III SA/Lu 1047/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kowalczyk,, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Michał Białowski, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. W dniu 29 lutego 2016 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w [...] Oddziału Celnego w [...] podczas kontroli wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środka przewozowego w postaci trzyosiowego pojazdu silnikowego marki "[...]" z dwuosiową przyczepą marki "[...]", o numerach rejestracyjnych [...], użytkowanego przez J., dokonali pomiaru dynamicznego obciążenia osi pojazdu, masy całkowitej pojazdu oraz wymiarów określonych przepisami Prawa o ruchu drogowym. Czynności dynamicznego ważenia nacisków osi i sumarycznej masy całkowitej dokonano wagą samochodową do ważenia pojazdów w ruchu, znak fabryczny [...] nr [...], posiadającą ważne świadectwo legalizacji ponownej wydane w dniu 4 grudnia 2014 r. przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...]. Pomiaru masy całkowitej dokonano przy użyciu wagi statycznej typu SCALEX nr [...], posiadającej świadectwo legalizacji ponownej wydane w dniu 11 sierpnia 2014 r. przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...]. Wyniki przeprowadzonych pomiarów wskazały przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o wartość 200 kg. Kierowca pojazdu M. uczestniczący w czynnościach kontrolnych nie zgłosił uwag do przeprowadzonej kontroli parametrów pojazdu, nie okazał również zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. W toku kontroli kierujący przedstawił m.in. następujące dokumenty: licencję dotyczącą międzynarodowego zarobkowego transportu drogowego rzeczy ważną do dnia 23 sierpnia 2016 r., świadectwo kierowcy ważne do dnia 23 sierpnia 2016 r., międzynarodowy samochodowy list przewozowy CMR z dnia 25 lutego 2016 r., karnet TIR oraz dokument zawierający dane elektroniczne ww. karnetu TIR w systemie NCTS MRN z dnia 29 lutego 2016 r., fakturę z dnia 25 lutego 2016 r., paszport oraz dowody rejestracyjne pojazdów. W związku z wynikami kontroli Naczelnik Urzędu Celnego w [...] zawiadomił J. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii V. W piśmie z dnia 31 marca 2016 r. J. poinformował, że posiada zezwolenie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad kategorii VI nr [...] z dnia 29 czerwca 2015 r. oraz, że w dniu kontroli kierujący zespołem pojazdów obywatel Ukrainy M., będący pracownikiem skarżącego, posiadał przedmiotową decyzję. Skarżący podniósł, że z pewnością kierujący nie zrozumiał, iż taki dokument należy przedłożyć celnikom dokonującym ważenia pojazdu. Skarżący wniósł o wzięcie pod uwagę nieznajomości przez kierowcę języka polskiego, co spowodowało niewyjaśnienie na miejscu ważenia, iż skarżący posiadał przedmiotowe zezwolenie, które kierowca miał w dokumentach przewozowych. Do pisma skarżący dołączył kserokopię zezwolenia nr [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] na podstawie art. 140ab. ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym nałożył na J. karę pieniężną w wysokości 5000 zł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że transport wykonywany był z naruszeniem przepisów Prawa o ruchu drogowym polegającym na przejeździe pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii V. Kierowca M. nie posiadał przy sobie i nie okazał na żądanie upoważnionego do kontroli funkcjonariusza celnego ważnego w dniu kontroli zezwolenia kategorii V na przejazd pojazdu nienormatywnego. W odwołaniu od tej decyzji J. podniósł, że posiada zezwolenie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad kategorii VI nr [...] z dnia 29 czerwca 2015 r. oraz, że w dniu 29 lutego 2016 r. kierujący kontrolowanym zespołem pojazdów obywatel Ukrainy M. był wyposażony we wszystkie niezbędne dokumenty, w tym również posiadał opisane wyżej oryginalne zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii VI. Kierowca obcokrajowiec nie zna języka polskiego w piśmie i mowie i z pewnością nie zrozumiał, jakie dokumenty należy przedłożyć organom kontrolnym. Brak tłumacza języka ukraińskiego w toku kontroli oraz spisanie protokołu spowodowało, że kierowca nie przedstawił zezwolenia funkcjonariuszom dokonującym czynności kontrolnych. Do odwołania dołączono poświadczoną kserokopię zezwolenia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad kategorii VI o nr [...] z dnia 29 czerwca 2015 r., a następnie także oświadczenie kierowcy M.. