III SA/Lu 1055/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kowalczyk Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi S. S. z siedzibą w S. P. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Inspektor Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej S. S. z siedzibą w Sięciaszce P. kwotę [...]zł (dwieście dwadzieścia złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. (nr [...]) Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r. (nr [...]) o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł na przedsiębiorcę "S.-T." G. S., C. A. – Spółka jawna w S. P.. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawę faktyczną nałożenia kary stanowiły stwierdzone dwa naruszenia, to jest: nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi oraz naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego. Organ odwoławczy odnośnie podstaw prawnych swojego rozstrzygnięcia powołał się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92a i art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm., dalej jako "u.t.d.") oraz lp. 6.2.1. i Ip. 6.3.12. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, przepisy art. 12 ust. 2 i 8 oraz art. 11 ust. 2 Umowy europejskiej z dnia 10 grudnia 2013 r. dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r., przyjętych w Genewie w dniach 27 listopada 2003 r., 16 marca 2006 r. i 20 czerwca 2010 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 409), a także art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz.U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.). Natomiast według organu odwoławczego, w toku przeprowadzonych czynności kontrolnych ustalono na podstawie okazanych dokumentów, że kierowca podczas wykonywania przewozu drogowego nie używał wykresówki. Analiza zabezpieczonego dokumentu przewozowego CMR nr [...] wykazała, że kierowca w dniu [...] marca 2014 r. podjął ładunek w miejscowości S. i pojazdem o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...] powyższy ładunek miał zostać przewieziony do [...]. Ze wskazanego dokumentu wynika nadto, że kierowca podjęcie ładunku potwierdził własnoręcznym podpisem. Analiza zapisów dokonanych w zezwoleniu na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy CEMT nr [...] wskazuje, że zostało ono wypełnione zgodnie z dokumentem CMR. W aktach sprawy znajduje się świadectwo o działalności, w którym przedsiębiorca oświadczył, że kierowca w okresie od godziny 1245 dnia [...] marca 2014 r. do godziny 1000 dnia [...] marca 2014 r. miał czas wolny od pracy (odpoczywał). Takie świadectwo zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wystawia się oraz wręcza kierowcy przed realizacją przez niego przewozu dowozowego. Zatem zgodnie z tym dokumentem kierowca pierwszą rejestrację czasu pracy na wykresówce powinien rozpocząć w miejscowości L. około godziny 1000. Organ odwoławczy zauważył również, że w czasie odpoczynku żaden kierowca – zgodnie z obowiązującymi przepisami – nie może uczestniczyć w pracach załadunkowych, a skarżący faktu dokonania przez kontrolowanego kierowcę załadunku w dniu [...] marca 2014 r., nie kwestionuje. Zatem skoro skarżący w dniu [...] marca 2014 r. miał wiedzę, przed wystawieniem kierowcy świadectwa o działalności, że kierowca uczestniczył we wskazanych czynnościach, to brak było podstaw do wystawienia (za okres ewentualnego załadunku), dokumentu potwierdzającego czas wolny kierowcy. W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. W ocenie organu niewątpliwie fałszowanie rzeczywistej aktywności kierowcy ma zawsze charakter rażący, a świadczy o tym chociażby fakt sankcjonowania tego naruszenia karą przewidzianą w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. w wysokości [...] zł. Oczywistym jest również, że praktyka fałszowania czasu pracy powoduje większą elastyczność kierowcy i tym samym zwiększa konkurencyjność przedsiębiorstwa transportowego. Kierując się zasadami logiki trudno przyjąć, że kierowca bezinteresownie, z własnej woli i bez wiedzy podmiotu wykonującego przewóz, przekracza normy czasu pracy i ukrywa własną pracę, za którą należy mu się wynagrodzenie i po której przysługuje mu odpowiedni odpoczynek. W ocenie organu odwoławczego nie można mówić w niniejszym przypadku, że strona dołożyła maksymalnej staranności, by do naruszeń nie doszło. Nie zapewniła bowiem należytej organizacji i kontroli pracy zatrudnianych przez siebie kierowców, co musiało skutkować stwierdzeniem tego rodzaju naruszenia. Wedle stanowiska organu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących konieczność zastosowania art. 92c u.t.d. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności. Wobec powyższego słusznie stwierdzono naruszenie w postaci nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r. skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75, art. 81 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niepoczynieniu ustaleń oraz niezebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym skutkujące w konsekwencji przyjęciem, że zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na wpływ lub zgodę skarżącej na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego; 2) art. 9 k.p.a., przez brak prawidłowego pouczenia o treści przepisów art. 92b oraz 92c u.t.d., gdyż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego strona postępowania winna otrzymać od organu administracji publicznej należytą i wyczerpującą informację o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie własnych praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz zaniechanie ustaleń faktycznych w zakresie przytoczonych przepisów ustawy; 3) art. 107 § 3 k.p.a., przez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej i wydanie decyzji administracyjnej nakładającej karę pieniężną bez przeprowadzenia wnikliwego i szczegółowego postępowania administracyjnego; 4) prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów: rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców; 5) art. 2, 7 oraz 91 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez złamanie generalnych zasad k.p.a. oraz naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz rozporządzenia WE nr 581/2010 w zakresie naruszenia przepisów określających maksymalne terminy na dokonanie wczytania danych z tachografu cyfrowego. W konsekwencji we wnioskach skargi strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca zwróciła także uwagę, że zgodnie z zapisem w załączniku do protokołu z kontroli, ostatni odczyt danych z tachografu cyfrowego zamontowanego w pojeździe miał miejsce w dniu [...] czerwca 2014 r., a kontrola drogowa miała miejsce w dniu [...] sierpnia 2014 r., a więc od ostatniego odczytu nie został przekroczony termin 90-dniowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, dlatego zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie była decyzja Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł na przedsiębiorcę "S.-T." G. S., C. A. – Spółkę jawną w S. P.. Przeprowadzone w określonych prawem ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Organ odwoławczy przy rozstrzyganiu tej sprawy naruszył przede wszystkim obowiązujące przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W istocie podjęte rozstrzygnięcie obarczone jest tego rodzaju wadami, które powodują, że zaskarżona decyzja praktycznie wymyka się spod kontroli Sądu. Analiza postępowania administracyjnego, jakie toczyło się w niniejszej sprawie wskazuje, że ustalenia organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle nie spełniają wymogów przewidzianych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w konsekwencji również w art. 107 § 3 k.p.a., czego skutkiem jest to, że stwierdzone wady zaskarżonej decyzji doprowadzić musiały do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Jedną z naczelnych zasad procedury administracyjnej jest wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy materialnej, zgodnie z którą, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta znajduje rozwinięcie w dalszych przepisach postępowania administracyjnego, między innymi w art. 77 § 1 k.p.a., według którego, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei zgodnie z art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Powołany ostatnio przepis w doktrynie prawa administracyjnego powszechnie uznaje się za przepis statuujący zasadę tzw. "swobodnej oceny dowodów" rozumianą w ten sposób, iż jest nią taka ocena, która wywiedziona po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego nie przekracza granic doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przede wszystkim przywołane przez organ przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm., dalej jako "u.t.d."). Dlatego też w świetle normatywnych rozwiązań tego aktu