II SAB/Lu 95/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. W. na przewlekłość postępowania Wójta Gminy w przedmiocie wniosku z dnia [...] r. o wznowienie postępowania w sprawie specjalnego zasiłku celowego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Z. W. w dniu [...] czerwca 2015 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na przewlekłość postępowania Wójta Gminy [...] w zakresie rozpoznania przez ten organ "skargi" z dnia [...] marca 2015 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...], którą przyznano skarżącemu specjalny zasiłek celowy w wysokości [...] zł na dofinansowanie do zakupu opału i żywności. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ opisał szczegółowo przebieg postępowania i wskazał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wskazanej wyżej "skargi", odmówiono uchylenia kwestionowanej przez stronę decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2015 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego, popierając skargę, wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu i oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej także: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. Na podstawie tego przepisu skarga do Sądu przysługuje więc w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, określone w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Przewlekłe prowadzenie postępowania, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., a także w art. 37 § 1 K.p.a., ma miejsce wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją, wymaganą zasadą szybkości postępowania (art. 12 K.p.a.) lub mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zachodzi więc wtedy, gdy można skutecznie postawić organowi zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie lub też zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. A contrario nie można przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadku, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednak z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą oczekiwanego skutku w postaci zakończenia postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 marca 2012 r., II SAB/Łd 2/12, Lex nr 1139147). Terminy załatwiania spraw zostały określone w art. 35 K.p.a., który stanowi, że sprawy nie wymagające postępowania wyjaśniającego winny być załatwiane niezwłocznie (§ 1 i § 2), sprawy wymagające postępowania wyjaśniającego – nie później niż w ciągu miesiąca, sprawy szczególnie skomplikowane – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu [...] marca 2015 r. do organu wpłynęło pismo skarżącego zatytułowane "wezwanie do przekazania odwołań złożonych w dniu [...] marca 2015 r.". W związku z faktem, że pismo to zostało złożone w terminie uprawniającym do wniesienia odwołania, zostało one przekazane przez organ pierwszej instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. dnia [...] marca 2015 r. pismem Nr [...] W dniu [...] marca 2015 r. do organu wpłynęło pismo skarżącego nazwane "skargą" (datowane na [...] marca 2015 r.), w którym skarżący domagał się wszczęcia postępowania nadzwyczajnego dotyczącego opisanej wyżej decyzji ostatecznej organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...] przyznającej skarżącemu specjalny zasiłek celowy. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], działający z upoważnienia Wójta Gminy [...], pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...] przekazał skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. pismem z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], przekazało skargę do organu pierwszej instancji, celem załatwienia zgodnie z właściwością. Pismem z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało nadto organowi pierwszej instancji pismo skarżącego zatytułowane "wezwanie", celem udzielenia odpowiedzi. Pismem z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się do Wójta Gminy o przekazanie akt administracyjnych sprawy w związku ze złożonym przez skarżącego zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Akta te zostały przesłane do organu drugiej instancji wraz z pismem z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...]. Kierownik OPS w [...] pismem z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], poinformował skarżącego o terminie wypłaty specjalnego zasiłku celowego, a następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], wznowił postępowanie zakończone decyzją tego organu z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], organ pierwszej instancji odmówił uchylenia decyzji wspomnianej decyzji ostatecznej. W ocenie Sądu z powyższego wynika, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniał stan przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego uzasadniający uwzględnienie złożonej skargi. Wprawdzie wskazana decyzja Kolegium z dnia [...] listopada 2013 r. nie została wydana w terminie wskazanym w art. 35 § 3 K.p.a., jednakże – jak wynika z przedstawionego wyżej przebiegu postępowania w sprawie, opóźnienie w wydaniu decyzji nie wynikało z przyczyn leżących po stronie organu. Przede wszystkim należy podkreślić, iż jak wynika z przedstawionego wyżej przebiegu postępowania w niniejszej sprawie, wskutek działań samego skarżącego organ był zmuszony do podejmowania dodatkowych działań procesowych. Podkreślenia wymaga zatem, że skoro organ bez zbędnej zwłoki podejmował czynności zmierzające do należytego ustalenia stanu faktycznego, to – w świetle art. 35 § 5 K.p.a. – okresy opóźnień w wydaniu decyzji nie podlegały doliczeniu do ustawowych terminów załatwiania spraw. Jakkolwiek zatem omyłkowo organ pierwszej omyłkowo przekazał pismo skarżącego nazwane skargę Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w L., celem rozpoznania, to okoliczność ta nie może prowadzić do stwierdzenia przewlekłości postępowania w niniejszej sprawie. Skarga podlegała zatem oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a., jako bezzasadna. O wynagrodzeniu adwokata z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono w oparciu art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).