II SO/Lu 3/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. M. w przedmiocie wymierzenia Wójtowi Gminy grzywny za nieprzekazaniem skargi na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a odmówić wymierzenia grzywny. Pismem z [...] kwietnia 2022 r. J. M. domagał się wymierzenia grzywny Wójtowi Gminy (dalej jako organ) za nieprzekazanie w terminie ustawowym jego skargi z [...] lutego 2022 r. na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Domagał się nadto zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że [...] lutego 2022 r. skierował do tut. Sądu (za pośrednictwem organu) skargę na bezczynność organu w przedmiocie jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Termin na przekazanie skargi upłynął 10 marca 2022 r. Skarga została przekazana natomiast nie wcześniej niż 23 marca 2022 r., gdyż taką datę zawiera odpowiedź organu na skargę. Oznacza to, że opóźnienie w przekazaniu skargi wyniosło blisko dwa tygodnie. W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego oddalenie, wskazując, że został on złożony już po przekazaniu skargi do Sądu. Ponadto naruszenie terminu do przekazania skargi było niewielkie i nie miało wpływu na realizację prawa strony do sądu. Przyczyną opóźnienia w przekazaniu skargi był splot niesprzyjających zdarzeń polegających jednocześnie na trudnościach organizacyjnych urzędu związanych z absencją chorobową pracowników oraz realizacją innych priorytetowych zadań związanych m. in. z pilnym organizowaniem pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytoriom tego państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) zwanej dalej p.p.s.a. organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Termin ten ulega jednak skróceniu do 15 dni w przypadku skarg składanych w sprawach o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 - dalej zwana u.d.i.p.). Stosownie natomiast do treści art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w § art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wysokość grzywny wskazanej w art. 154 § 6 p.p.s.a. określa się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Mianowicie, rację ma skarżący, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej została złożona [...] lutego 2022 r. W związku z tym, zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ obowiązany był przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami administracyjnymi najpóźniej do [...] marca 2022 r. Organ wykonał zaś swój obowiązek [...] marca 2022 r. tj. 13 dni po upływie zakreślonego w przepisie terminu. Niewątpliwe zatem jest, że przekroczenie terminu jest niewielkie, co - już samo w sobie - przemawia za niecelowością wymierzenia organowi grzywny. Ponadto, nie bez wpływu na ocenę Sądu jest okoliczność, że skarżący wniosek o wymierzenie grzywny złożył przeszło trzy tygodnie po przekazaniu skargi, gdyż o terminie jej przekazania dowiedział się z przekazanej mu przez Sąd odpowiedzi na skargę udzielonej przez organ. W konsekwencji cel dyscyplinujący art. 55 § 1 p.p.s.a. nie mógł zostać osiągnięty. Natomiast zastosowanie restrykcyjne i prewencyjne tego przepisu, jak chce wnioskodawca nie jest w niniejszej sprawie ani zasadne ani tym bardziej konieczne. Tym bardziej, że organ wskazał przyczyny niewypełnienia obowiązku przekazania skargi w określonym przepisami terminie. Organ, jak wskazuje w odpowiedzi na wniosek, miał problemy organizacyjne spowodowane zarówno absencją chorobową pracowników jak i realizacją innych zadań w tym związanych z organizowaniem pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytoriom tego państwa. Podsumowując, jakkolwiek nawet kilkudniowe opóźnienie organu nie powinno mieć miejsca, to biorąc pod uwagę, że opóźnienie było niewielkie (wyniosło 13 dni), organ wyjaśnił przyczyny niedotrzymania terminu i wypełnił obowiązek (przekazał skargę Sądowi), Sąd uznał, że w tym przypadku ukaranie grzywną (nawet niewielką) byłoby nadmierną karą. Wbrew twierdzeniom skarżącego występowanie z wnioskiem o ukaranie organu grzywną nie może mieć na celu jedynie funkcji represyjnej. Wniosek o wymierzenie grzywny stanowi bowiem przede wszystkim środek dyscyplinujący działanie organu, a jego celem jest przeciwdziałanie "przetrzymywaniu" skarg przez organy administracji i tym samym uniemożliwianiu rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie zostało natomiast naruszone prawo strony do rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny, ponieważ organ przekazał wniesioną przez niego skargę, a na dodatek sprawa zainicjowana tą skargą (sygn. akt II SAB/Lu [...]) została już (nieprawomocnie) rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z [...] maja 2022 r. Tym samym postępowanie przed sądem zostało zakończone. Nie ma zatem podstaw, aby w takiej sytuacji, z postępowania w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., czynić narzędzie o wyłącznie represyjnym charakterze. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak sentencji.