuńcze p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie. W dniu 1 sierpnia 2012 r. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy N., polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia 27 listopada 2012 r. o odstąpienia od żądania przez organ zwrotu odpłatności za specjalistyczne usługi opiekuńcze przyznane skarżącemu w 2009 i 2010 r. Skarżący wyjaśnił, iż w dniu 12 czerwca 2012 r. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia 26 lipca 2012 r., nr [...], Kolegium uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło organowi 30-dniowy termin na załatwienie tego wniosku. Mimo tego organ odwoławczy wciąż pozostaje bezczynny w tej sprawie, celowo działając na szkodę skarżącego. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy N. wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ wyjaśnił, że wskazany wyżej wniosek skarżącego został rozpoznany decyzją z dnia 31 sierpnia 2012 r., nr [...], orzekającą o odstąpieniu od żądania zwrotu od skarżącego odpłatności z tytułu specjalistycznych usług opiekuńczych przyznanych skarżącemu w 2009 i 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a." sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z powołanego przepisu wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu, a także podjęcie czynności, wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność organu nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt (czynność) zostały podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Jeżeli do daty wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie organ administracji, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to – mimo pozostawania w zwłoce – przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sadowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd zobligowany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2012, s. 388). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Wójt Gminy N. decyzją z dnia 31 sierpnia 2012 r., nr [...], uwzględniając wniosek skarżącego z dnia 27 marca 2012 r., orzekł o odstąpieniu od żądania zwrotu od skarżącego kwoty 1 311,84 zł z tytułu specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi przyznanych skarżącemu w 2009 i 2010 r. Oznacza to, iż po wniesieniu w niniejszej sprawie skargi do Sądu na bezczynność Wójta Gminy N., organ ten rozstrzygnął jego wniosek z dnia 27 marca 2012 r. Nie ulega więc wątpliwości, iż Wójt Gminy N. – mimo pozostawania w zwłoce w dacie wniesienia skargi – przestał tkwić w bezczynności w niniejszej sprawie, a zatem postępowanie sądowe w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie powołanego art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji postanowienia.