II SAB/Lu 86/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. W. na bezczynność Wojewody w przedmiocie stwierdzenia nabycia własności działki p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 9 listopada 2009 r. (data wpływu do organu) skarżąca H. W. wniosła do tut. Sądu skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku z dnia [...] r. dotyczącego stwierdzenia nieważności szeregu orzeczeń administracyjnych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 listopada 2009 r. wezwano skarżącą do wyjaśnienia w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi składała zażalenie na bezczynność Wojewody do organu wyższego stopnia - pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca nadesłała kserokopię zażalenia z dnia [...] r. na bezczynność Wojewody skierowanego do Ministra Infrastruktury, postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia 30 listopada 2009 r. zawiadamiające o konieczności wniesienia podania do innego organu oraz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa praz Wojewodę z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie natomiast do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Treść powyższego przepisu oznacza, iż w razie pozostawania przez organ administracji publicznej w bezczynności, droga sądowa staje się dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Złożenie skargi na bezczynność organu jest więc możliwe dopiero po wcześniejszym wniesieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 k.p.a.). Jak bowiem stanowi ten przepis na niezałatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami (bezczynność) stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. A zatem skarżący zanim skorzysta z możliwości wniesienia skargi do sądu, musi wykorzystać przysługujący mu środek odwoławczy do organu administracji publicznej wyższego stopnia - w postaci wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do właściwego organu wyższego stopnia. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wyczerpała wskazanego trybu zażaleniowego przed wniesieniem sądowej skargi. Co prawda jak wynika z nadesłanych przez skarżącą dokumentów wniosła ona zażalenie na bezczynność Wojewody do organu wyższego stopnia, jednakże uczyniła to dopiero po wniesieniu skargi zamiast przed jak tego wymaga omawiana procedura. Z zestawienia dat wniesienia skargi (9 listopada 2009 r.) i złożenia zażalenia ( 4 grudnia 2009 r. – data nadania) jednoznacznie wynika, iż skarżąca uruchomiła tryb zażaleniowy dopiero niemalże miesiąc po wniesieniu skargi, a zatem nie można mówić, iż przed wniesieniem skargi wyczerpała przysługujący jej środek zaskarżenia jaki jej służył. Podsumowując, jeśli dana osoba domaga się od organu podjęcia czynności, najpierw powinna wszcząć postępowanie składając pismo odpowiedniej treści (zażalenie), a następnie bronić swych praw, stosując właściwe środki prawne w zależności od stanowiska organu. Omawiane zażalenie jest swoistym środkiem prawnym służącym przeciwdziałaniu negatywnemu zachowaniu się (bezczynności) organu administracji publicznej. Dopiero wyczerpanie wskazanego trybu uprawnia sąd do badania zasadności skargi. Skarżąca nie wyczerpała wskazanego toku postępowania, a jej skarga wniesiona z pominięciem powyższego trybu - z mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów. Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w postanowieniu.