II SO/Lu 29/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. W. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu za nieprzekazanie do sądu skargi z dnia 27 stycznia 2014 r. na bezczynność w sprawie wniosku o wznowienie postępowania dotyczącego specjalnego zasiłku celowego - w zakresie wniosku Z. W. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a: odmówić przyznania Z. W. prawa pomocy. Z. W. złożył do Sądu wniosek o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu za nieprzekazanie do Sądu jego skargi na bezczynność tego organu w sprawie wniosku z dnia 31 października 2013 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Kolegium z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego. Jednocześnie skarżący zwrócił się o "pomoc prawną". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W świetle art. 247 w zw. z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności złożonego przez nią wniosku wszczynającego odrębne postępowanie. Wnioskiem takim jest w szczególności wniosek o wymierzenie organowi administracji grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od daty złożenia skargi (art. 55 § 1 P.p.s.a.). Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 P.p.s.a., oczywista bezzasadność wniosku wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność wniosku, o jakim mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a., zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że wniosek ten nie może być uwzględniony (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 54 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (§ 1). Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2). W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd – na wniosek skarżącego – może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 P.p.s.a.). W świetle art. 55 § 1 P.p.s.a., wyłączną przesłanką wymierzenia grzywny, o jakiej mowa w tym przepisie, jest nieprzekazanie sądowi skargi z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia wniesienia skargi, jak tego wymaga art. 54 § 2 P.p.s.a. Nie ulega zatem wątpliwości, iż w razie dochowania przez organ administracji tych obowiązków brak jest podstaw prawnych do ukarania organu grzywną na podstawie powołanego przepisu. Należy wskazać, że wbrew twierdzeniom Z. W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze dochowało w niniejszej sprawie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. Przedmiotowa skarga została złożona przez skarżącego w siedzibie Kolegium w dniu 27 stycznia 2014 r., zaś organ przekazał skargę tutejszemu Sądowi wraz z aktami administracyjnymi sprawy i odpowiedzią na skargę w dniu 26 lutego 2014 r. (k. 3-5 akt sądowych sprawy II SAB/Lu 78/14), a więc z zachowaniem ustawowego terminu dla dokonania tych czynności. Skoro zatem skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została przekazana Sądowi przez Kolegium w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, to nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o wymierzenie temu organowi grzywny na podstawie art. 54 § 2 P.p.s.a. Oznacza to, iż wniosek ten jest oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 247 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.