II SO/Lu 127/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 16 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. W. z udziałem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi z dnia 9 czerwca 2013 r. w sprawie pomocy na dożywianie w zakresie wniosku Z. W. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Z. W. złożył w tutejszym sądzie wniosek o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi z dnia 9 czerwca 2013 r. w sprawie pomocy na dożywianie, wnosząc o przyznanie prawa pomocy. W odpowiedzi na wniosek kolegium wniosło o jego oddalenie i wyjaśniło, że skarga z dnia 9 czerwca 2013 r., która wpłynęła do tego organu w dniu 13 czerwca 2013 r., została przekazana sądowi przez kolegium wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w dniu 10 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W świetle art. 247 w związku z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności złożonego przez nią wniosku wszczynającego odrębne postępowanie. Wnioskiem takim jest w szczególności wniosek o wymierzenie organowi administracji grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od daty złożenia skargi (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Zatem, nawet jeżeli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność wniosku wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność wniosku, o jakim mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że wniosek ten nie może być uwzględniony (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). W niniejszej sprawie Z. W. domagał się wymierzenia organowi odwoławczemu grzywny za nieprzekazanie do sądu jego skargi na decyzję tego organu z dnia 27 maja 2013 r. w przedmiocie pomocy na dożywianie. W myśl art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Z akt administracyjnych sprawy II SA/Lu 611/13 wynika, że przedmiotowa skarga z dnia 9 czerwca 2013 r. na decyzję kolegium z dnia [...] r. uchylającą decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie pomocy na dożywianie, którą kolegium otrzymało w dniu 13 czerwca 2013 r., została nadana przez ten organ do tutejszego sądu w dniu 10 lipca 2013 r. Kolegium zachowało zatem trzydziestodniowy termin do przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Skoro organ odwoławczy zachował ustawowy termin, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., to wniosek o wymierzenie temu organowi grzywny, złożony w niniejszej sprawie, jest oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 247 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a., a zatem brak jest podstaw do przyznania Z. W. prawa pomocy. Z tych względów sąd orzekł, jak w postanowieniu.