II SAB/Lu 9/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Zamościu w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: umorzyć postępowanie. Pismem z 1 stycznia 2025 r. W. S., reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, wniosła skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Zamościu w sprawie udostępnienia informacji publicznej (wniosek skarżącej z 14 grudnia 2024 r.). W piśmie procesowym z 8 stycznia 2025 r. (skierowanym do organu) pełnomocnik skarżącej oświadczył, że w związku z udzieleniem odpowiedzi na wniosek, cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej złożył jednoznaczne oświadczenie o cofnięciu skargi, jeszcze przed jej przekazaniem do sądu administracyjnego przez organ. Sąd nie dostrzega żadnych okoliczności mogących wskazywać na to, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W związku z tym postępowanie należało umorzyć. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.