III SA/Lu 1008/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi Ł. M. i R. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier poza kasynem gry I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżących kwotę 657 (sześćset pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] r., Nr [...].AL, wymierzającą Spółce Cywilnej [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automacie [...] o nr fabrycznym [...] poza kasynem gry. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia. W dniu [...] r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w L. przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych w sklepie "[...]", ul. [...], [...] L.. Ustalono w trakcie czynności kontrolnych, że w powyższym lokalu znajduje się automat [...] o nr fabrycznym [...] służący do nielegalnych gier hazardowych. Automat ten nie został zarejestrowany zgodnie z obowiązującymi przepisami, zaś jego właściciel nie posiadał zezwolenia na urządzanie gier hazardowych. W tych okolicznościach decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w L. wymierzył karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier hazardowych poza kasynem gry. Po rozpatrzeniu odwołania Ł. M. i R. M., Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, argumentując między innymi, że zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. W niniejszej sprawie stwierdzenie, że spółka będąca właścicielem lokalu urządzała gry na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych skutkuje odpowiedzialnością administracyjną i zastosowaniem sankcji w postaci nałożenia kary pieniężnej. W skardze do WSA w Lublinie Ł. M. i R. M. wnieśli o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, dyrektywy 98/34/WE oraz przepisów postępowania podatkowego (w tym art. 191 Ordynacji podatkowej) poprzez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automacie [...] o numerze fabrycznym [...] poza kasynem gry. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia [...] r. o grach hazardowych. Stosownie do jej art. 8, do postępowania w sprawach określonych ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej. To odesłanie oznacza, że o nałożeniu kary pieniężnej na podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry, organ władny jest orzec po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania dowodowego i zgromadzeniu wyczerpującego materiału dokumentacyjnego. Organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w trybie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej i nie dostrzegł, że w sprawie rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego w L. opiera się głównie na dokonanej interpretacji postanowień umowy najmu z [...] r. zawartej przez Ł. M. (będącego wynajmującym) z M. M. (najemcą). Umowa określa, że najemca będzie wykorzystywał przedmiot umowy (część lokalu o powierzchnię 3 m2) na zainstalowanie i eksploatację urządzeń do gier. Powyższą umowę dołączono do akt sprawy. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego stanowiska (k. 52 akt adm.) powołuje się natomiast na umowę dzierżawy nr [...] z dnia [...] r. i podnosi, że przedmiotem tej umowy jest nie tylko dzierżawa części lokalu, ale również dzierżawa po instalację wskazanych w umowie urządzeń. Umowa dzierżawy nie figuruje w aktach. W myśl art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, organ jest zobowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy. W realiach niniejszej sprawy nie wiadomo dokładnie, która z umów była dowodem w sprawie. Należy zauważyć, że w świetle wyjaśnień Ł. M. zawartych w piśmie z dnia [...] r. (k. 27 akt adm.) umowę najmu złożono wcześniej " ale z jakiegoś powodu nie została załączona do akt sprawy wcześniej" i dlatego składa w sekretariacie "kopię umowy najmu z dnia [...] r." Tego rodzaju postępowanie organów celnych narusza dyspozycję art. 191 Ordynacji podatkowej określającej, że organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ odwoławczy twierdzi, że spółka cywilna Ł. M. R. M. jest podmiotem urządzającym grę na automacie [...] o numerze fabrycznym [...]. Organ bagatelizuje przy tym - po pierwsze – zarzuty odwołania, że to najemca M. M. zainstalował i eksploatował wyłącznie na wynajętej powierzchni lokalu urządzenie do gier - a po drugie – stanowisko obu skarżących zawarte w piśmie z dnia [...] r.(k. 46 akt adm.), że z umowy najmu nie wynika jakoby wynajmujący miał uczestniczyć w jakichkolwiek działaniach gospodarczych najemcy. W tym stanie rzeczy postępowanie organu odwoławczego narusza art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej i nie budzi zaufania do organów celnych. Należy zasygnalizować, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji (k. 30 akt adm.) stwierdza się "Wymierzoną niniejsza decyzją karę pieniężną w wysokości [...] zł należy wpłacić (...)". W sprawie organ orzekł o karze pieniężnej w kwocie [...]zł (k. 32 akt adm.). Tego rodzaju sprzeczność nie powinna mieć miejsca. Ubocznie trzeba wyjaśnić, że z żadnego z przepisów ustawy o grach hazardowych nie wynika, aby spółka cywilna mogła być traktowa jako podmiot urządzający gry hazardowe. W ocenie składu orzekającego WSA w Lublinie, za urządzających gry mogą być uznani jedynie wspólnicy takiej spółki. Z tych też względów zasadnym było uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.