II SO/Lu 17/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. W. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie skargi w sprawie świadczeń z pomocy społecznej p o s t a n a w i a oddalić wniosek We wniosku z dnia 24 maja 2006 r. M.W. wnosi o "ukaranie grzywną Kierownika GOPS", podając, że w dniu 2 stycznia 2006 r. złożył w GOPS wniosek, następnie w dniu 14 marca 2006 r. zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Natomiast w dniu 28 marca 2006 r. wnioskodawca złożył w GOPS skargę, której dotąd nie przekazano do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 , Sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...),; postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei z art. 54 § 1 wyżej cytowanej ustawy wynika, że organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W sprawie niniejszej ustalono, że na wniosek M. W. z dnia 2 stycznia 2006 r. wydano decyzje przyznające pomoc finansową na żywność, opał i opłacenie należności za prąd. Decyzje te zostały utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze . Natomiast w dniu 29 marca 2006 r. do Ośrodka Pomocy Społecznej wpłynęło pismo M. W. zatytułowane "skarga", z którego treści wynika, iż "GOSP nie przyznał zasiłku okresowego" . W odpowiedzi na to pismo wnioskodawca otrzymał wyczerpującą odpowiedź Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej. Zdaniem Sądu nie można uznać pisma wnioskodawcy z dnia 29 marca 2006 r. (data wpływu do Ośrodka Pomocy Społecznej) za skargę skierowaną do Sądu. Nie zawiera ono bowiem wskazania żadnego adresata, a zatem nie odpowiada wymogom wynikającym z art. 49 § 1 pkt 1 wyżej cytowanej ustawy. Nawet po udzieleniu wyczerpującej odpowiedzi na tę "skargę" wnioskodawca nie sprecyzował do kogo "skarga" ma być skierowana. Ponadto w dacie wniesienia "skargi", w sprawie z wniosku M. W. wydane już zostały decyzje przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. A zatem możliwe było jedynie wniesienie skargi na orzeczenie tegoż Kolegium i za jego pośrednictwem. Dlatego też mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd uznał, że nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 55 § 1 wyżej cytowanej ustawy i wniosek oddalił. kg