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ drugiej instancji podniósł, że z zapisów protokołu kontroli pojazdu wynika, iż naciski osi pojazdu (pkt 5 lit. a) i wymiary zewnętrzne kontrolowanego pojazdu (pkt 5 lit c) były normatywne. Natomiast pomiar masy na wadze statycznej wykazał rzeczywistą masę całkowitą pojazdu wynoszącą 40200 kg, tj. przekroczenie dopuszczalnej wartości o 200 kg (0,5 %) (pkt 5 lit. b protokołu). Kontroli parametru masy rzeczywistej zespołu pojazdów dokonano przy użyciu urządzenia wagowego posiadającego ważne świadectwo legalizacji, a uzyskany wynik pomiaru wskazujący na przekroczenie wartości dopuszczalnej świadczy o nienormatywności pojazdu. Organ podkreślił, że odpowiedzialność, o której mowa w przepisie art. 140aa ust. 3 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym ma charakter obiektywny, w przypadku stwierdzenia naruszenia organy celne mają obowiązek nałożenia kary pieniężnej w ściśle określonej przepisami ustawy wysokości. Zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI. Dyrektor Izby Celnej zauważył, że J. prowadząc działalność gospodarczą w zakresie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy jest profesjonalnym przewoźnikiem, który powinien organizować pracę swojego przedsiębiorstwa tak, aby przestrzegać przepisów prawa mających zastosowanie przy wykonywaniu przejazdu pojazdu po drogach publicznych. Przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu powinien zbadać normatywność pojazdu, gdyż już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. W ocenie organu podnoszone w toku postępowania okoliczności nieznajomości języka polskiego przez kierowcę, niezrozumienia jakie dokumenty należy przedłożyć do kontroli oraz nieprzedłożenia kontrolującym funkcjonariuszom oryginalnego zezwolenia nr [...], które kierowca miał posiadać, a także niewzięcia od kierowcy zezwolenia nr [...] przez kontrolerów, nie stanowią dowodów zaistnienia okoliczności przewidzianych w art. 140aa ust. 4 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym. Organ odwoławczy podkreślił, że M. pracujący jako kierowca w firmie skarżącego posiada świadectwo kierowcy ważne od dnia 18 września 2015 r. Odwołujący posiada co najmniej dwa zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii VI wydane w dniu 29 czerwca 2015 r., ważne przez dwa lata, to jest w okresie zatrudnienia wymienionego kierowcy wskazanym w świadectwie kierowcy. Zarówno przepisy ustawy Prawa o ruchu drogowym jak i przepisy ustawy o transporcie drogowym nakładają na kierowców pojazdów wykonujących przewozy drogowe obowiązki posiadania określonych dokumentów i okazywania ich podczas kontroli. Jednocześnie przepisy prawa nakładają na organy obowiązek dokonywania wszelkich czynności urzędowych w języku polskim i nie wymagają dla ważności tych czynności uczestniczenia tłumacza, w tym przypadku tłumacza języka ukraińskiego. Zgodnie z art. 68 § 2 k.p.a. protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej, które powinny następnie protokół podpisać. Odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokole. Funkcjonariusze celni sporządzający protokół kontroli w niniejszej sprawie wskazali w jego treści, że kierowca pojazdu, który uczestniczył w czynnościach kontrolnych, odmówił podpisania protokołu, gdyż nie zgadzał się z prawidłowością wyniku ważenia. Wskazuje to, że kierowca rozumiał, co jest przedmiotem przeprowadzanej kontroli. Wykonując przewozy na rzecz firmy, która wykonuje przejazdy pojazdami nienormatywnymi, o czym świadczą nadesłane kopie zezwoleń, kierowca powinien wiedzieć, w jakie dokumenty na przewóz wyposażył go przewoźnik i okazywać je podczas kontroli. W ocenie organu budzą zdziwienie twierdzenia, iż kierowca zatrudniony do wykonywania międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy, uczestniczący w kontrolach przeprowadzanych przez różne służby, nie wiedział jakie dokumenty powinien okazać do kontroli podczas przewozu oraz by kierowca nie znając języka polskiego w mowie i piśmie okazał do kontroli jedynie niektóre z dokumentów przekazanych mu przez firmę. Odnosząc się do okoliczności przedstawienia przez skarżącego kopii zezwoleń nr [...] i nr [...] organ zauważył, że zezwolenie kategorii VI wydawane jest