II SO/Lu 4/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. B. z udziałem W. L. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej nieodpłatnego przeniesienia własności nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić wniosek We wniosku z dnia [...] marca 2014 r., złożonym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, J. B. zwrócił się o "częściowe unieważnienie" decyzji Wojewody z dnia [...]1997 r., nr [...], w zakresie w jakim stwierdzono, iż działka oznaczona wcześniej nr [...], odpowiadająca obecnie działce nr [...], stanowi własność Gminy T. Skarżący, powołując się na przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdził, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na wniosek Kierownik Delegatury w Z. Urzędu Wojewódzkiego– działając z upoważnienia Wojewody – wniósł o jego odrzucenie. Wskazał, iż wyrażone w przedmiotowym wniosku żądanie nie należy do właściwości sądu administracyjnego z uwagi na przedmiot sprawy i zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 63 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli ustawy tak stanowią postępowanie sądowe wszczyna się na wniosek. Z treści powyższego unormowania jednoznacznie wynika, iż postępowanie w tym trybie można wszcząć jedynie wtedy, gdy przepis szczególny – zawarty bądź w p.p.s.a., bądź w innych ustawach przewiduje taką możliwość. Analiza treści wniosku skarżącego z dnia 25 marca 2014 r. nie pozostawia wątpliwości, że wnioskodawca domaga się w nim stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia [...]1997 r., nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Tymczasem obowiązujące przepisy prawa nie dają podstaw do wszczęcia przed sądem administracyjnym postępowania w takim przedmiocie. Żądanie strony wykracza przeto poza grancie kognicji sądów administracyjnych określone w art. 3, art. 4 i (w sensie negatywnym) art. 5 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 157 § 1 k.p.a., właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia (w przypadku decyzji wojewody organem wyższego stopnia jest właściwy w sprawie minister – art. 17 pkt 2 k.p.a.). Tym samym to określone organy administracji publicznej są właściwe do prowadzenia postępowania nadzwyczajnego mającego na celu stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Dopiero ewentualnie wydana w takim postępowaniu nadzwyczajnym decyzja, po wyczerpaniu środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, może zostać zaskarżona do sądu administracyjnego. Rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nieważności określonej decyzji administracyjnej nie należy zaś do właściwości tego sądu. W związku z powyższym należy stwierdzić, że wniosek J. B. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Stosownie bowiem do tych przepisów sąd odrzuca wniosek, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych względów należało orzec, jak w sentencji postanowienia.