II SO/Lu 5/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. S. w przedmiocie umorzenia zaległości alimentacyjnych p o s t a n a w i a odrzucić wniosek. We wniosku z dnia 20 kwietnia 2015 r. Z.S. zwrócił się bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o "umorzenie całości zadłużenia alimentacyjnego za okres od 06.2009 r. do 03.2015 r.", wynikającego – jak wskazał wnioskodawca – z wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu I Wydział Cywilny z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt I C 360/10. Wnioskodawca swoją prośbę uzasadniał trudną sytuacją życiową i materialną, w tym faktem odbywania kary pozbawienia wolności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 63 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli ustawy tak stanowią postępowanie sądowe wszczyna się na wniosek. Z treści powyższego unormowania jednoznacznie wynika, iż postępowanie w tym trybie można wszcząć jedynie wtedy, gdy przepis szczególny – zawarty bądź w p.p.s.a., bądź w innych ustawach przewiduje taką możliwość. Analiza treści wniosku Z. S. z dnia 20 kwietnia 2015 r. nie pozostawia wątpliwości, że wnioskodawca zwrócił się w nim do tut. Sądu o umorzenie "zadłużenia alimentacyjnego za okres od 06.2009 r. do 03.2015 r.", co w istocie – jak wynika z przedłożonych przez skarżącego dokumentów – dotyczy wypłaconych w tym okresie B. S.j (jako przedstawicielowi osoby uprawnionej) świadczeń alimentacyjnych. Tymczasem obowiązujące przepisy prawa nie dają podstaw do wszczęcia postępowania w takim przedmiocie przed sądem administracyjnym. Żądanie strony wykracza bowiem poza granice kognicji sądów administracyjnych określone w art. 3, art. 4 i art. 5 p.p.s.a. Z kolei z art. 30 ust. 2 i art. 2 pkt 9 i 10 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1228 ze zm.) wynika jednoznacznie, że w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego orzeka w drodze decyzji właściwy organ, tj. wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy – zależnie od badanych przesłanek umorzenia – ze względu na miejsce zamieszkania dłużnika alimentacyjnego lub wierzyciela. Dopiero ewentualnie wydana w takim postępowaniu decyzja, po wyczerpaniu środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, może zostać zaskarżona do sądu administracyjnego. Zatem do właściwości sądów administracyjnych nie należy rozpoznawanie wniosków dłużników alimentacyjnych o umorzenie należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Wobec tego przedmiotowy wniosek Z. S. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Stosownie bowiem do tych przepisów sąd odrzuca wniosek, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych względów należało orzec, jak w sentencji postanowienia.