II SO/Lu 5/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku G. M. w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a odrzucić wniosek. We wniosku z dnia [...] czerwca 2021 r. (data wpływu: [...] czerwca 2021 r.) G. M. zwróciła się bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o umorzenie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, podając w ramach tej prośby następujące oznaczenia spraw: [...], [...] i [...] Wnioskodawczyni wskazała, ze nie jest w stanie spłacić nienależnie pobranych świadczeń, ponieważ ma trudną sytuacje materialną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek podlega odrzuceniu, albowiem jego rozpoznanie nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 63 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli ustawy tak stanowią postępowanie sądowe wszczyna się na wniosek. Z treści powyższego unormowania jednoznacznie wynika, iż postępowanie w tym trybie można wszcząć jedynie wtedy, gdy przepis szczególny – zawarty bądź w p.p.s.a., bądź w innych ustawach przewiduje taką możliwość. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca wniosek, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Analiza treści wniosku G. M. z dnia [...] czerwca 2021 r. nie pozostawia wątpliwości, że wnioskodawczyni zwróciła się w nim do tut. Sądu o umorzenie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Tymczasem obowiązujące przepisy prawa nie dają podstaw do wszczęcia postępowania w takim przedmiocie przed sądem administracyjnym. Żądanie strony wykracza bowiem poza granice kognicji sądów administracyjnych określone w art. 3, art. 4 i art. 5 p.p.s.a. Z kolei z art. 23 ust. 8 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 877 ze zm.) wynika, że w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego orzeka w drodze decyzji organ właściwy wierzyciela, który wydał decyzję ustalającą wysokość nienależnie pobranych świadczeń oraz zobowiązującą do ich zwrotu. G. M. z wnioskiem o umorzenie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego winna zatem zwrócić się do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściwego ze względu na miejsce jej zamieszkania, tj. organu, który w drodze decyzji nałożył na nią obowiązek zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. Dopiero ewentualnie wydana w takim postępowaniu decyzja, po wyczerpaniu środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, może zostać zaskarżona do sądu administracyjnego. Do właściwości sądów administracyjnych nie należy zatem rozpoznawanie wniosków o umorzenie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a jedynie kontrola legalności ewentualnych decyzji wydanych na skutek takiego wniosku. Wobec tego przedmiotowy wniosek G. M. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Z tych względów należało orzec, jak w sentencji postanowienia.