II SAB/Lu 96/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpatrzenia zażalenia na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 14 października 2007 r. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego podnosząc, że organ ten nie rozpoznał jego zażalenia złożonego w Kolegium w dniu [..] na niezałatwienie sprawy w terminie przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej odnośnie jego wniosków z dnia [..]. W odpowiedzi na skargę Kolegium wskazało, że przedmiotowe zażalenie zostało załatwione przez Kolegium postanowieniem z dnia [..] znak: [..] którym organ uznał, iż zażalenie strony jest nieuzasadnione. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- dalej "ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tj. w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zażalenie, które jest przedmiotem skargi do Sądu, uregulowane zostało w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej "kpa"’. Wniesienie zażalenia zgodnie z art. 37 kpa jest niezbędnym warunkiem formalnym dopuszczalności skargi na bezczynność organu na podstawie art. 52 ppsa. Przedmiotowe zażalenie, jednak, co należy stanowczo stwierdzić nie jest środkiem zaskarżenia, lecz jest odrębnym zażaleniem niż to przewidziane w art. 141-144 kpa, i służy wyłącznie kwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu do załatwienia sprawy. Termin do jego wniesienia nie został określony w przepisie, a wobec tego może ono być wniesione w każdym czasie, gdy organ pozostaje w zwłoce w stosunku do terminu załatwienia sprawy. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 2 kpa ma charakter wpadkowy (incydentalny) i nie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Z tego też względu nie może przybrać formy decyzji administracyjnej, skoro nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. A zatem stanowisko takie powinno przybrać formę postanowienia - rozumianego jako czynność nadzorcza - na które nie przysługuje środek zaskarżenia, a zatem stronie nie przysługuje prawo podważenia tego stanowiska w trybie procesowym. Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 kpa, warunkuje wprawdzie wniesienie skargi na bezczynność, ale na bezczynność organu I instancji, a nie organu wyższego stopnia do którego wniesiono zażalenie. Ubocznie należy wskazać, że nie jest istotny wynik rozpatrzenia tego zażalenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze , a więc czy zostało ono uznane za zasadne czy nie, a nawet czy zostało rozpatrzone w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 kpa, gdyż w każdym przypadku służy stronie skarga do sądu administracyjnego na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społeczne , a nie na bezczynność Kolegium. Podsumowując, stanowisko organu wyższego stopnia odnośnie zażalenia strony jest jedynie środkiem dyscyplinującym organ pozostający w zwłoce do wydania decyzji. Akt wydany na podstawie art. 37 § 2 kpa nie kończy postępowania, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie przysługuje też na niego zażalenie. Akt ten nie mieści się również w kategorii postanowień o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, a zatem nie przysługuje również na taki akt skarga na bezczynność, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa. Skarga wniesiona przez Z. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego , w zakresie zażalenia złożonego w trybie art. 37 kpa jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.