II SAB/Lu 9/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie przeprowadzenia kontroli zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - w zakresie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata p o s t a n a w i a ustanowić dla A. B. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka Po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 64/12 oddalającego skargę A. B. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie przeprowadzenia kontroli zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Wskazał, iż z uwagi na niskie dochody jego rodziny domaga się ustanowienia adwokata w ramach prawa pomocy w celu wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym zakresie podniósł, iż prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną i dwójką małoletnich dzieci, zamieszkując wspólnie w domu o powierzchni 105 m2. Na ich miesięczny dochód składają się jego renta w kwocie 638,03 zł oraz wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia w kwocie 1729,50 zł. Dochód miesięczny rodziny skarżącego stanowi zatem kwota 2.367,50 zł brutto. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania wniosku w pierwszej kolejności trzeba zwrócić uwagę, że w niniejszym postępowaniu złożono już wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, a wydane w tym przedmiocie orzeczenie do chwili obecnej zachowało swą prawną moc. Mianowicie postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2012 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy zwalniając go od kosztów sadowych w całości. Zdaniem Sądu w takiej sytuacji obecny wniosek, choć strona wniosła jedynie o ustanowienie adwokata, winien być rozpatrywany niejako łącznie z poprzednim, a zatem należy go ocenić pod kątem spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W tym miejscu podkreślić należy, że zasadą jest obowiązek ponoszenia przez strony kosztów postępowania związanych z udziałem w sprawie. Natomiast intencją wprowadzenia przepisów dotyczących prawa pomocy było stworzenie możliwości dochodzenia swoich praw przed sądem osobom, które znajdując się w trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Instytucja ta, stanowiąca wyjątek od ogólnej zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania, może być stosowana w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W tym przypadku - stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Analiza sytuacji materialnej A. B. prowadzi do przekonania, że została spełniona przesłanka przewidziana w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a zatem jego wniosek na tym etapie postępowania - zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący jest osobą uzyskującą dochód w postaci renty w wysokości 638,03 zł oraz umowy zlecenia w wysokości 1729,50 zł. Z tej kwoty utrzymuje się skarżący, jego żona oraz dwójka małoletnich dzieci. Ponadto skarżący poza zwykłymi kosztami utrzymania gospodarstwa domowego obciążony jest kosztami kredytu mieszkaniowego oraz inwestycyjnego. Tym samym kwota dochodu osiąganego przez gospodarstwo domowe prowadzone przez skarżącego jest na tyle niska, że pozwala to na przyjęcie, że skarżący nie jest zdolny ponieść jakichkolwiek wydatków w niniejszej sprawie. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.