II SAB/Lu 91/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Samorządowego kolegium odwoławczego w przedmiocie niezałatwienia zażalenia z dnia [..]. na bezczynność organu I instancji; w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić T. W. przyznania prawa pomocy. Przedmiotem skargi wniesionej przez T. W. jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegająca na nierozpoznaniu jej zażalenia z dnia [..]. na niezałatwienie w terminie przez organ I instancji wniosku z dnia [..]. o przyznanie świadczeń pomocy społecznej. W skardze został zawarty wniosek o przyznanie prawa pomocy. W myśl art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ppsa, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, a także gdy skarga podlega odrzuceniu. W rozpatrywanej sprawie istnieją przesłanki do odrzucenia skargi. Z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa wynika, że skarga na bezczynność przysługuje w przypadkach określonych w pkt 1- 4, tj. w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1); postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3); inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Organ, do którego T. W. wniosła w trybie art. 37 kpa zażalenie na niezałatwienie sprawy przez organ I instancji zobowiązany jest je rozpoznać i wydać stosowne postanowienie. Oczywiste więc jest, że nie zachodzi przypadek określony w pkt 1, gdyż rozpoznanie zażalenia nie wiąże się z wydaniem decyzji. Postanowienie wydawane w tym trybie nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, nie kończy postępowania w sprawie, jak również nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie zachodzą więc przypadki, o których mowa w pkt 2 i 4. Postanowienie takie nie należy też do aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Zatem zarzucona przez T. W. bezczynność organu nie odnosi się do żadnego z przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ppsa, co w świetle art. 3 § 2 pkt 8 ppsa oznacza, iż zachodzą pod stawy do odrzucenia skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ppsa (por. postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2006 r., sygn. akt I OZ 1605/06 – nie publ.). Istnienie przesłanek do odrzucenia skargi wyklucza możliwość przyznania skarżącej prawa pomocy (art. 247 ppsa). Nadto podnieść należy, że SKO postanowieniem z dnia [..]. uznało zażalenie T. W. z dnia [..]. za nieuzasadnione, ustalając, że organ I instancji wydał w dniu [..]. decyzję, którą rozpoznał wniosek z dnia [..]. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu.