II SAB/Lu 94/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja,, Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Sekretarz sądowy Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Koła [...] nr [...] "[...]" w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na skutek skargi kasacyjnej S. P. z dnia 19 stycznia 2017 r. I. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 października 2016 r. , sygnatura akt II SAB/Lu 94/16; II. zobowiązuje Koło [...] nr [...] "[...]" w [...] do rozpoznania wniosku S. P. z dnia 20 października 2013 r. w punktach 1, 2, 3 w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; III. stwierdza, że Koło [...] nr [...] "[...]" w [...] dopuściło się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; IV. wymierza Kołu [...] nr [...] "[...]" w [...] grzywnę w kwocie 100 (sto) złotych; V. przyznaje adwokat M. J. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 590,40 zł (pięćset dziewięćdziesiąt złotych 40 groszy) w tym 110,40 zł (sto dziesięć złotych 40 groszy) należnego podatku od towarów i usług. W dniu [...] r. S. P. zwrócił się do Inne z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej polegającej na podaniu ile i jakich gatunków zwierzyny dzikiej drobnej i grubej odstrzeliło K. na poszczególnych dzierżawionych obwodach łowieckich w roku gospodarczym [...] ( pkt.1 i 2 ); na jakim obszarze upraw rolnych i w uprawach jakich roślin wystąpiły w tym roku szkody od zwierzyny dzikiej ( pkt.3 ); w jakiej wysokości (sumarycznie) K. wypłaciło odszkodowania w poszczególnych dzierżawionych obwodach( pkt.4 ); w jakiej wysokości składki członkowskie opłacali członkowie Koła w roku gospodarczym [...] ( pkt.5 ) oraz, czy K. korzystało w tym roku gospodarczym z dotacji państwowych, od władz samorządowych, dotacji unijnych i subwencji lub innych form wsparcia finansowego i w jakiej wysokości ( pkt.6 ). Wnioskodawca wskazał, iż domaga się udostępnienia powyższych informacji poprzez umożliwienie mu przeglądania w uzgodnionym terminie w siedzibie Koła Łowieckiego ewentualnie przesłania mu żądanych informacji w formie wydruku pocztą na podany adres. W skardze z dnia [...] r. wnioskodawca zarzucając naruszenie przepisów ustawy z dnia [...]. o dostępie do informacji publicznej, w tym art. 13 poprzez niedochowanie 14 dniowego terminu na udostępnienie informacji wniósł o nakazanie K. Łowieckiemu rozpatrzenie złożonego wniosku i udzielenie żądanych informacji oraz wymierzenia grzywny osobie odpowiedzialnej za udzielenie informacji. Zdaniem skarżącego K., mimo, że jest zobowiązane do udostępnienia informacji zlekceważyło otrzymane zapytanie i nie udzieliło na nie odpowiedzi. Wykonując zadania z zakresu ochrony zwierzyny łownej gospodaruje majątkiem Skarbu Państwa, wykonuje zadania z zakresu ochrony zwierzyny dzikiej, ponadto otrzymuje subwencje i dotacje od samorządów lokalnych oraz korzysta z dopłat unijnych. Według skarżącego suweren, ktorym jest naród, a więc i poszczególni obywatele, mają prawo wiedzieć, w jaki sposób koło łowieckie wypełnia funkcje ochronne nad ich własnością. W dniu [...]. K. Ł. złożyło odpowiedź na skargę z dnia [...]. Z jej treści wynika, że w piśmie z dnia [...]. nadanym [...]. skarżącemu udzielono odpowiedzi na pytania zawarte w jego wniosku z dnia [...]. Jednocześnie wyjaśniono, że przedmiotowy wniosek dotyczył informacji przetworzonych, w związku z czym skarżący winien uprawdopodobnić, że uzyskanie przez niego tych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżący nie wykazał istnienia tej przesłanki. Prezes Koła wskazał również, że wnioskodawca jest jego pełnoprawnym członkiem i w związku z tym ma dostęp do dokumentów będących w posiadaniu tego podmiotu. Żądane w niniejszej sprawie informacje skarżący mógł pozyskać biorąc udział w obradach walnego zgromadzenia członków Koła. