II SAB/Lu 87/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznego w przedmiocie pomocy na dożywianie p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W rozpatrywanej sprawie A. J. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznego w sprawie niewykonania decyzji dotyczącej pomocy na dożywianie i miał możliwość z korzystania z przysługującego mu prawa wniesienia zażalenia zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., który stanowi, że na niezałatwienie sprawy przez organ administracji publicznej w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracyjnego wyższego stopnia. Skarżący składając skargę na bezczynność organu nie dołączył do niej przedmiotowego zażalenia. W związku z czym został wezwany do wyjaśnienia, czy w tej sprawie składał zażalenie do organu administracji wyższego stopnia oraz do nadesłania kopii tego zażalenia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Stosowne wezwanie i pouczenie zostało odebrane przez skarżącego osobiście w dniu 24 grudnie 2009 r. Termin określony w wezwaniu upłynął bezskutecznie. W związku z tym, iż skarżący w niniejszej sprawie nie wyczerpał toku postępowania przed organami administracji, skarga do sadu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji jest niedopuszczalna i, jako taka, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.