II SAB/Lu 9/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal,, Asesor WSA Wojciech Kręcisz ( sprawozdawca ), Protokolant Referent – stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2005 r. sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. II SAB/Lu 9/05 U z a s a d n i e n i e T. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie złożonych przez nią wniosków z dnia 24 listopada 2004 r. i 25 listopada 2004 r. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej na zakup żywności, odzieży, obuwia zimowego i opłacenie energii elektrycznej, poprzedzając skargę zażaleniem z dnia 22 grudnia 2004 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W swojej skardze skarżąca podnosiła, iż w sprawach z jej wniosków organ administracji dopuścił się naruszenia przepisu art. 104 kodeku postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej wnosił o oddalenie skargi, jako niezasadnej. Uzasadniając swoje stanowisko, Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej podnosił, iż T. W. w dniu 25 listopada 2005 r. wystąpiła do Ośrodka Pomocy Społecznej z dwoma wnioskami o przyznanie jej pomocy w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup odzieży i obuwia zimowego, żywności oraz opłacenie należności za energię elektryczną. Ponadto wskazano, iż w dniu 7 grudnia 2004 r. przeprowadzony został wywiad środowiskowy, podczas którego pracownik socjalny poinformował wnioskodawczynię, iż zostało przekroczone określone w ustawie o pomocy społecznej kryterium dochodowe, w związku, z czym w celu otrzymania świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego należy przedłożyć dokumenty potwierdzające wzrost kosztów utrzymania rodziny. W dniu 17 grudnia 2004 r. T. W. zgłosiła się do ośrodka, i jak wskazano w odpowiedzi na skargę, poinformowana została o trybie postępowania w sprawie o przyznanie zasiłku celowego specjalnego. Podniesiono również, iż w tym samym dniu, mąż wnioskodawczyni, dostarczył jej skargę na pracownika socjalnego, a odpowiedź na nią T. W. otrzymała w dniu 4 stycznia 2005 r. W odpowiedzi na skargę, podniesiono również, iż w dniu [...] grudnia 2004 r. w sprawie z wniosków skarżącej, wydana została decyzja Nr [...] odmawiająca przyznania zasiłku celowego – jak podkreślono decyzja wydana została w poniedziałek, a miesięczny termin do jej wydania upływał w dniu 25 grudnia 2004 r. Ponadto, w odpowiedzi na skargę podkreślono, iż T. W. zakwestionowała wydaną decyzję odwołując się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 10 stycznia 2005 r., jak również, że dokumenty w sprawie przesłane zostały organowi wyższego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W przekonaniu Sądu, skarga T. W. nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli działalności administracji publicznej, a w przedmiotowej sprawy kontroli działania Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, w kontekście zarzutów formułowanych w skardze, zasadnie należy odwołać się do treści przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle, którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis ma podstawowe znaczenie dla określenia zakresu kognicji Sądu. W jego świetle, prawem a także obowiązkiem Sądu jest dokonanie kontroli opartej na kryterium zgodności z prawem działań lub zaniechań administracji i to niezależnie od tego, czy dany konkretny zarzut przedstawiony został w skardze. Oznacza to, więc, iż Sąd nie jest związany i skrępowany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Tym samym granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczane przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego danego stosunku administracyjno prawnego, którego sprawa dotyczy – skarga ma, więc wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności (bezczynności), a właściwych czynników determinujących – w płaszczyźnie prawnej – zakres kognicji Sądu upatrywać należy w przesłance zaskarżania aktów i czynności (bezczynności) organów administracyjnych; jest nią kryterium zgodności z prawem spełniające w tej płaszczyźnie funkcje granic, w jakich następuje rozpoznanie skargi. W świetle powyższego orzekając w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. W przekonaniu Sądu, jak wynika z lektury akt sprawy, zasadnie należy stwierdzić, iż wbrew zarzutowi skargi, organ administracji publicznej – Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej – nie pozostawał i nie pozostaje w bezczynności. O zasadności tego stanowiska przekonuje szereg istotnych argumentów. W sprawie niniejszej, poza sporem jest, iż skarżąca T. W. wystąpiła w dniu 25 listopada 2004 r. (data wpływu) do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z wnioskami o przyznanie jej świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej w formie zasiłków celowych z przeznaczeniem ich na zakup odzieży i obuwia zimowego, na żywność oraz na opłacenie należności za energię elektryczną od tej też daty rozpoczął swój bieg trzydziestodniowy termin do załatwienia sprawy administracyjnej z wniosku skarżącej. Po sporem jest również, iż w związku z wystąpieniem T. W. w sprawie z jej wniosków wszczęte zostało postępowanie administracyjne, w toku, którego przeprowadzony został w dniu 15 grudnia 2004 r. wywiad środowiskowy. Nie jest również sporne, iż Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej procedując w sprawie rozstrzygnął w przedmiocie żądania skarżącej decyzją Nr [...] z dnia [...]grudnia 2004 r. Decyzją tą odmówiono T. W. świadczenia w postaci zasiłku celowego przeznaczeniem na zakup żywności, opłacenie należności za energię elektryczną oraz na zakup odzieży i obuwia zimowego. Decyzja ta doręczona została skarżącej w dniu 29 grudnia 2004 r. W tym kontekście, w pełni zasadnie należy również podkreślić, iż doręczenie decyzji T. W. zostało dokonane w sposób prawidłowy z uwzględnieniem przepisów Rozdziału 8 "Doręczenia" kodeksu postępowania administracyjnego, zwłaszcza zaś przepisu art. 43 kpa – decyzja doręczona została mężowi skarżącej, Z. W., który nota bene, jak wynika z treści odpowiedzi na skargę w toku toczącego się postępowania dostarczył skargę T. W. do GOPS dotyczącą nagannego jej zdaniem zachowania pracownika socjalnego. W tym stanie rzeczy, zważywszy na wyżej wskazane niesporne fakty, zwłaszcza zaś fakt wszczęcia z wniosku skarżącej postępowania administracyjnego i zakończenia tego postępowania decyzją administracyjną, co wyrażało się w załatwieniu sprawy przez wydanie decyzji, tym samym w procedowaniu czyniącym zadość zasadzie wyrażonej na gruncie przepisu art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego, nie sposób zasadnie bronić tezy, iżby Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej pozostawał w jakiejkolwiek bezczynności. Skoro bowiem doszło do wydania decyzji i doręczenia jej zainteresowanej, brak jest jakichkolwiek przekonujących argumentów, które mogłyby uzasadniać tezę przeciwną, a mianowicie, że organ administracji publicznej pozostawał w zwłoce. W przekonaniu Sądu, z całą pewnością o zwłoce organu nie może świadczyć to, iż decyzja wydana została w dniu [...]grudnia 2004 r., nie zaś w dniu, w którym dokładnie upływał liczony od daty złożenia wniosku – 25 listopada 2004 r. – miesięczny termin do załatwienia sprawy (zważyć przy tym należy, iż dzień, w którym doszło do wydania decyzji, był pierwszym dniem tygodnia, a dzień, w którym upływał miesięczny termin do załatwienia sprawy, był dniem wolnym). Nie jest to, bowiem okoliczność świadcząca o zwłoce w rozumieniu przepisu art. 35 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, tym samym okoliczność świadcząca o pozostawaniu organu w bezczynności. Tezie tej, bowiem, jak już wyżej to wskazano, przeciwstawić należy niesporną okoliczność wyrażającą się w fakcie wszczęcia, prowadzenia i następnie zakończenia postępowania administracyjnego, co polegało na załatwieniu jej decyzją administracyjną. W tym względzie, podnieść też należy, iż fakt upływu terminu do załatwienia sprawy ani nie pozbawia organu możliwości orzekania w sprawie, ani też nie powoduje wadliwości wydanej w takim postępowaniu decyzji (por. wyrok NSA z 7 maja 1998 r. w sprawie sygn. akt I SA/Ka 1215/96). W sprawie niniejszej, w przekonaniu Sądu, kolejnym argumentem świadczącym o niezasadności skargi T. W. na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej , jest również i to, że gdy zważyć na datę wystąpienia ze skargą na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – 28 grudnia 2004 r. (co poprzedzone zostało zażaleniem do SKO z dnia 22 grudnia 2004 r.) – i skonfrontować ją z datą wydania decyzji w sprawie, tj. datą załatwienia sprawy – [...] grudnia 2004r. – zwłaszcza zaś z datą doręczenia decyzji wnioskodawczyni, co jak wskazano nastąpiło w trybie przepisu art. 49 kpa – 29 grudnia 2004 r. – okazuje się, iż skarżąca wystąpiła ze skargą na bezczynność organu administracji publicznej, jeszcze zanim decyzja ta została jej doręczona. W tym kontekście, podkreślić też należy, iż przecież, jak wynika z treści odpowiedzi na skargę, o fakcie doręczenia decyzji skarżącej i tym samym powzięciu przez nią wiadomości o treści rozstrzygnięcia, świadczy i to, że zakwestionowała ona tą decyzję odwołując się od niej do Samorządowego Kolegium Odwoławczego . Jest to więc kolejny argument świadczący o braku zasadności skargi T. W. na bezczynność Kierownika GOPS. W przekonaniu Sądu, więc, w świetle wyżej wskazanych faktów, ich oceny i wniosków z niej wynikających, Sąd uznał, iż brak jest jakichkolwiek racjonalnych podstaw ku temu, iżby zasadnie można było uczynić zadość żądaniu skarżącej. Wbrew zarzutom skargi Kierownik GOPS nie pozostawał w bezczynności w załatwieniu sprawy T. W. a jej skarga, jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.