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący podtrzymał złożoną skargę i wskazał, że nie domagał się informacji przetworzonej i - wbrew twierdzeniom Prezesa Koła - nie mógł wejść w posiadanie proszonej informacji publicznej "w inny sposób". Wyrokiem z dnia 10 lipca 2014r. ( II SAB/Lu 719/13 ) Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił. Podzielając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 28 listopada 2013 r. (sygn. akt I OZ 1155/13 - publ. CBOSA) Sąd uznał, że w świetle art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej koła łowieckie są "innymi podmiotami wykonującymi zadania publiczne" , są zatem zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Koła łowieckie wykonują zadania administracji państwowej związane z łowiectwem w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie. Są one podstawowymi podmiotami wydzierżawiającymi obwody łowieckie, a zatem to na nich, na dzierżawionym obwodzie, spoczywa obowiązek realizacji celów i zadań łowiectwa, tj. prowadzenia gospodarki łowieckiej rozumianej – w myśl art. 8 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie – jako element ochrony środowiska przyrodniczego, obejmującego ochronę zwierząt łownych, gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej. Sąd zwrócił jednak uwagę, że zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy stosowanie jej przepisów jest niedopuszczalne wówczas, gdy żądane informacje, mające charakter informacji publicznej, są dla wnioskodawcy osiągalne w innym trybie. Skoro skarżący jest członkiem przedmiotowego Koła, ma zapewniony dostęp do żądanych informacji na podstawie art. 32 ust. 3 Prawa łowieckiego, co wyłącza możliwość udostępnienia mu tych informacji w żądanej formie w trybie przepisów powołanej ustawy. W konsekwencji nie można zarzucić, aby koło łowieckie pozostawało w bezczynności. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wnioskodawcy Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...]. ( I OSK [...] ) wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchylił. Sąd nie zgodził się z poglądem, że skarżący ma dostęp do żądanych informacji w trybie określonym w Statucie [...] Związku Łowieckiego jako członek tego zrzeszenia i w związku z tym do załatwienia jego wniosku nie stosuje się przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w tej materii powołał się na swoje wcześniejsze orzecznictwo oraz orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, z art. 61 ust. 1 i 4 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że przepisy podustawowe, a tym bardziej nie mające waloru powszechnie obowiązującego regulacje wewnętrzne, nie mogą wykluczać, czy ograniczać dostępu do informacji publicznej przysługującego każdemu w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Czynić to mogą bowiem tylko przepisy konstytucyjne lub zgodne z nimi przepisy ustawowe. Potencjalna możliwość skorzystania z trybu dostępu do informacji publicznej gwarantowanego w akcie wewnętrznym nie może zatem wyłączać dopuszczalności skorzystania z trybu ustawowego. Z samej zatem okoliczności, że skarżący jest członkiem [...] Związku Łowieckiego nie można wywodzić, że nie może on uzyskać tych informacji w trybie i na zasadach określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej. Statut [...] Związku Łowieckiego jest bowiem aktem o charakterze wewnętrznym, a zatem nie może modyfikować czy wyłączać stosowania przepisów powszechnie obowiązujących, w tym określających dostęp do informacji publicznej. W tej sytuacji wybór trybu uzyskania pożądanej informacji przez skarżącego (ustawowy lub statutowy) należał do niego, nie zaś do kompetencji adresata wniosku o informację. W motywach uzasadnienia wyroku NSA zwrócił ponadto uwagę, że skarga dotyczy jednej sprawy, tj. sprawy nie udzielenia informacji przez K. Ł. na wnioski złożone do dnia wniesienia skargi. Niezasadnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że każdy wniosek z poszczególnej daty stanowi odrębną sprawę administracyjną, zaś wniesiona skarga w jego zakresie – odrębną sprawę sądowoadministracyjną w rozumieniu art. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy zatem uwzględnić, że organ oceniając charakter informacji (prosta czy przetworzona) powinien ją analizować nie w perspektywie pojedynczego wniosku z jednej daty, lecz w zakresie wszystkich wniosków przez niego rozpatrywanych w danej materii (informacji publicznej) i od tego samego wnioskodawcy. Jednocześnie sąd odwoławczy udzielił wskazówek co do sposobu rozumienia informacji prostej i przetworzonej oraz wskazał na konieczność uwzględnienia specyficznego charakteru stowarzyszeń, zrzeszeń, czy innych nietypowych podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej przy ocenie sposobu udostępnienia przez nie informacji. Zwrócił uwagę, że podmioty te zwykle nie dysponują takimi środkami i zasobami, jak typowe podmioty zobowiązane do udostępniania informacji publicznej (dlatego w szerszym zakresie mogą udostępniać informację np. w postaci jej wyłożenia do wglądu niż w formie kserokopii czy skanu). W tym kontekście Naczelny Sąd Administracyjny zaakcentował konieczność udokumentowania (np. pismem) przez podmiot zobowiązany, że przed wniesieniem skargi przez skarżącego K. zapewniło mu realny dostęp do żądanej – objętej niniejszą sprawą – informacji, z którego by skarżący nie skorzystał. Zagwarantowanie wnioskodawcy warunków dostępu do informacji (np. przez poinformowanie go na piśmie o możliwości zapoznania się z nią w danym, konkretnym miejscu i czasie) czyniłoby dalsze żądania i skargi do sądu administracyjnego wnioskodawcy bezzasadne, a nawet mogłyby być one wówczas poczytywane jako niezasługujące na ochronę nadużycie prawa do informacji publicznej. Wyrokiem z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał K. Ł. do rozpoznania wniosku skarżącego w pkt. 1, 2 i 3, stwierdził, że K. dopuściło się bezczynności w rozpoznaniu wniosku, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i oddalił wniosek o wymierzenie grzywny. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił wyrokowi sądu I instancji błędne uznanie, że złożenie przez K. do akt sprawy załącznika w postaci odpowiedzi na część pytań stanowi dowód skutecznego udzielenia informacji w sytuacji, gdy nie przedstawiono dowodu potwierdzającego doręczenia pisma skarżącemu, ograniczając się jedynie do przedstawienia dowodu nadania przesyłki. Ponadto o wypełnieniu obowiązku udzielenia informacji nie może przesądzać fakt zapoznania się z pismem przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, który nie miał obowiązku przekazania jego kopii skarżącemu. Zdaniem skarżącego sąd również wadliwie uznał, że informacja o wysokości składek członków Kola nie stanowi informacji publicznej, podczas, gdy źródła finansowania działalności publicznej Koła powinny być jawne. Według skarżącego brak udzielenia informacji, mimo upływu 3 lat od daty złożenia wniosku, powinno zostać uznane za rażące naruszenie prawa, a w konsekwencji należy wymierzyć grzywnę. W skardze kasacyjnej zakwestionowano także wysokość przyznanego wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 179a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 1270, ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że część podstaw kasacyjnych jest oczywiście uzasadniona. Przede wszystkim zaznaczyć należy, że zgodnie z treścią art. 190 powołanej ustawy Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zatem związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku dotyczącą art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015r. , poz. 2058 ze zm. ) w związku z art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 2168 ze zm.) i § 60 ust. 1 i 2 oraz § 67 Uchwały XXI Krajowego Zjazdu Delegatów PZŁ z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia Statutu [...] Związku Łowieckiego zgodnie z którą za błędne uznano przyjęcie, że skarżący ma dostęp do żądanych informacji w trybie określonym w Statucie [...] Związku Łowieckiego jako członek tego zrzeszenia i w związku z tym do załatwienia jego wniosku nie stosuje się przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Co oczywiste, wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe, jednak, jak przyjmuje się w judykaturze, z określenia "związany jest wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (J.P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis W. 2006 str. 421). W tym zaś kontekście nie budzi zastrzeżeń uwaga skarżącego, według którego koło łowieckie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W myśl art. 4 ust. 1 wspomnianej już ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Na tle tego przepisu w orzecznictwie przyjmuje się, że podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznych są zatem nie tylko szeroko pojęte władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1918/07 – Lex nr 505424). Takim podmiotem jest również Polski Związek Ł. oraz jego komórki organizacyjne w tym koła łowieckie tak w postanowieniu NSA z dnia 28 listopada 2013r. I OZ 1155/13 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). W wyroku z dnia 7 października 2015r. ( I OSK 1974/14 opubl. w CBOSA ) Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił natomiast uwagę, że zrzeszeniu jakim jest Polski Związek Ł. nie sposób stawiać analogicznych wymagań, jak organom administracji. W konsekwencji nie każda informacja będąca w dyspozycji [...] Związku Łowieckiego bądź odnosząca się do jego funkcjonowania będzie informacją publiczną podlegającą udostępnieniu przez ten związek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Tylko te kwestie względem podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy. ustawodawca traktuje jako informacje o sprawie publicznej, pozostałą zaś materię a contrario uznać należy za niepubliczną, a zatem stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. za niebędącą informacją publiczną. Zdaniem sądu znajduje to potwierdzenie w samym art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, wskazującym, że "obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa." Zdaniem NSA przyjęcie, że od wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy. podmiotów można żądać innych informacji, niż z zakresu wykonywania zadań władzy publicznej, czy gospodarowania mieniem publicznym – byłoby nadmierną ingerencją w sferę informacyjną tych podmiotów, wykraczającą poza standard konstytucyjny. W ocenie sądu odwoławczego zadania [...] Związku Łowieckiego o charakterze publicznym zostały określone w art. 34 ustawy – Prawo Ł. i tylko w tym zakresie uznać je należy za informacje publiczne. Chodzi tu o : 1) prowadzenie gospodarki łowieckiej; 2) troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa L. Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych zwierząt dziko żyjących; 3) pielęgnowanie historycznych wartości kultury materialnej i duchowej łowiectwa; 4) ustalanie kierunków i zasad rozwoju łowiectwa, zasad selekcji populacyjnej i osobniczej zwierząt łownych; 5) czuwanie nad przestrzeganiem przez członków [...] Związku Łowieckiego prawa, zasad etyki, obyczajów i tradycji łowieckich; 6) prowadzenie dyscyplinarnego sądownictwa łowieckiego; 7) organizowanie szkolenia w zakresie prawidłowego łowiectwa i strzelectwa myśliwskiego; 8) prowadzenie i popieranie działalności wydawniczej i wystawienniczej o tematyce łowieckiej; 9) współpracę z pokrewnymi organizacjami zagranicznymi; 10) wspieranie i prowadzenie prac naukowych w zakresie gospodarowania zwierzyną ; 11) prowadzenie i popieranie hodowli użytkowych psów myśliwskich i ptaków łowczych; 12) realizację innych zadań zleconych przez ministra właściwego do spraw środowiska. W świetle powyższego nie może budzić wątpliwości, że informacje dotyczące liczby i gatunków odstrzelonych zwierząt przez K., o których mowa w pkt. 1 i 2 wniosku, stanowi informację publiczną. Dane te mieszczą się bowiem w pojęciu gospodarki łowieckiej rozumianej zgodnie z art. 4 ust.1 ustawy Prawo Ł. jako działalność w zakresie ochrony, hodowli i pozyskiwania zwierzyny. Informacją publiczną są również dane dotyczące kwestii szkód i odszkodowań za szkody wyrządzone przez zwierzęta dzikie ( pkt. 3 wniosku ). Zgodnie z § 2 ust.1 Ministra Środowiska z dnia [...] r. w sprawie sposobu postępowania przy szacowaniu szkód oraz wypłat odszkodowań za szkody w uprawach i płodach rolnych ( Dz. U z 45, poz. 272 ) wstępnego szacowania szkody, zwanego dalej "oględzinami", ostatecznego szacowania szkody oraz ponownego szacowania szkody dokonują upoważnieni przedstawiciele dzierżawcy lub zarządcy obwodu łowieckiego, zwani dalej "szacującymi", przy udziale poszkodowanego albo jego pełnomocnika oraz, na żądanie jednej ze stron, przedstawiciela właściwej terytorialnie izby rolniczej. Według ust. 5 z oględzin, ostatecznego szacowania szkody oraz ponownego szacowania szkody szacujący sporządzają protokół, zwany dalej "protokołem", który podpisują szacujący, poszkodowany albo jego pełnomocnik oraz przedstawiciel właściwej terytorialnie izby rolniczej, jeżeli uczestniczył w tej czynności. § 3 ust. 4 rozporządzenia stanowi natomiast, że podczas oględzin ustala się gatunek zwierzyny, która wyrządziła szkodę; rodzaj, stan i jakość uprawy; obszar całej uprawy szacunkowy obszar uprawy, która została uszkodzona oraz szacunkowy procent zniszczenia uprawy na uszkodzonym obszarze. Zgodnie z ust.2 oględzin nie dokonuje się w przypadku szkód w płodach rolnych; wyrządzonych przez dziki na łąkach i pastwiskach oraz w uprawach, jeżeli szkoda powstała i została zgłoszona bezpośrednio przed sprzętem uszkodzonej uprawy lub w jego trakcie. Wypłaty odszkodowań dokonują dzierżawcy lub zarządcy obwodów łowieckich w terminie trzydziestu dni od dnia sporządzenia protokołu ostatecznego szacowania szkody albo od dnia sporządzenia protokołu ponownego szacowania szkody, o ile ponowne szacowanie miało miejsce. Stosownie do § 4 ust.5 rozporządzenia podczas ostatecznego szacowania szkody ustala się gatunek zwierzyny, która wyrządziła szkodę; rodzaj uprawy lub płodu rolnego; stan i jakość uprawy lub jakość płodu rolnego; obszar całej uprawy lub szacunkową masę zgromadzonego płodu rolnego; obszar uprawy, która została uszkodzona lub szacunkową masę uszkodzonego płodu rolnego; procent zniszczenia uprawy na uszkodzonym obszarze; plon z 1 ha lub szacunkową masę uszkodzonego płodu rolnego; rozmiar szkody oraz wysokość odszkodowania. Wspomniane rozporządzenie zostało wydane na podstawie upoważnienia Ministra Środowiska zawartego w art. 49 ustawy prawo łowieckie, nie może zatem być wątpliwości, że udzielenie informacji stanowi w tym przypadku wypełnienie art. 34 pkt. 12 wspomnianej już ustawy Prawo Ł.. Nie budzi również wątpliwości, że charakter informacji publicznej stanowią informacje dotyczące uzyskania przez K. dotacji państwowych, samorządowych, unijnych, subwencji lub innych form wsparcia finansowego. Przesądza o tym art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy., pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a-c., oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach. Art. 35 ust. 1 i 2 ustawy Prawo Łowieckie stanowi, że działalność [...] Związku Łowieckiego jest finansowana z funduszy własnych, wpisowego, składek członkowskich, zapisów i darowizn oraz dochodów z działalności gospodarczej, zaś dochód z działalności gospodarczej [...] Związku Łowieckiego oraz kół łowieckich służy wyłącznie realizacji ich celów statutowych i nie może być przeznaczony do podziału między członków. Przy tym mienie [...] Związku Łowieckiego i kół łowieckich nie podlega podziałowi między członków. Informacja związana z dotacjami, subwencjami czy innymi formami wsparcia finansowego przekazanymi K. przez Państwo lub samorządy mieści się w przywołanym pojęciu informacji o majątku publicznym i gospodarowaniu nim. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 maja 2015 r., ( I OSK 634/15 opubl. w CBOSA ) gospodarowanie mieniem publicznym jest sprawą publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem informacja z nim związana stanowi informację publiczną. Ubiegając się o pomoc finansową, a następnie ją przyjmując, K. musiało godzić się, że informacja z tym związana będzie podlegała udostępnieniu publicznemu. Tego charakteru nie ma natomiast informacja o składkach członkowskich. Nie jest to bowiem mienie publiczne w rozumieniu wskazanym powyżej, jest natomiast jedną z form finansowania działalności Koła przez samych członków. Trzeba natomiast zgodzić się ze skarżącym, który uważa, że K. pozostawało w bezczynności przy rozpoznaniu wniosku z dnia [...]