III SA/Lu 103/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia SO del. Robert Hałabis, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi Agencji Celnej D.Sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości oraz pobrania opłaty za przechowywanie towaru w depozycie oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] Dyrektor izby Celnej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...] ustalające opłatę za przechowanie towaru w depozycie urzędu celnego w kwocie 6.779.70 złotych. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy: W dniu [...] czerwca 2008 r. w Oddziale Celnym zostały objęte, na podstawie zgłoszenia celnego Nr MRN [...], kolejną procedurą tranzytu wyroby techniczne umieszczone w 212 opakowaniach (paczki). W polu 2 (nadawca) i w polu 50 (główny zobowiązany) w/w zgłoszenia celnego wpisana została ta sama osoba, a mianowicie Spółka z o.o. [...]. Odbiorcą wskazanym w tym dokumencie była Spółka z o.o. [...]. Organ celny wyznaczył termin na dostarczenie towaru do odbiorcy do dnia [...] czerwca 2008 r. Jak wynika z "karty kontrolnej" (k. 2 akt adm.) Spółka [...], dniu [...] czerwca 2008 r., dostarczyła towar środkiem transportowym o nr rejestracyjnym PO [...]. Z kserokopii listu przewozowego CMR wynika, iż przewoźnikiem była Spółka [...], odbiorcą Magazyn Celny [...], a odprawy celnej miał dokonać [...] W dniu [...] czerwca 2008 r. Spółka [...] skierowała do organu I instancji pismo w sprawie przeliczenia towaru znajdującego się na samochodzie o nr PO [...] w obecności funkcjonariusza celnego. Po przyjęciu wniosku zlecono złożenie towaru w magazynie celnym pod nr [...] bez podania danych zlecającego i jego pieczęci, co było wymagane wg zaakceptowanego formularza w polu 12. W czasie przeprowadzania przez organ rewizji spółka [...] złożyła deklarację skróconą ( K. 13 akt administracyjnych ) W wyniku przeprowadzonej rewizji celnej stwierdzono nadwyżkę w postaci 35 telefonów, które zostały złożone w magazynie depozytowym wg pokwitowania serii [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. (k. 16 akt adm.). Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] zajął w/w towar w celu uregulowania jego sytuacji prawnej. Wobec faktu, iż telefony nie mogły być przedmiotem swobodnego obrotu na obszarze celnym Wspólnoty, jako że naruszały prawa własności intelektualnej należące do różnych producentów sprzętu w dniu [...] listopada 2009 r. dokonano komisyjnego zniszczenia przedmiotowego towaru. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. [...] Naczelnik Urzędu Celnego ustalił opłatę za przechowanie towaru w depozycie urzędu celnego w kwocie 6779,70 złotych. Zostało ono zaskarżone zażaleniem przez Spółkę [...]. Dyrektor Izby Celnej rozpatrując zażalenie, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy odniósł się do zarzutu wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 listopada 2011 r sygn. akt P 29/10. Jak bowiem wynika z powołanego wyżej wyroku TK zdecydował, że art. 93 ust. 2 ustawy Prawo celne, utraci moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia w/w wyroku w Dzienniku Ustaw. W zakresie odnoszącym się do opłat za przechowanie towarów zajętych na podstawie art. 30 ust. 1 Prawa celnego, upoważnienie zachowa moc obowiązującą do czasu jego zmiany przez ustawodawcę, nie dłużej jednak niż wspomniane 12 miesięcy. W konsekwencji odroczenia utraty mocy obowiązującej upoważnienia z art. 93 ust. 2 Prawa celnego, moc obowiązującą zachowuje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie stawek opłat pobieranych przez organy celne (Dz. U. Nr 87 poz. 832). Ponadto organ II instancji podkreślił, iż zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne, do postępowania w sprawach celnych stosuje się przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Wspólnotowe prawo celne nie reguluje postępowania przed organami celnymi w kwestii dotyczącej sposobu określenia opłat za przechowywanie towaru w depozycie celnym, pozostawiając je uregulowaniu w przepisach prawa krajowego poszczególnych państw członkowskich. W ocenie organu Spółka [...] była osobą zobowiązaną do wykonania obowiązków celnych jako główny zobowiązany korzystający z procedury tranzytu i jednocześnie przewoźnik. O obowiązkach głównego zobowiązanego stanowi art. 96 WKC. Wobec powyższego Spółka [...] odpowiedzialna była za przedstawienie w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów. Organ odwoławczy wyjaśnił także, iż postępowanie w sprawie opłaty za przechowywanie w depozycie jest odrębnym postępowaniem od postępowania w sprawie uregulowania sytuacji prawnej towaru. Podstawę prawną poboru takiej opłaty stanowi art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo celne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższe postanowienie w imieniu Spółki [...] złożyła r. pr. M. S. zarzucając: - naruszenie art. 213 Wspólnotowego Kodeksu Celnego – poprzez ograniczenie postępowania celnego do udziału w nim tylko jednego dłużnika; -naruszenie art. 120,122,187 §1 ustawy ordynacja podatkowa; - błędne ustalenie podmiotu zobowiązanego do zapłaty kosztów związanych z przechowywaniem towaru w magazynie depozytowym Urzędu Celnego ; -brak podstawy prawnej do ustalenia i pobrania opłaty za przechowywanie w depozycie celnym telefonów komórkowych w świetle wyroku TK z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt P 29/10; wnosząc o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2012 r. i umorzenie postępowania. Pełnomocnik strony skarżącej podniósł, iż Spółka [...] nigdy nie była "osobą będącą w posiadaniu towarów", a jedynie wykonywała przewóz przedmiotowych telefonów komórkowych na zlecenie. Ponadto nie zgodził się z twierdzeniami organu celnego odnośnie interpretacji wyroku z TK z 15 listopada 2011 r. a więc w dniu wydania postanowienia organu II instancji brak było podstawy prawnej do ustalenia i pobrania opłaty za przechowywanie w depozycie celnym telefonów komórkowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zakres kognicji sądów administracyjnych, określony przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 157 poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U 2012 poz. 270), ogranicza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie ocenie sądu administracyjnego podlega w szczególności czy zaskarżony do sądu akt odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzone do jego wydania nie jest obciążone wadami warunkującymi jego rozstrzygnięcie. Mając na uwadze powyższe, dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Urzędu Celnego odpowiada prawu. Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U Nr 68 poz. 622). Zgodnie z tym przepisem organ celny pobiera opłaty, stanowiące dochody budżetu państwa za przechowywanie towarów w depozycie lub magazynie czasowego składowania prowadzonego przez organ celny. Przepis art. 93 ust. 2 – prawa celnego zawiera delegację ustawową do określenia w drodze rozporządzenia stawki opłat o których mowa w ust. 1 uwzględniając charakter czynności na które opłaty te są podliczone. Stawki te określił Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 22 kwietnia 2004 r. (Dz. U Nr 87 poz.832). Uregulowane to zostało mocą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 listopada 2011 r. uznane za niekonstytucyjne przy czym utrata mocy obowiązującej art. 93 ust. 2 – prawa celnego oraz § 2 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Finansów określona została na 12 miesięcy od ogłoszenia wyroku. Ogłoszenie wyroku nastąpiło dnia 25 listopada 2011 r. w Dz. U Nr 254 poz 1529. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżone postanowienie wydane zostało w czasie obowiązywania przepisu 73 § 2 prawa celnego oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. Nie jest zatem uzasadniony zarzut skarżącego, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, a także wcześniejszego postanowienia organu I instancji nie było podstawy prawnej do ustalenia i pobrania opłaty za przechowanie towaru w depozycie celnym. Z ustaleń dokonanych w sprawie jednoznacznie wynika, że w trakcie rewizji celnej towaru w dniu [...] czerwca 2008 r. stwierdzono nadwyżkę towarów w postaci 35 telefonów. Okoliczność ta została potwierdzona przez przedstawiciela skarżącej spółki - zarówno w protokole z dnia [...] czerwca 2008 r. (k. 15 akt administracyjnych) jak i w pokwitowaniu z tej samej daty (k. 16 tychże akt) – M. M., który złożył także w tym dniu deklarację skróconą ( k. 13 akt). Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. Naczelnik Urzędu Celnego w dokonał zajęcia telefonów, a odpis tego postanowienia doręczono skarżącym (k. 18) w dniu [...] czerwca 2012 r. Towar ten na wniosek Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2009 r. został zniszczony na podstawie decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2009 r. w dniu [...] listopada 2009 r. (k. 158,159 akt). Ustalenia te nie są kwestionowane przez skarżącego a zatem zarzut naruszenia art. 120,122,187 § 1 Ordynacji podatkowej nie zasługiwał na uwzględnienie. Całkowicie chybiony jest także zarzut skargi naruszenia art. 213 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez ograniczenie postępowania celnego do udziału w nim tylko jednego dłużnika. Przepis ten odnosi się bowiem do długu celnego i solidarnej odpowiedzialności za dług celny. Opłata za przechowanie towaru w depozycie urzędu celnego nie jest długiem celnym i przepis ten nie miał zastosowania w sprawie. W świetle powyższych rozważań skarga nie narusza merytorycznych podstaw jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Z tych wszystkich względów oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.