II SO/Lu 9/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. W. z udziałem Wójta Gminy w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi na bezczynność w zakresie niezawiadomienia o przekazaniu odwołania od decyzji nr [...] - w zakresie wniosku Z. W. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a: odmówić przyznania Z. W. prawa pomocy. Z. W. złożył do Sądu wniosek o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy [...] za nieprzekazanie do Sądu jego skargi na bezczynność tegoż organu polegającą na niezawiadomieniu skarżącego o przekazaniu Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu [...] jego odwołania od decyzji z dnia [...]., nr [...], wydanej z upoważnienia Wójta Gminy [...] przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy na dożywianie. Jednocześnie skarżący zwrócił się o "pomoc prawną". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W świetle art. 247 w zw. z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności złożonego przez nią wniosku wszczynającego odrębne postępowanie. Wnioskiem takim jest w szczególności wniosek o wymierzenie organowi administracji grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od daty złożenia skargi (art. 55 § 1 P.p.s.a.). Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 P.p.s.a., oczywista bezzasadność wniosku wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność wniosku, o jakim mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a., zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że wniosek ten nie może być uwzględniony. Taka sytuacja ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy wniosek kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Z. W. domagał się w niniejszej sprawie wymierzenia grzywny Wójtowi Gminy [...] za nieprzekazanie do Sądu jego skargi na bezczynność tego organu polegającą na "niezawiadomieniu o przekazaniu Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu [...] odwołania" od wskazanej wyżej decyzji z dnia [...], nr [...] Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skargi takiej Z. W. nie składał. W dniu 21 stycznia 2013 r. złożył on inną skargę (datowaną na 21 stycznia 2013 r.), która dotyczy bezczynności Wójta Gminy [...] w przedmiocie "nieprzekazania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] odwołania" od decyzji z dnia [...], nr [...]. Skarga ta została zresztą przekazana Sądowi przez organ administracji w dniu 21 lutego 2013 r. (data nadania; k. 3, 5 akt sądowych sprawy II SAB/Lu 45/13). W świetle powyższego wniosek kwalifikuje się do odrzucenia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że złożenie wniosku o wymierzenie organowi grzywny na nieprzekazanie skargi do sądu (art. 55 § 1 P.p.s.a.), w przypadku gdy skarga taka nie została złożona za pośrednictwem wskazanego organu do sądu, skutkuje odrzuceniem tego wniosku, gdyż w takiej sytuacji organ nie miał obowiązku przesyłania sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2013, s. 330). Skoro wniosek o wymierzenie organowi grzywny, złożony w niniejszej sprawie, nie może być merytorycznie rozpoznany, to oznacza to, iż wniosek ten jest oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 247 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.