II SAB/Lu 88/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpoznania zażalenia z dnia [..]. na bezczynność organu I instancji; w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić M. W. przyznania prawa pomocy. Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ppsa, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, a także gdy skarga podlega odrzuceniu. Skargą oczywiście bezzasadną jest między innymi skarga wnoszona na rozstrzygnięcie, na które nie przysługuje (por. postanowienie NSA z dnia 7 czerwca 2004 r., sygn. OZ 143/04, Lex nr 220347). Okoliczność powyższa zachodzi w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi wniesionej przez M. W. jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegająca na nierozpoznaniu jego zażalenia z dnia [..]. na niezałatwienie w terminie przez organ I instancji wniosku z dnia [..]. o przyznanie świadczeń pomocy społecznej. W skardze został zawarty wniosek o przyznanie prawa pomocy. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ppsa wynika, że skarga na bezczynność przysługuje w przypadkach określonych w pkt 1- 4, tj. w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1); postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3); inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Organ, do którego M. W. wniósł w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zażalenie na niezałatwienie sprawy przez organ I instancji zobowiązany jest je rozpoznać i wydać stosowne postanowienie. Oczywiste więc jest, że nie zachodzi przypadek określony w pkt 1, gdyż rozpoznanie zażalenia nie wiąże się z wydaniem decyzji. Postanowienie wydawane w tym trybie nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, nie kończy postępowania w sprawie, jak również nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie zachodzą więc przypadki, o których mowa w pkt 2 i 4. Postanowienie takie nie należy też do aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Zatem zarzucona przez M. W. bezczynność organu nie odnosi się do żadnego z przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ppsa, co w świetle art. 3 § 2 pkt 8 ppsa oznacza, iż zachodzą podstawy do odrzucenia skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ppsa (por. postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2006 r., sygn. akt I OZ 1605/06 – nie publ.). Mając powyższe na uwadze, należy podkreślić, że istnienie przesłanek do odrzucenia skargi wyklucza możliwość przyznania skarżącemu prawa pomocy (art. 247 ppsa). Nadto podnieść należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [..]., Nr [..] uznało zażalenie M. W. z dnia [..] za nieuzasadnione, ustalając, że organ I instancji przesłał w dniu [..] r., Nr [..] pismo, w którym ustalił nowy termin załatwienia sprawy do dnia [..]., w związku z czym organ w przedmiotowej sprawie nie pozostawał w bezczynności. Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu.