III SA/Lu 1040/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedziba w T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Skarżąca w skardze wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia fatalna sytuacja majątkowa Spółki, czego dowodem ma być załączona do skargi dokumentacja księgowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). Podkreślić również należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie wykazała, że zachodzi w stosunku do niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia jej fatalna sytuacja majątkowa. Na potwierdzenie swoich twierdzeń skarżąca złożyła kopię zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2015, zestawienie sald i obrotów, wyciąg z rachunku bankowego, listę płac za maj 2016 r., rachunki, faktury, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego oraz o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, upomnienia wzywające do uregulowania należności. Z przedstawionych dokumentów nie wynika jednak, by istniało rzeczywiste niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Z załączonego do skargi rocznego zeznania podatkowego wynika, że Spółka w 2015 wykazała stratę w wysokości ponad 287.480,13 zł, jednak przy wysokich przychodach – ponad 3.279.837,40 zł. Należy zauważyć, że strata wykazywana w dokumentach księgowych i podatkowych wcale nie musi świadczyć o złej kondycji finansowej przedsiębiorstwa. W obrocie gospodarczym przyjmuje się bowiem, że strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania i nie świadczy o braku środków finansowych (zob. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II GZ 112/11). Z przedstawionej dokumentacji nie wynika również, aby Spółka miała jakiekolwiek trudności w bieżącym realizowaniu zobowiązań. Spółka nie zawiesiła działalności gospodarczej, realizuje bieżące zobowiązania finansowe z tytułu czynszu, usług księgowych, kosztów zatrudnienia pracowników, podatków, których łączna miesięczna wysokość według oświadczenia skarżącej zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynosi 39.931,47 zł. W świetle powyższego nie ma podstaw do przyjęcia, że nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania wyżej wymienionej decyzji, dotyczącej zapłaty należności pieniężnej w wysokości 12.000 zł, może prowadzić do utraty płynności finansowej Spółki i zagrożenia jej upadłością. W ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.