II SAB/Lu 89/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania zażalenia na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 16 listopada 2006 r. M. W. złożył skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegającą na niezałatwieniu przez Kolegium zażalenia na nierozpoznanie przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w trybie niezwłocznym wniosku z dnia 5 października 2006 r. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż przedmiotowe zażalenie na bezczynność organu pierwszej instancji zostanie rozpatrzone w ustawowym terminie, w związku z czym Kolegium nie pozostaje w bezczynności. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego: postanowienia z dnia 12 stycznia 2001 r. IV SAB 177/00, niepublikowane, wyroku z dnia 24 maja 2001 r. IV S.A. 572/99, ONSA 2002, Nr 3, poz. 116 oraz z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2006 r., I OZ 1605/06 wynika, iż rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. nie następuje ani w formie decyzji administracyjnej, ani postanowienia, na które przysługiwałoby zażalenie, ale w drodze czynności nadzorczej, która – gdyby nawet została ujęta w formę postanowienia – nie mogłaby być zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ponieważ art. 3 § 2 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., nie wymienia tego rodzaju przedmiotu zaskarżenia. Wprawdzie wyczerpanie trybu zażaleniowego z art. 37 k.p.a. warunkuje wniesienie skargi na bezczynność, ale na bezczynność organu pierwszej instancji, a nie organu wyższego stopnia, do którego wniesiono zażalenie. Skoro w niniejszej sprawie skarga M. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. nie przysługuje, to, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.