II SO/Lu 124/13

PostanowienieWSA w Lublinie2013-10-16

Skład orzekający: Krystyna Sidor

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy stronie przysługuje prawo pomocy w przypadku oczywistej bezzasadności jej skargi na grzywnę za nieprzekazanie skargi do sądu?
Ratio decidendi
Prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało skargę do sądu administracyjnego w ustawowym terminie, co czyni wniosek o wymierzenie grzywny oczywiście bezzasadnym, a tym samym wyklucza przyznanie prawa pomocy.
Stan faktyczny
Z. W. złożył skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a następnie wniosek o wymierzenie temu Kolegium grzywny za nieprzekazanie tej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jednocześnie Z. W. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy. Sąd rozpoznał wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Rozstrzygnięcie
Odmówiono przyznania Z. W. prawa pomocy.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 16 października 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. W. o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywny za nieprzekazanie do Sądu skargi z dnia 9 czerwca 2013r. dotyczącej decyzji tegoż Kolegium z dnia [...] nr [...] w przedmiocie usług opiekuńczych - w zakresie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania Z. W. prawa pomocy. Z. W. we wniosku z dnia 6 września 2013r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywny za nieprzekazanie do Sądu skargi z dnia 9 czerwca 2013r. dotyczącej decyzji tegoż Kolegium z dnia [...] nr [...] w przedmiocie usług opiekuńczych – wniósł jednocześnie o przyznanie prawa pomocy. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa niepodlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. W świetle art. 54 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowanie jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. W razie natomiast niezastosowania się do tych obowiązków, sąd na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 P.p.s.a.). Jak wynika z akt niniejszej sprawy, Z. W. skargę z dnia 9 czerwca 2013r. złożył w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w dniu 13 czerwca 2013r. (data wpływu), natomiast w dniu 10 lipca 2013r. (data wpływu) Kolegium przekazało tę skargę wraz z odpowiedzią na skargę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zachowało zatem termin, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., dlatego skarga o wymierzenie mu grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. jest oczywiście bezzasadna. W sytuacji występującej w sprawie nawet pomoc profesjonalnego pełnomocnika nie miałaby wpływu na jej rozstrzygnięcie, dlatego Sąd odstąpił od przesłania skarżącemu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF" ze względu na bezcelowość tej czynności. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 19.07.2026. · Źródło