II SO/Lu 8/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata przed wniesieniem skargi do sądu w przedmiocie uznania za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych p o s t a n a w i a I. przyznać Ł. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata o wyznaczenie którego wystąpić do Okręgowej Rady Adwokackiej w L.; II. umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie. Ł. W. (w dalszej części uzasadnienia zwany "wnioskodawcą") na druku PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadnił tym, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z matka, z którą zamieszkuje w domu o powierzchni [...] m2 i utrzymuje się z renty matki w kwocie [...]złotych netto. Wnioskodawca podkreślił, że jest osobą bezrobotna. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Artykuł 239 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. stanowi zaś, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Skarga na działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie dotyczącej uznanie za dłużnika alimentacyjnego jest sprawą z zakresu pomocy i opieki społecznej. Zatem strona w przypadku wniesienia skargi w sprawie uznania za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych w związku z wypłacaniem osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest wolna od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. W takiej sytuacji zbędne jest rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Dlatego postępowanie o przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy w tym zakresie podlega umorzeniu na podstanie art. 249a p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., jak orzeczono w punkcie II postanowienia. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być więc rozpoznany jak wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przyznawane jest, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza sądowego wnioskodawca wykazał, że bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego dla siebie i matki nie jest w stanie ponieść minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego z wyboru, które wynosi w niniejszej sprawie ze względu na jej przedmiot 480 złotych. Miesięczny dochód gospodarstwa domowego wnioskodawcy wynosi [...] złotych, co daje miesięcznie na osobę dochód w kwocie [...]złotych. Uiszczenie zatem minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego z wyboru pozbawi wnioskodawcę bądź jego matkę i tak skromnych środków niezbędnych na poniesienie stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego. Pozostająca zaś po uiszczeniu tego wynagrodzenia kwota [...]złotych nie jest w stanie pokryć miesięcznych wydatków związanych z kosztami utrzymania koniecznego dwóch osób. Zatem skutkiem zobowiązania wnioskodawcy do poniesienia minimalnego wynagrodzenia adwokata będzie uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego dla niego i jego matki. Z tych powodów referendarz sądowy przyznał wnioskodawcy prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, o czym orzekł na podstawie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. w punkcie pierwszym postanowienia.