II SO/Lu 113/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku T. W. w przedmiocie wymierzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...]grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi z dnia 24 czerwca 2013 r. na przewlekłość w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego usług opiekuńczych w zakresie wniosku o przyznanie skarżącej prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy. W dniu 9 lipca 2013 r. T. W. złożyła wniosek o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi z dnia 24 czerwca 2013 r. na przewlekłość w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie usług opiekuńczych, żądając przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]wniosło o jego oddalenie jako bezzasadnego, podnosząc, że przedmiotowa skarga została przekazana do sądu wraz z odpowiedzią na skargę w dniu 10 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, zważył, co następuje: W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 54 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (§ 1). Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2). W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd – na wniosek skarżącego – może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 p.p.s.a.). W świetle art. 55 § 1 p.p.s.a., wyłączną przesłanką wymierzenia grzywny, o jakiej mowa w tym przepisie, jest nieprzekazanie sądowi skargi z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia wniesienia skargi, jak tego wymaga art. 54 § 2 p.p.s.a. Nie ulega zatem wątpliwości, iż w razie dochowania przez organ administracji tych obowiązków brak jest podstaw prawnych do ukarania organu grzywną na podstawie powołanego przepisu. Należy wskazać, że wbrew twierdzeniom T. W., kolegium dochowało w niniejszej sprawie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Przedmiotowa skarga została złożona przez skarżącą w siedzibie kolegium w dniu 25 czerwca 2013 r., zaś kolegium przekazało skargę tutejszemu sądowi wraz z aktami administracyjnymi sprawy i odpowiedzią na skargę w dniu 10 lipca 2013 r. (k. 3 akt administracyjnych), a więc z zachowaniem ustawowego terminu dla dokonania tych czynności. Skoro zatem skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została przekazana sądowi przez kolegium w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, nie ma podstaw do wymierzenia temu organowi grzywny na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a., co oznacza oczywistą bezzasadność tej skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. Z tych względów sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.