. W świetle przepisów powołanej ustawy o bezczynności można mówić wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku określonym w art. 13 ust.1 nie udziela jej, nie wskazuje dodatkowego terminu jej udostępnienia, nie udzieli informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, nie informuje, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej, nie jest w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3), lub że obowiązuje inny tryb udostępniania informacji (art. 1 ust. 2), odmawia udzielenia informacji lub umorzenia postępowania w formie decyzji administracyjnej (art. 16). W sprawie jest oczywiste, że K. po otrzymaniu wniosku nie tylko w ustawowym terminie nie udzieliło żądanej informacji, ale w tym czasie nie podjęło żadnych czynności zmierzających do jego załatwienia. Jeśli nawet uważano, że żądane informacje stanowią informację przetworzoną, rzeczą Koła było wezwanie skarżącego do ujawnienia powodów, dla których spełnienie żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Efektem nie wykazania tej przesłanki byłaby odmowa udzielenia informacji w drodze decyzji w oparciu o art. 16 ust.1 ustawy. Co więcej, w orzecznictwie uważa się, że to podmiot do którego wpływa wniosek o udostępnienia informacji publicznej władny jest do samodzielnej oceny, czy ma ona charakter informacji publicznej. Podkreślenia wymaga, że stanu bezczynności nie usunęło częściowe udostępnienie żądanych informacji skarżącemu. Według znajdującego się w aktach sprawy pisma z dnia [...]. w załączeniu przesłano odpowiedzi na wnioski o udostępnienie informacji publicznej m.in. z dnia [...]. K. poinformowało skarżącego, że szkody występowały na łąkach, uprawach kukurydzy, ziemniaków, zbóż ( pkt.3 wniosku ), wypłacono [...] złotych odszkodowań łowieckich ( pkt.4 ) oraz otrzymało dopłaty z Agencji Restrukturyzacji I Modernizacji Rolnictwa w kwocie [...]złotych ( pkt.6 ). Nadal jednak nie udzielono informacji odnoszącej się do ilości i gatunków odstrzelonej zwierzyny dzikiej na poszczególnych obwodach łowieckich ( pkt.1 i 2 ) oraz obszarów upraw rolnych na jakich wystąpiły szkody ( pkt.3 ), co uzasadniało przekonanie o bezczynności organu także w tym zakresie. Stan ten ma bowiem miejsce nie tylko wtedy, gdy podmiot zobowiązany w ogóle nie udostępnia żądanej informacji, ale także wtedy, gdy wprawdzie jej udziela, jest ona jednak niepełna. Nie można przy tym zgodzić się ze skarżącym, według którego wspomniana informacja nie została mu doręczona. Odpowiedź na wniosek opatrzona jest datą [...]. Wspomniane pismo z [...]. zostało nadane jako przesyłka priorytetowa w dniu [...]. na adres skarżącego. Jest oczywiste, że potwierdzenie nadania przesyłki, jakie znajduje się w aktach sprawy, nie jest równoznaczne z potwierdzeniem jej doręczenia, nie stanowi także potwierdzenia jej zawartości. Jest natomiast dowodem, że w tym dniu nadano przesyłkę do adresata. Skarżący wprawdzie zaprzeczył, aby informację otrzymał, nie przedstawił jednak żadnego innego pisma, które w tej dacie nadane w rzeczywiście zostało mu doręczone. Warto także zaznaczyć, że w dniu [...]. pełnomocnik skarżącego wykonał fotokopie całości akt sprawy, co oznacza, że w tej dacie dysponował już znajdującym się w aktach wspomnianym już pismem z [...]. Nie można podzielić zapatrywania skarżącego, według którego zapoznanie się z informacją przez pełnomocnika, nie może być uznane za udzielenie informacji samemu skarżącemu. Zgodnie z art. 40 § 2 zd. 1 kpa, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Oznacza to, że od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym, a wobec tego również wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie. Przepis art. 40 § 2 kpa nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w Kodeksie postępowania administracyjnego zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracji prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, a w tym orzeczeń (decyzji i postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie (postanowienie SN z 9 września 1993 r., III ARN 45/93, OSNCP 1994, Nr [...], poz. 112). Powyższą zasadę należy odnieść także do udzielenia informacji publicznej. Strona ustanawiając pełnomocnika chce się przecież ustrzec przed skutkami nieznajomości prawa, więc jeżeli organ pomija pełnomocnika w toku czynności postępowania administracyjnego, to w ten sposób niweczy skutki wspomnianej staranności strony w dążeniu do ochrony jej praw i interesów oraz zapewnienia sobie ochrony, jaką powinna uzyskać w państwie prawa (por. wyrok NSA z 14 marca 2014 r., II OSK 2536/12 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Bez znaczenia dla tej oceny pozostają natomiast wzajemne relacje strony z ustanowionym w sprawie jej pełnomocnikiem. Bez wątpienia jednak nawet częściowe przesłanie żądanej informacji dopiero [...]. było naruszeniem dyspozycji wspomnianego przepisu art. 13 ust.1 ustawy zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak, niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku z zastrzeżeniem ust.2 i art. 15 ust.2, których w sprawie jednak nie zastosowano. Rację ma też skarżący uważając, że bezczynności Kola można przypisać charakter rażący. Do takich przypadków zalicza się zwykle zbyt długi okres nie podejmowania działania, nie mający uzasadnienia ani w stopniu skomplikowania, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego, przy czym zawsze należy uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy. Prawdą jest, że K. Ł. nie jest podmiotem dysponującym fachowym aparatem przygotowanym do opracowania i udostępnienia informacji. Nie usprawiedliwia to jednak pozostawania w milczeniu co do części żądanych informacji. K. mogło przecież zwolnić się z zarzutu bezczynności poprzez udzielenie informacji w drodze czynności materialno-technicznej, bądź odmówić decyzją, gdy podlegają ochronie albo stanowią informację przetworzoną, a wnioskodawca nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego w jej uzyskaniu, ewentualnie umorzyć postępowanie, bądź powiadomić pismem, że nie jest w posiadaniu żądanych danych. Tak też postąpiono co do części wniosku udostępniając żądane informacje. Tym bardziej trudno zatem usprawiedliwić brak jakiejkolwiek reakcji na pozostałe wnioski zawarte w piśmie z [...]. W tej sytuacji uznać należało za zasadny także wniosek o wymierzenie K. grzywny. Jej wysokość uwzględnia specyfikę funkcjonowania zrzeszenia, jakim jest K. Ł., ale także fakt częściowego udzielenia informacji oraz liczbę wniosków o udzielenie informacji publicznej dotyczących Kola, co nie tylko wynika z akt sprawy, ale jest znane sądowi z urzędu. Z tych powodów na podstawie art. 149 § 1 pkt.1), § 1 pkt.3 i § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) należało zobowiązać K. Ł. "M. " do rozpoznania wniosku w pkt.1,2 i 3 oraz stwierdzić jego bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej we wskazanym zakresie, która miała charakter rażący i wymierzyć organowi grzywnę na podstawie art. 149 § 2 powołanej ustawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 w związku z § 21 ust.1 pkt.1 lit.c) oraz § 21 ust.1 pkt.2 lit.a) i lit.b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu ( Dz. U z 2016r. poz.1714 ) przyjmując kwotę [...]zł za postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz 2 x [...] złotych za sporządzenie skarg kasacyjnych do Naczelnego Sądu Administracyjnego, z uwzględnieniem 23 % podatku VAT. Nieuzasadnione jest natomiast żądanie ustalenia wynagrodzenia w kwotach żądanych przez pełnomocnika skarżącego. Rzeczywiście według § 22 powołanego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jego wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu ( Dz. U z 2015r. poz. 1801 ) ustalał opłaty maksymalne. Z kolei § 4 ust.1 stanowił, że opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/ 2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4 , przy czym nie mogła ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Odstąpienie od opłat maksymalnych na rzecz wskazanych w tym przepisie miało swoje uzasadnienie, jeśli zważyć, że zagadnienia będące przedmiotem postępowania były przedmiotem wielokrotnego rozstrzygania sądów administracyjnych, które doprowadziło do wypracowania jednolitego w tej materii orzecznictwa. Nakład pracy profesjonalnego pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy nie był zatem znaczący.