III SA/Lu 1056/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. Ż. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania M. Ż., utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: W dniu [...] kwietnia 2014 r. na drodze krajowej nr 12 w miejscowości C. Nowe przeprowadzono kontrolę drogową samochodu marki Scania o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował M. F. K. Kierowca przewoził olej opalowy i paliwo silnikowe ze Ś. do miejscowości K. Kierowca wykonywał przewóz na rzecz M. Ż. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. M. Ż. Kierowca nie okazał do kontroli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy ani zaświadczenia na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne. Ustalenia z kontroli zawarto w protokole kontroli nr [...]. W toku postępowania administracyjnego organ uzyskał ze Starostwa Powiatowego w Ś. informację, że M. Ż. w dniu [...] kwietnia 2014 r. złożył wniosek o wydanie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Zaświadczenie oraz wypis do zaświadczenia zostały wydane w dniu [...] kwietnia 2014 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M. Ż. karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Po rozpatrzeniu odwołania M. Ż., Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 z późn. zm.), dalej: u.t.d., przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Przewóz na potrzeby własne – niezarobkowy przewóz drogowy to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych (art. 4 pkt 4 u.t.d.). Organ odwoławczy stwierdził, że przewóz drogowy w niniejszej sprawie spełniał warunki przewozu na potrzeby własne. Kontrolowanym pojazdem kierował pracownik skarżącego, zatrudniony na podstawie umowy o pracę. Kierowca przewoził olej opałowy i paliwo silnikowe, których sprzedażą zajmuje się skarżący. Skarżący legitymował się tytułem prawnym do dysponowania pojazdem – umową leasingu pojazdu marki Scania o wskazanym wyżej numerze rejestracyjnym. Organ stwierdził, że przewóz paliw i produktów pochodnych jest działalnością pomocniczą służącą wykonywaniu podstawowej działalności skarżącego, jaką jest handel tymi produktami. Skoro przewóz w niniejszej sprawie spełnił warunku przewozu na potrzeby własne, przedsiębiorca miał obowiązek posiadania zaświadczenia do wykonywania przewozu na potrzeby własne. W dniu kontroli skarżący nie posiadał takiego zaświadczenia. Organ uznał, że stwierdzone naruszenie uzasadniało nałożenie kary pieniężnej na podstawie lp. 1.3 złącznika nr 3 do u.t.d. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. Ż. wniósł o uchylenie powyższej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w całości i jej zmianę w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że spełnia wszelki wymogi do prowadzenia działalności w zakresie obrotu paliwami. Wskazał, że działalność w zakresie hurtowej sprzedaży paliw prowadzi od 26 lutego 2014 r. i brak zaświadczenia stanowi zaniedbanie, które natychmiast zostało naprawione, ponieważ już w dniu 9 kwietnia 2014 r. skarżący uzyskał stosowne zaświadczenie. Skarżący podkreślił, że jest przedsiębiorcą rozwijającym się, miesięcznie z związku z prowadzoną działalnością ponosi koszty w wysokości ok. 15000 zł. Uiszczenie kary pieniężnej wymierzonej zaskarżoną decyzją może powodować zakłócenie płynności finansowej przedsiębiorstwa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. o wymierzeniu M. Ż. kary pieniężnej w wysokości 8000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym. W myśl art. 4 pkt 3 u.t.d., transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy. Określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Niezarobkowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne), zgodnie z art. 4 pkt 4 u.t.d., to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 1 u.t.d. – podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonanie transportu drogowego. Stosownie do treści art. 33 ust. 1 u.t.d., przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1 art. 33 u.t.d., nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych: 1) w ramach powszechnych usług pocztowych; 2) przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291 z późn. zm.); 3) przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego (art. 33 ust. 2 u.t.d.). W art. 92a ust. 1 u.t.d. ustalono odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ co do zasady zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 2 i 3 u.t.d. Wyłączenie odpowiedzialności danego podmiotu z odpowiedzialności możliwe jest jedynie na podstawie art. 92c ustawy. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą P. M. Ż., która nie polega na przewozie rzeczy. Z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika bowiem, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży hurtowej paliw i produktów pochodnych (k.15 akt adm.). W dniu kontroli drogowej skarżący niewątpliwie wykonywał przewóz rzeczy stanowiących jego własność. Przewóz ten był wykonywany przez kierowcę zatrudnionego u skarżącego w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, co potwierdza umowa o pracę z dnia [...] marca 2014 r. (k.19 akt adm.) Okoliczność braku wyżej wymienionego zaświadczenia w dniu kontroli drogowej potwierdza pismo Starosty Ś. z dnia [...] kwietnia 2014 r. Starosta poinformował, że skarżący złożył wniosek o wydanie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne w dniu 8 kwietnia 2014 r. Zaświadczenie i wypis do zaświadczenia zostały wydane skarżącemu w dniu 9 kwietnia 2014 r. (k.21 akt adm.). W świetle tak ustalonego stanu faktycznego, stwierdzić należy, że prawidłowo organ przyjął w zaskarżonej decyzji, że poddany kontroli przewóz z dnia 8 kwietnia 2014 r. wykonywany był pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej skarżącego. Jako spełniający przesłanki przewozu na potrzeby własne z art. 4 pkt 4 u.t.d., przewóz ten wymagał, zgodnie z art. 33 ust. 1 u.t.d., wcześniejszego uzyskania przez skarżącego zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jej podstawowej działalności gospodarczej. Skarżący w dniu kontroli nie posiadał powyższego zaświadczenia. W ocenie Sądu, organy administracji oparły się na prawidłowo zebranym w sprawie materiale dowodowym, wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i na podstawie prawidłowo zastosowanego l.p. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nałożyły na skarżącego karę pieniężną za stwierdzone naruszenie w wysokości 8000 złotych. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), oddalił skargę.