III SA/Lu 1023/15

Sygn. akt III SA/Lu 1023/15 Dnia 14 października 2015 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 14 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [..], nr [..], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik S. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [..], nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, który ją wydał, ewentualnie przez sąd administracyjny. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że czterema takimi samymi decyzjami wymierzono skarżącemu cztery kary w łącznej wysokości 48.000 zł. Pełnomocnik podniósł, że rozpoczęcie egzekucji uniemożliwi skarżącemu jakąkolwiek działalność gospodarczą i możliwość zapewnienia środków na utrzymanie. W świetle dotychczasowego orzecznictwa zasadna wydaje się teza, że Skarb Państwa musiałby w przyszłości zwracać skarżącemu niezasadnie wyegzekwowane środki, wraz z odsetkami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie wykazano istnienia żadnej z pozytywnych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Uzasadnieniem dla wniosku jest stwierdzenie, że skarżący został ukarany karami na podstawie analogicznych decyzji w łącznej kwocie 48.000 zł. Ich wyegzekwowanie uniemożliwi mu prowadzenie działalności gospodarczej i zapewnienia środków na utrzymanie. W ocenie Sądu argumenty te są gołosłowne – pełnomocnik skarżącego nie podaje żadnych konkretnych informacji co do sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego. Bez tych danych nie sposób zweryfikować prawdziwości twierdzeń, że zapłata kary pieniężnej wynikającej z zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, w powiązaniu z innymi podobnymi sprawami, mogłaby realnie zagrozić stabilności prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej oraz wpływałaby na możliwość zaspokojenia jego podstawowych potrzeb bytowych. Zapłata określonej sumy pieniężnej sama w sobie nie stanowi źródła niebezpieczeństwa znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wręcz przeciwne – odwrócenie takich skutków jest stosunkowo proste, poprzez zwrot spełnionego świadczenia, jeżeli upadnie jego podstawa. Dopiero dodatkowe okoliczności związane ze szczególną sytuacją, w jakiej znajduje się skarżący mogą decydować o tym, że spełnienie świadczenia czy jego egzekucja, spowodują znaczną szkodę czy trudne do odwrócenia skutki. Aby to ustalić, sąd musi dysponować wiarygodnymi danymi w tym zakresie. Dane te powinien przedstawić skarżący, skoro to jego obowiązkiem jest wykazanie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. W badanej sprawie żadnych takich danych nie przedstawiono, co uniemożliwia przyjęcie, że zostały spełnione ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.