oceniać należy zasadność licznych zarzutów zawartych w skardze, zwłaszcza natury procesowej. W rozpoznawanej sprawie – zważywszy na kwestie zasadnicze przedmiotu sporu sądowoadministracyjnego – najistotniejsze było przesądzenie oceny prawidłowości stwierdzonych przez organy naruszeń, które skutkowały nałożeniem na skarżącego przedsiębiorcę kary pieniężnej, weryfikacja zasadności zastosowania właściwej pozycji taryfikatora kar zawartego w załącznikach do ustawy o transporcie drogowym, a także sprawdzenie, czy w rozpoznawanym przypadku zachodziły przewidziane prawem przesłanki egzoneracyjne, a zatem zwalniające z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, na które powoływała się skarżąca Spółka. W rzeczywistości nie było to jednak możliwe. Najistotniejszym bowiem defektem zaskarżonej decyzji organu odwoławczego – jak wynika z jej uzasadnienia – jest to, że odnosi się ona do zupełnie innego stanu faktycznego sprawy niż ten, który był przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji. Otóż, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zgadzają się z ustaleniami organu I instancji jedynie przytoczone przez niego w podstawie faktycznej a stwierdzone w dniu kontroli naruszenia, to jest naruszenie polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi (lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) oraz naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego (lp. 6.3.12. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) za każdy pojazd oraz łączna wysokość kary wynikającej z przypisanej przedsiębiorcy odpowiedzialności określona na kwotę [...]zł. Tymczasem ocenie organu odwoławczego podlegał zgoła inny stan faktyczny sprawy. Nie sposób znaleźć racjonalnego wytłumaczenia dla tego rodzaju rażącego błędu organu odwoławczego w sytuacji, kiedy rzeczywisty stan faktyczny badanej sprawy pozostawał w istocie poza sporem. Rzeczywista bowiem podstawa ustaleń faktycznych wynikała jasno z zebranych przez organ I instancji dowodów, omówionych w uzasadnieniu decyzji tego organu z dnia [...] października 2014 r. Z zebranego w tej sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2014 r. funkcjonariusze Inspektoratu Transportu Drogowego stwierdzili, że w pojeździe marki [...] nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], do cyfrowego urządzenia rejestrującego podłączony został magnes, który wpływał na niewłaściwe funkcjonowanie tachografu. Kierowca pojazdu – A. M. W. wykonywał międzynarodowy transport zwierząt (bydła) z [...] do [...]. Transport realizowany był przez skarżącą "S.-T.", G. S. i C. A. – Spółkę jawną. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca przyznał się do zamontowania magnesu na impulsatorze znajdującym się na skrzyni biegów kontrolowanego pojazdu. Wyjaśnił, że umieścił magnes ponieważ "chciał dojechać na czas na miejsce określone w planie przewozu tj. w [...]". Tymczasem Inspektor Transportu Drogowego w zaskarżonej decyzji przywołał zupełnie inny stan faktyczny, dotyczący innego okresu i rodzaju transportu, innego przedsiębiorcy, innego kierującego oraz innej trasy przewozu drogowego i ten właśnie stan faktyczny poddał ocenie w ramach rozpoznawania odwołania od decyzji organu I instancji. Stanowi to o rażącym naruszeniu powołanych na wstępie rozważań przepisów postępowania administracyjnego. Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, między innymi: "Organ II instancji wskazuje, że skarżący w toku całego postępowania administracyjnego nie wyjaśnił, w jaki sposób kierowca O. I. przemieścił się wraz z ładunkiem pojazdem o nr rej. [...] z miejsca podjęcia ładunku [...] w dniu [...]03.2014 r., do miejscowości S. w dniu [...]03.2014 r. (miejscowości rozpoczęcia rejestracji czasu pracy na wykresówce opisanej za dni [...].03.2014 r.)". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono także, jakoby: "analiza zabezpieczonego dokumentu przewozowego CMR nr [...] wykazała, że kierowca O. I. w dniu [...].03.2014 r. podjął ładunek w miejscowości S. i pojazdem o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...] powyższy ładunek miał zostać przewieziony do [...]. Nadto z dokumentu tego wynika, że kierowca podjęcie ładunku potwierdził własnoręcznym podpisem". Stwierdzono również, że: "w aktach sprawy znajduje się świadectwo o działalności, w którym przedsiębiorca wskazał, że kierowca w okresie od godziny 1245 dnia [...]03.2014 r. i od godziny 1000 dnia [...]03.2014 r. miał czas wolny od pracy, odpoczywał, wskazać należy, że powyższe świadectwo zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wystawia się oraz wręcza kierowcy przez realizacją przez niego przewozu dowozowego. Zdaje się skarżący tworząc swoją teorię odnośnie rozpoczęcia pracy przez kierowcę w miejscowości S. pominął istotny fakt, że sam wystawił i wręczył świadectwo kierowcy w miejscowości L. dnia [...]03.2014 r. Zatem zgodnie z ww. dokumentem kierowca pierwszą rejestrację czasu pracy na wykresówce powinien rozpocząć w miejscowości L. około godziny 1000. Natomiast zabezpieczona wykresówka opisana za dni [...].03.2014 r. podwędzą [potwierdza – uwaga Sądu], że kierowca pierwszą rejestrację czasu pracy rozpoczyna około godziny 1010 w miejscowości S.". Przytoczone fragmenty uzasadnienia zaskarżonej decyzji oznaczają to, że organ II instancji powołał się na zarówno na dokumenty, jaki i na stan faktyczny sprawy, które w ogóle nie korespondują z tymi, które zebrane zostały i poddane ocenie przez organ I instancji. W oparciu o tenże nie występujący w niniejszej sprawie stan faktyczny Inspektor Transportu Drogowego ocenił ostatecznie, że "wobec powyższego słusznie stwierdzono naruszenie w postaci nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi". Natomiast drugie naruszenie wymienione w podstawie decyzji, to jest naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego (lp. 6.3.12. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) – za każdy pojazd, pozostało w ogóle poza jakąkolwiek kontrolą organu odwoławczego, bowiem w tym zakresie zaskarżona decyzja nie zawiera ani żadnych ustaleń, ani też ich oceny. W takich okolicznościach należało zatem stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji w ogóle nie spełnia kryteriów, o których mowa w art. 107 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Natomiast uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Dlatego wymaga zwrócenia uwagi, że uzasadnienie decyzji jest istotnym jej składnikiem. Poprzez ocenę zebranych dowodów, ustalenie na ich podstawie stanu faktycznego i wskazanie motywów rozstrzygnięcia pozwala ono bowiem na kontrolę jego poprawności. W uzasadnieniu faktycznym organ administracji publicznej winien zatem zająć stanowisko wobec całości materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie jego ocenę, a w szczególności to, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za dowiedzione (prawdziwe). Wszelkie zaś niejasności, które ujawnią się odnośnie podstawy faktycznej decyzji prowadzą do wniosku, że ustalenie stanu faktycznego przez organ II instancji – nie nastąpiło prawidłowo. Ważnym zagadnieniem w odniesieniu do uzasadnienia faktycznego jest też to, aby zapadłe rozstrzygnięcie miało swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu, a uzasadnienie w zebranym materialne dowodowym. Jeżeli zatem organ administracji w uzasadnieniu faktycznym powoła się na konkretne okoliczności faktyczne, to muszą one wynikać ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i muszą być na nim oparte. Jeżeli zaś wystąpi rozbieżność pomiędzy treścią uzasadnienia decyzji a zgromadzonym materiałem dowodowym, to wówczas uzasadnienie decyzji będzie wadliwe, a tym samym wadliwa będzie również sama decyzja. Prawidłowe uzasadnienie decyzji poza znaczeniem prawnym, ma też na celu pogłębianie zaufania uczestników postępowania do organów administracji. Dlatego motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego, w niewadliwie ustalonym stanie faktycznym. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Skoro jednak zaskarżona decyzja nie zawiera wszystkich określonych prawem składników – jest to decyzja wadliwa. Dlatego stwierdzić należało, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu II instancji nie odpowiada tym wymogom, stąd zasadnym było stwierdzenie, że decyzja ta narusza także przepisy art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania i w konsekwencji skorygować dostrzeżone przez Sąd uchybienia, przy uwzględnieniu konieczności odniesienia się do wszystkich zarzutów strony, przy należycie ustalonym stanie faktycznym. Mając powyższe rozważania na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) – uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparte zostało na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a.