II SAB/Lu 93/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na przewlekłość postępowania Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 26 października 2011r. dotyczącego zasiłku celowego; w zakresie wniosku Z. W. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a ustanowić dla Z. W. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w Lublinie. Skarżący Z. W. na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 4 grudnia 2012 r. wniósł o ustanowienie adwokata. Z informacji zawartych w oświadczeniu skarżącego złożonym na druku PPF wynika, że samodzielnie prowadzi on gospodarstwo domowe i utrzymuje się ze świadczenia w kwocie 853 zł brutto otrzymywanego z ZUS. Wojewódzkim Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Zakres przyznawanego prawa pomocy określa art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) stanowiąc, że prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (§1). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo tylko od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§3). Z. W. wnosząc o ustanowienie adwokata, wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym – art. 245 § 3 cyt. ustawy. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy sąd może przyznać osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny. Przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy stosuje się odpowiednio do osób korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych (art. 262 ustawy). W ocenie sądu Z. W. wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Skarżący utrzymuje się z renty w kwocie 853 zł. Ponadto nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Z akt sprawy wynika również, że skarżący od lat otrzymuje różne świadczenia z pomocy społecznej, nie jest bowiem w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb bytowych. W tej sytuacji wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika zasługuje na uwzględnienie. Z tych powodów, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec, jak w sentencji postanowienia.