II SAB/Lu 97/07

PostanowienieWSA w Lublinie2007-12-05

Skład orzekający: Sędzia NSA Maciej Kierek

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zostać uwzględniony, jeśli skarga na bezczynność organu podlega odrzuceniu z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia?
Ratio decidendi
Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie, gdy skarga, na którą ma być przyznane prawo pomocy, podlega odrzuceniu z powodu oczywistej bezzasadności. Oczywista bezzasadność zachodzi, gdy obowiązujące prawo jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, co ma miejsce w przypadku niewyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego.
Stan faktyczny
Skarżąca T. W. wniosła skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie niezałatwienia wniosku o przyznanie świadczenia na opał. Skarżąca złożyła również wniosek o przyznanie prawa pomocy. Sąd stwierdził, że skarżąca nie wyczerpała trybu przewidzianego w przepisach PPSA i KPA, ponieważ nie wniosła zażalenia na niezałatwienie wniosku przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Rozstrzygnięcie
Odmówiono przyznania prawa pomocy.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Kierek po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia [..] o przyznanie świadczenia na opał - w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Taka bezzasadność zachodzi wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, tj. bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Taka sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie. Z akt sprawy wynika, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwanej dalej ppsa, ponieważ skarżąca nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 52 § 1 i 2 cyt. ustawy w zw. z art. 37 kpa. Przepis art. 52 § 1 i 2 ppsa stanowi, że skargę do sądu administracyjnego jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. W przypadku skargi na bezczynność organu środkiem poprzedzającym wniesienie skargi jest zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art.37 kpa) Z akt sprawy wynika, że T. W. nie wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenia na niezałatwienie przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej jej wniosku z dnia [..]. o przyznanie świadczenia na zakup opału. W aktach sprawy znajduje się wprawdzie jej zażalenie, ale dotyczy ono dwóch innych wniosków tj. z dnia [..]. W tej sytuacji skarga na bezczynność w niniejszej sprawie podlegać będzie odrzuceniu, a wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych względów, orzeczono, jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 19.07.2026. · Źródło