podmiotowi wykonującemu przejazd, bez wskazania numerów rejestracyjnych pojazdu, którym przejazd będzie wykonywany. Dodatkowo zezwolenia wydawane są na określony czas, tj. miesiąc, sześć miesięcy, rok lub dwa lata. Oznacza to, że podmiot w przypadku gdy posiada kilka pojazdów nienormatywnych, nie musi uzyskać pozwolenia na każdy z pojazdów, ponieważ zezwolenie kategorii VI uprawnia do poruszania się po drodze pojazdu nienormatywnego. Nie ma znaczenia, którym z pojazdów przewoźnik będzie wykonywał ten przejazd, byleby tylko kierowca okazał oryginał zezwolenia do kontroli. Możliwość wielokrotnego wykorzystywania udzielonego zezwolenia przez dany podmiot w przejazdach wykonywanych wieloma pojazdami w różnym czasie powoduje, że okoliczność posiadania zezwoleń tego typu przez J. nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż w świetle art. 64 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym to kierowca pojazdu jest obowiązany mieć przy sobie zezwolenie i okazywać je uprawnionym osobom. Organ stwierdził, że konsekwencją ustalenia przejazdu po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu jest nałożenie kary pieniężnej na przedsiębiorcę wykonującego przejazd. Przedsiębiorca ponosi więc ryzyko następstw działań lub zaniechań własnych, względnie osób wykonujących przejazd w jego imieniu i na jego rzecz, związane z brakiem należytej staranności w prowadzonej w zakresie przejazdów (przewozów) działalności. W ocenie organu odwoławczego argumentacja odwołującego świadczy o braku dochowania należytej staranności. Nie można uznać, że strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia w niniejszej sprawie, gdyż poprzez dołożenie należytej staranności przy organizacji przewozu towarów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przewoźnik mógł nie dopuścić do powstania naruszenia przepisów prawa mających zastosowanie przy wykonywaniu przedmiotowego przejazdu drogowego W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że dołożył wszelkich starań dla prawidłowego przebiegu przewozu rzeczy, to jest uzyskał prawomocne zezwolenie nr [...] z dnia 29 czerwca 2016 r. kategorii VI na przejazdy po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym oraz wyposażył w to zezwolenie kierowcę dokonującego przewozu rzeczy. W dniu 29 lutego 2016 r. funkcjonariusze celni dokonali kontroli pojazdu samochodowego wraz z przyczepą stwierdzając, że kierowcą pojazdu jest obcokrajowiec, który nie zna języka polskiego w mowie i piśmie. W związku z tym kierowca – obcokrajowiec, jak pisze w swoim oświadczeniu, nie rozumiał jakiego dodatkowego dokumentu żądają funkcjonariusze. Natomiast kierowca przed wyjazdem w trasę był wyposażony w dokument upoważniający do przejazdu po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego. Brak tłumacza przysięgłego języka ukraińskiego w trakcie kontroli przeprowadzonej na przejściu granicznym w [...] był podstawową przyczyną nieokazania przedmiotowego zezwolenia funkcjonariuszom celnym, gdyż zezwolenie to kierowca przy sobie posiadał. W ocenie skarżącego funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę pojazdu nienormatywnego z naruszeniem prawa, a to wskutek braku przysięgłego tłumacza języka ukraińskiego. Skarżący zauważył ponadto, że pomiar wykazał masę całkowitą pojazdu 40200 kg, to jest przekroczenie dopuszczalnej wagi o 200 kg, co stanowi tylko 0,5 % w stosunku do całości masy pojazdu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Przedmiot zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji organu celnego stanowiło nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5000 zł na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.) za stwierdzone naruszenie w postaci wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V. Podstawę faktyczną decyzji stanowiło ustalenie przekroczenia o 200 kg, to jest o 0,5 % dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. W związku z opisanym przedmiotem decyzji wskazać należy, że przepis art. 61 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym określa, iż ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Warunki techniczne pojazdów oraz zakres ich wyposażenia określone są w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. (Dz. U. z 2015r., poz. 305 z późn. zm.). Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-13, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów mających 5 lub 6 osi: a) dwuosiowy pojazd samochodowy i trzyosiowa przyczepa - 40 ton, b) trzyosiowy pojazd samochodowy i dwuosiowa przyczepa - 40 ton. Według art. 2 pkt 35a ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach tej ustawy. Jak wynika z art. 64 ust. 1 powołanej ustawy, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ (pkt 1) oraz przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu (pkt 2). Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy (art. 64 ust. 3). Jednocześnie przepis art. 64 ust. 4 Prawa o drogach publicznych przewiduje, iż kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo wypis z zezwolenia w przypadku zezwolenia kategorii I. W świetle lp. 5 załącznika nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym poruszanie się pojazdem nienormatywnym: a) o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych dla danej drogi, b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m, c) o długości nieprzekraczającej: - 15 m dla pojedynczego pojazdu, - 23 m dla zespołu pojazdów, - 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m, e) o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t wymaga uzyskania zezwolenia kategorii V. W myśl art. 140aa ust. 1 Prawa o ruchu drogowym za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej wydaje właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Straży Granicznej, Służby Celnej lub zarządca drogi (ust. 2). Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd oraz na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1 (ust. 3). Wysokość kar nakładanych na podstawie powołanego wyżej przepisu określa art. 140ab ustawy Prawo o ruchu drogowym, który w ust. 1 pkt 2 za brak zezwolenia kategorii V ustala karę w wysokości 5000 zł. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w dniu 29 lutego 2016 r. w Oddziale Celnym w [...] funkcjonariusze celni dokonali kontroli użytkowanego przez J. środka przewozowego w postaci trzyosiowego pojazdu silnikowego z dwuosiową przyczepą. Zapisy w protokole kontroli, będącym dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., a zatem stanowiącym dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, jednoznacznie wskazują, że pomiar rzeczywistej całkowitej masy pojazdu wykazał przekroczenie o 200 kg dopuszczalnej masy całkowitej, wynoszącej w tym przypadku 40 t, a to zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich wyposażenia. Jednocześnie trzeba zauważyć, że strona skarżąca nie zanegowała stwierdzenia organu pierwszej instancji, iż w trakcie ważenia system wag nie sygnalizował żadnych nieprawidłowości pomiaru. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że proces pomiaru, w tym pomiaru wagą statyczną, przebiegał w sposób nieprawidłowy, mimo że kierowca pojazdu odmówił podpisania protokołu nie zgadzając się z prawidłowością wyniku ważenia. W konsekwencji nie budzi wątpliwości, że warunkiem ruchu przedmiotowego pojazdu było uzyskanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii V oraz posiadanie takiego zezwolenia przez kierującego pojazdem i okazanie go osobom uprawnionym do kontroli, jak tego wymagają przepisy art. 64 ust. 1 i ust. 4 ustawy prawo o ruchu drogowym. Nie zachodzą przy tym podstawy do odmiennej oceny ze względu na stwierdzony zakres przekroczenia, odpowiadający 0,5 % dopuszczalnej masy całkowitej. Powołane wyżej przepisy ściśle określają bowiem rzeczywistą dopuszczalną masę całkowitą pojazdów, która nie może być przekroczona, a przepis art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie różnicuje wysokości kary w zależności od stopnia przekroczenia. Z dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania administracyjnego wynika, że kierujący pojazdem pracownik skarżącego – obywatel Ukrainy M. okazał kontrolującym dokumenty dotyczące pojazdu oraz realizowanego przewozu, jednakże nie okazał wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. W ocenie Sądu nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że organ niezasadnie nałożył na niego karę pieniężną, bowiem kierowca posiadał w momencie kontroli właściwe zezwolenie, a jedynie nie okazał go na żądanie funkcjonariuszy celnych. Powołany już wcześniej przepis art. 64 ust. 4 Prawa o drogach publicznych przewiduje bowiem wprost, że kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 tego artykułu. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organu, który nie obdarzył wiarygodnością twierdzeń skarżącego. Sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego jest bowiem twierdzenie, że kierowca wykonujący międzynarodowe przewozy drogowe mógłby nie wiedzieć jakiego rodzaju dokumenty ma okazać do kontroli, w sytuacji gdy okazał inne, poza stosownym zezwoleniem, dokumenty dotyczące realizowanego przewozu, a kontrola wykazała naruszenie w zakresie rzeczywistej dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Na świadomość kierowcy co do charakteru stwierdzonego naruszenia wskazuje zaś wprost treść protokołu kontroli, w którym widnieje zapis o odmowie jego podpisania przez kierowcę, który nie zgadzał się z prawidłowością wyniku ważenia. Przywołany zapis protokołu podważa również argumentację skarżącego w zakresie nieznajomości przez kierowcę języka polskiego. W tym zakresie zważyć także należy, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 ze zm.) język polski jest językiem urzędowym: 1) konstytucyjnych organów państwa; 2) organów jednostek samorządu terytorialnego i podległych im instytucji w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne; 3) terenowych organów administracji publicznej; 4) instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych; 5) organów, instytucji i urzędów podległych organom wymienionym w pkt 1 i pkt 3, powołanych w celu realizacji zadań tych organów, a także organów państwowych osób prawnych w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne; 6) organów samorządu innego niż samorząd terytorialny oraz organów organizacji społecznych, zawodowych, spółdzielczych i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. W świetle art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o języku polskim podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do oświadczeń woli, podań i innych pism składanych organom, o których mowa w art. 4. Oznacza to, że wszystkie oświadczenia składane przed organami władzy publicznej muszą być składane w języku polskim. Organy celne nie są więc zobowiązane do powoływania tłumacza podczas kontroli, natomiast przedsiębiorca zatrudniając osobę, która nie zna języka kraju, przez którego terytorium realizuje przewóz, przyjmuje na siebie ryzyko wynikające z tej nieznajomości. Nieznajomość języka polskiego nie może więc być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą naruszenie prawa. Należy również zauważyć, że kierowca w toku kontroli nie zgłaszał problemów ze zrozumieniem języka polskiego. Ponadto, jak podniesiono już wyżej i co trafnie zaakcentowano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, kierowca odmówił podpisania protokołu, nie zgadzając się z prawidłowością wyniku ważenia. Zatem miał wiedzę, co jest przedmiotem przeprowadzanej kontroli, a także faktu stwierdzenia nienormatywności pojazdu. Odmienne twierdzenia kierowcy zawarte w jego późniejszym oświadczeniu dołączonym do odwołania nie podważają powyższej oceny, opartej na treści dokumentu urzędowego w postaci protokołu kontroli. W opisanych okolicznościach zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może podważyć sama okoliczność dysponowania przez skarżącego ważnym w okresie kontroli zezwoleniem kategorii VI, które dawało możliwość wielokrotnego wykorzystywania udzielonego zezwolenia przez dany podmiot w przejazdach wykonywanych wieloma pojazdami w różnym czasie. Dla wyłączenia podstaw do nałożenia kary za przejazd pojazdu nienormatywnego tego rodzaju zezwolenie powinno bowiem zostać okazane w toku kontroli przez kierowcę kontrolowanego pojazdu, a to stosownie do wymogu przewidzianego w art. 64 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym. Nie zasługuje na podzielenie stanowisko skarżącego o dołożeniu wszelkich starań dla prawidłowego przebiegu przewozu, skoro będąc podmiotem profesjonalnie wykonującym działalność w zakresie przewozów drogowych nie zadbał o zachowanie wymaganych przepisami norm pojazdu, ewentualnie nie podjął czynności pozwalających na zrealizowanie obowiązków wynikających z art. 64 ust. 1 i 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stąd trafnie jest stanowisko organu o niespełnieniu w okolicznościach sprawy przesłanek przewidzianych w art. 140aa ust. 4 tej ustawy. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji.