II SAB/Lu 94/07

PostanowienieWSA w Lublinie2007-11-27

Skład orzekający: Sędzia NSA Maciej Kierek

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy stronie przysługuje prawo pomocy w przypadku oczywistej bezzasadności skargi na bezczynność organu, gdy przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i nie może być merytorycznie rozpoznana?
Ratio decidendi
Prawo pomocy nie przysługuje stronie w przypadku oczywistej bezzasadności skargi, która zachodzi, gdy obowiązujące prawo jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. W niniejszej sprawie skarga na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpoznania zażalenia na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej jest niedopuszczalna, ponieważ zażalenie w trybie art. 37 kpa nie jest środkiem zaskarżenia podlegającym kognicji sądu administracyjnego. W związku z tym wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega odmowie.
Stan faktyczny
Skarżący T. W. złożył skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie niezałatwienia zażalenia na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej, polegającą na nierozpoznaniu wniosków z dnia [...] i [...]. Skarżący złożył również wniosek o przyznanie prawa pomocy. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie
Odmówiono przyznania prawa pomocy.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Kierek po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie niezałatwienia zażalenia na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej polegającą na nierozpoznaniu wniosków z dnia [...] i [...] - w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Taka bezzasadność zachodzi wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, tj. bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Taka sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie, bowiem skarga T. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie niezałatwienia zażalenia na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej polegającą na nierozpoznaniu wniosków z dnia [...] i [...] jest niedopuszczalna i nie może być merytorycznie rozpoznana. Zażalenie wniesione do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w trybie art. 37 kpa nie jest bowiem środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisów art. 141 - 144 kpa. Jest to jedynie środek dyscyplinujący organ pozostający w zwłoce, dlatego orzeczenie organu administracyjnego wydane po rozpoznaniu takiego zażalenia nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a w konsekwencji zarówno zażalenie, jak i skarga na bezczynność organu odwoławczego polegającą na nierozpoznaniu takiego zażalenia nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) W tej sytuacji w świetle art. 247 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zasługuje również na uwzględnienie wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w tej sprawie. Z powyższych względów na podstawie art. 160 i art. 247 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło