II SO/Lu 7/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. W. w przedmiocie wymierzenia Prezesowi Zarządu M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. grzywny za nieprzekazaniem skargi na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a odmówić wymierzenia grzywny. Pismem z 10 marca 2023 r. M. W. (dalej jako skarżąca) domagała się wymierzenia grzywny Prezesowi Zarządu M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. (dalej jako organ) za nieprzekazanie w terminie ustawowym jej skargi z 30 stycznia 2023 r. na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Domagała się nadto zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniosła, że 1 lutego 2023 r. skierowała do tut. Sądu (za pośrednictwem organu) skargę na bezczynność organu w przedmiocie jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Obowiązkiem organu było jej przekazanie do Sądu w terminie 15 dni od dnia jej otrzymania. Jednakże do dnia dzisiejszego skarga ta nie została przekazana. Dodała, że jest to kolejny przypadek, kiedy organ nie wykonuje swojego obowiązku w zakresie przekazania skargi. Podobne sprawy zgłosiła do Sądu już wcześniej. Argumentując dalej podniosła, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi w ustawowym terminie, bez względu na powody takiego stanu rzeczy. W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego oddalenie, wskazując, że został on złożony już po przekazaniu skargi do Sądu, co nastąpiło 6 marca 2023 r., a sama skarga została przekazana w ustawowym terminie, choć niemal ostatniego dnia. Takie działanie organu wynika z kierowania przez skarżącą kilkunastu wniosków o udostępnienie informacji publicznej w krótkim odcinku czasu. Spółka posiada natomiast bardzo małą obsadę pracowniczą, a obsługa wniosków skarżącej wpływa na możliwość płynnego realizowania jej podstawowych obowiązków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259) zwanej dalej p.p.s.a. organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Co istotne, wbrew błędnemu przekonaniu organu, termin ten ulega jednak skróceniu do 15 dni w przypadku skarg składanych w sprawach o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 – dalej u.d.i.p.). Stosownie natomiast do treści art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w § art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wysokość grzywny wskazanej w art. 154 § 6 p.p.s.a. określa się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Mianowicie, jak wynika z akt sprawy skarga na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej została złożona 7 lutego 2023 r. (data wpływu do organu). W związku z tym, zgodnie z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. organ obowiązany był przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami administracyjnymi najpóźniej do 22 lutego 2023 r. Organ wykonał zaś swój obowiązek 6 marca 2023 r. tj. 12 dni po upływie zakreślonego w przywołanym przepisie terminu. Niewątpliwe zatem jest, że przekroczenie terminu jest niewielkie, co - już samo w sobie - przemawia za niecelowością wymierzenia organowi grzywny. Ponadto, nie bez wpływu na ocenę Sądu jest okoliczność, że skarżąca wniosek o wymierzenie grzywny złożyła przeszło tydzień (9 dni) po przekazaniu skargi. W konsekwencji cel dyscyplinujący art. 55 § 1 p.p.s.a. nie mógł zostać osiągnięty. Natomiast zastosowanie restrykcyjne i prewencyjne tego przepisu, jak chce skarżąca nie jest w niniejszej sprawie ani zasadne ani tym bardziej konieczne. Tym bardziej, że organ wskazał przyczyny niewypełnienia obowiązku przekazania skargi w określonym przepisami terminie. Pierwsza polegała na błędnym przekonaniu organu, że skargę należało przekazać w terminie 30 dni, odpowiednim na zdecydowanej większości skarg wnoszonych do sądu, a druga na braku odpowiedniej obsady kadrowej mogącej obsłużyć znaczną ilość wniosków i skarg kierowanych przez skarżącą do organu w krótkich odstępach czasu (okoliczność znana Sądowi z urzędu). Podsumowując, jakkolwiek nawet kilkudniowe opóźnienie organu nie powinno mieć miejsca, to biorąc pod uwagę, że opóźnienie było niewielkie (wyniosło 12 dni), organ wyjaśnił przyczyny niedotrzymania terminu i wypełnił obowiązek (przekazał skargę), Sąd uznał, że w tym przypadku ukaranie grzywną (nawet niewielką) byłoby nadmierną karą. Wbrew twierdzeniom skarżącej występowanie z wnioskiem o ukaranie organu grzywną nie może mieć na celu jedynie funkcji represyjnej. Wniosek o wymierzenie grzywny stanowi bowiem przede wszystkim środek dyscyplinujący działanie organu, a jego celem jest przeciwdziałanie "przetrzymywaniu" skarg przez organy administracji i tym samym uniemożliwianiu rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie zostało natomiast naruszone prawo strony do rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny, ponieważ organ przekazał wniesioną przez niego skargę, a na dodatek sprawa zainicjowana tą skargą (sygn. akt II SAB/Lu 41/23) została już (nieprawomocnie) rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 maja 2023 r. Tym samym postępowanie przed sądem zostało zakończone. Nie ma zatem podstaw, aby w takiej sytuacji, z postępowania w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., czynić narzędzie o wyłącznie represyjnym charakterze. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak sentencji.