II SO/Lu 30/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 24 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. B. w przedmiocie wymierzenia Burmistrzowi Miasta D. grzywny za nieprzekazanie w terminie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie skargi z dnia 16 sierpnia 2018 r. na bezczynność Burmistrza Miasta D. w sprawie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a I. wymierzyć Burmistrzowi Miasta D. grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych; II. zasądzić od Burmistrza Miasta D. na rzecz R. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 8 września 2018 r. (data nadania – k. 5 akt sądowych) R. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosek o wymierzenie Burmistrzowi Miasta D., na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a.") oraz art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1320 ze zm., dalej jako "u.d.i.p."), grzywny za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie skargi z dnia 16 sierpnia 2018 r. (data wpływu do organu) na bezczynność Burmistrza Miasta D. w sprawie wniosku z dnia 3 lipca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii skargi rodziców uczniów Zespołu Szkół [...] w D. w związku z konkursem na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkół [...] w D., odbytym w dniu 12 czerwca 2018 r. W motywach wniosku R. B. podniósł, że organ zaniechał wynikającego z przepisów art. 54 § 1 p.p.s.a. i art. 21 u.d.i.p. obowiązku przekazania przedmiotowej skargi Sądowi. Zaznaczył przy tym, że ewentualne przekazanie skargi z przekroczeniem ustawowego terminu nie niweluje możliwości nałożenia grzywny na organ. W odpowiedzi na wniosek Burmistrz Miasta D. wniósł o jego oddalenie, ewentualnie o odstąpienie od wymierzenia grzywny. Organ podniósł, że przedmiotowy wniosek jest bezzasadny, bowiem został złożony przez skarżącego w chwili, gdy organ przekazał już skargę z dnia 16 sierpnia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Na wypadek gdyby, Sąd nie podzielił powyższego stanowiska i nie oddalił wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi, organ wyjaśnił, że odpowiedź na skargę została przygotowana (sporządzona i podpisana przez Burmistrza) z zamiarem przesłania do Sądu w terminie wynikającym z art. 21 u.d.i.p. tj. w dniu 31 sierpnia 2018 r.. Organ przyznaje, że skarga została nadana do Sądu w urzędzie pocztowym dopiero w dniu 5 września 2018 r. gdy okazało się, że koperta ze skargą została przyłożona inną korespondencją urzędową i nie została wysłana w dniu 31 sierpnia 2018 r. Organ podkreślił, że nie było jego zamiarem opóźnienie przekazania skargi do WSA w Lublinie, ani też utrudnianie skarżącemu realizacji prawa do sądu, czy też uniemożliwienie mu tego prawa. Wszelkie czynności wobec skarżącego organ wykonywał zawsze w przepisanych prawem terminach. Taka sytuacja, gdy organ nie przekazał skargi do sądu w terminie, zdarzyła się po raz pierwszy, przy czym opóźnienie nie było znaczne – wyniosło jedynie 5 dni (w tym 3 dni robocze) i nastąpiło w wyniku całkowicie przypadkowego zdarzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, organ ten zaś obowiązany jest przekazać skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od daty jej otrzymania. Trzydziestodniowy termin na wykonanie przez organ obowiązku, o którym mowa w powyższym przepisie, został w przypadku skarg składanych w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skrócony przez ustawodawcę do 15 dni, o czym stanowi przepis art. 21 pkt 1 u.d.i.p. W razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, sąd – na wniosek skarżącego – może natomiast orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarga R. B. na bezczynność Burmistrza Miasta D. w sprawie wniosku skarżącego z dnia 3 lipca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii skargi rodziców uczniów Zespołu Szkół [...] w D. w związku z konkursem na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkół [...] w D., wpłynęła do Urzędu Miasta D. w dniu 16 sierpnia 2018 r. (data wpływu – k. 3 akt sprawy II SAB/Lu 139/18). Piętnastodniowy termin na wykonanie przez organ obowiązku przekazania tut. Sądowi przedmiotowej skargi wraz aktami sprawy i odpowiedzią na skargę upływał zatem w dniu 31 sierpnia 2018 r. Wbrew twierdzeniu wyrażonemu w rozpoznawanym wniosku, organ obowiązek powyższy wykonał. Czynności tej dokonał jednak dopiero w dniu 5 września 2018 r., a zatem przekroczył ustawowy termin wynikający z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. Z tej sytuacji wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 1 pkt 6 p.p.s.a., uznać należy za zasadny. Fakt, iż organ, przed rozpoznaniem przez Sąd wniosku o ukaranie go grzywną, uczynił zadość obowiązkowi przekazania skargi, nie oznacza bowiem, że postępowanie w sprawie przedmiotowego wniosku stało się bezprzedmiotowe. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 3 listopada 2009 r. (sygn. akt II GPS 3/09, publ. ONSA i WSA 2010/1/2), art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nie ma zastosowania w przypadku, gdy po wniesieniu wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. organ przekazał skargę sadowi wraz z aktami sprawy i z odpowiedzią na skargę. Grzywna z art. 55 § 1 p.p.s.a. nie ma bowiem wyłącznie funkcji dyscyplinującej, lecz wiąże się również z funkcją represyjną (związaną z odpowiedzialnością za uniemożliwianie albo utrudnianie realizacji określonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki), a nadto z funkcją prewencyjną (mającą na celu zapobieganie naruszeniom prawa w przyszłości). Mając na uwadze niewielki okres zwłoki organu w przekazaniu skargi (łącznie 5 dni) Sąd uznał, że grzywna w kwocie 100 zł będzie adekwatna do skali naruszenia prawa powstałego wskutek uchybienia terminu do przekazania skargi. Podkreślić należy, że orzeczona kwota grzywny mieści się w granicach wyznaczonych przepisem art. 154 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i – w ocenie Sądu – jest wystarczająca dla osiągnięcia zarówno jej represyjnego, jak i prewencyjnego celu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.